માયાવી મહોરું
ભાગ 2
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
વડોદરામાં ઇન્સ્પેક્ટર વાઘેલાના શંકાસ્પદ મોતે પોલીસ બેડામાં ફફડાટ મચાવી દીધો હતો. ઇન્સ્પેક્ટર રાણા હવે ખાતરીપૂર્વક માનતા હતા કે આ કોઈ કુદરતી મોત નથી, પણ એક અત્યંત ચાલાકીપૂર્વક આચરેલું ખૂન છે. તે પોતાની ટીમ સાથે ગુપ્ત રીતે સુરત પહોંચ્યા, જ્યાં ડાયમંડ સિટીના સૌથી ભવ્ય ઓડિટોરિયમમાં જાદુગર આર્યનનો ત્રીજો શો યોજાવાનો હતો.
ઓડિટોરિયમની રોશની ઝાંખી થઈ. વાતાવરણમાં એક અજીબ પ્રકારની ઠંડક હતી. પડદો ખૂલ્યો અને આર્યન સ્ટેજ પર પ્રગટ થયો. આજે તેનો પહેરવેશ કાળો હતો, જે તેની સફેદ ત્વચા અને રહસ્યમયી સ્મિત સાથે બિહામણો વિરોધાભાસ પેદા કરતો હતો. પ્રેક્ષકોની વચ્ચે છૂપા વેશે બેઠેલા ઇન્સ્પેક્ટર રાણાની નજર આર્યનના દરેક હાવભાવ પર હતી.
આર્યને સ્ટેજ પરથી ફરી એકવાર એ જ અત્યંત વિનમ્રતા બતાવી. તે એટલો નમ્યો કે તેનું શરીર કાટખૂણે વળી ગયું હોય તેવું લાગતું હતું. લોકો માટે આ આદર હતો, પણ રાણા માટે આ એક 'શિકારી'ની ચોકસાઈ હતી.
આ વખતે આર્યને સ્ટેજ પર બોલાવ્યા સુરતના નામાંકિત જ્વેલર હિતેશ ચોકસીને. હિતેશભાઈ સ્ટેજ પર ગયા. આર્યને એક મોટો કાચનો ટાંકો પાણીથી ભર્યો અને હિતેશભાઈને તેમાં સાંકળોથી બાંધીને ઉતાર્યા. આખું ઓડિટોરિયમ શ્વાસ અધ્ધર કરીને જોઈ રહ્યું હતું. બરાબર ત્રણ મિનિટ પછી, આર્યને ચપટી વગાડી અને હિતેશભાઈ ટાંકાની બહાર, સ્ટેજની બીજી તરફથી સહીસલામત પ્રગટ થયા. તાળીઓના ગડગડાટથી હોલ ગાજી ઉઠ્યો.
શો પૂરો થયા બાદ, આર્યન હિતેશભાઈ પાસે ગયો. તે ફરીથી નમ્યો, જાણે કોઈ મહાનુભાવને વંદન કરતો હોય. રાણાએ દૂરબીનથી જોવાની કોશિશ કરી, પણ આર્યનની પીઠ આડી આવી ગઈ. એ જ પળે, આર્યને હિતેશભાઈના કાંડા પાસે, જ્યાં નસ દેખાય છે ત્યાં, પેલા નાનકડા રેશમી દોરામાં વીંટાળેલી સૂક્ષ્મ સોય હુલાવી દીધી.
રાણા દોડીને સ્ટેજ સુધી પહોંચ્યા ત્યાં સુધીમાં તો આર્યન નમ્રતાથી સ્મિત આપીને ગ્રીન રૂમમાં જતો રહ્યો હતો. રાણાએ હિતેશભાઈને પૂછ્યું, "તમને કંઈ અજુગતું લાગ્યું?"
હિતેશભાઈ હસીને બોલ્યા, "સાહેબ, આટલો ભણેલો અને વિનમ્ર કલાકાર મેં આજે જ જોયો. મને આશીર્વાદ આપતી વખતે તે કેટલો નમ્યો હતો!"
પરંતુ, ૨૪ કલાક પછી સમાચાર આવ્યા કે હિતેશ ચોકસીનું 'હૃદય બેસી જવાથી' અવસાન થયું છે. ઇન્સ્પેક્ટર રાણાને હવે કોઈ પુરાવાની જરૂર નહોતી. પણ એક સમસ્યા હતી - આર્યન સામે કોઈ પ્રત્યક્ષ પુરાવો નહોતો. પોસ્ટમોર્ટમ રિપોર્ટમાં ઝેર દેખાતું નહોતું, કારણ કે તે ઝેર શરીરમાં ગયા પછી લોહીના કણોમાં ભળી જઈને પોતે જ નષ્ટ થઈ જતું હતું.
રાણાએ હિતેશભાઈના કાંડાનું નિરીક્ષણ કર્યું. ત્યાં એક નાનકડું લાલ ટપકું હતું અને તેની બાજુમાં એક કાળો રેશમી દોરો ચોંટેલો હતો. રાણાએ દોરો સૂંઘ્યો... એ જ ચંદનની ભેદી સુગંધ!
રાણા બબડ્યા, "આર્યન, તું ગમે તેટલો નમે, પણ હવે મારી નજર તારા પર છે. રાજકોટમાં તારો ચોથો ખેલ તારો છેલ્લો ખેલ બની રહેશે."
રાજકોટની હવા ગરમ હતી, પણ ઈન્સ્પેક્ટર રાણાના મગજમાં બરફ જેવી ઠંડક અને શિકારી જેવી એકાગ્રતા હતી. અત્યાર સુધીમાં ત્રણ લાશો પડી ચૂકી હતી –
અમદાવાદ, વડોદરા અને સુરત. ત્રણેયનો ગુનેગાર એક જ હતો: જાદુગર આર્યન. પણ તેની કરામત એવી હતી કે કાયદો તેના સુધી પહોંચી શકતો નહોતો.
રાજકોટના હેમુ ગઢવી હોલની બહાર પોલીસનો ચુસ્ત બંદોબસ્ત હતો, પણ આર્યન નિર્ભય હતો. તેણે હોલના ગ્રીન રૂમમાં બેસીને અરીસામાં પોતાનો ચહેરો જોયો. તેના ચહેરા પર એ જ શાંત, વિનમ્ર સ્મિત હતું. તેણે પોતાના સફેદ રેશમી રૂમાલમાંથી એક અત્યંત ઝીણી, વાળ જેવી પાતળી સોય કાઢી. સોયની અણી પર રહેલું ઝેર હવામાં ચંદનની મનમોહક સુગંધ ફેલાવી રહ્યું હતું.
શો શરૂ થયો. ઇન્સ્પેક્ટર રાણા આ વખતે પ્રેક્ષકોમાં નહીં, પણ સ્ટેજની પાછળ પડદાની પાછળથી આર્યનની દરેક હિલચાલ પર નજર રાખી રહ્યા હતા.
આર્યને સ્ટેજ પર પ્રવેશ કર્યો અને પ્રેક્ષકોના અભિવાદન ઝીલવા માટે હંમેશની જેમ અત્યંત નમ્રતાથી ઝૂક્યો. આ વખતે તેનો શિકાર હતો રાજકોટનો ભ્રષ્ટ રાજકારણી ધીરુભાઈ જેણે વર્ષો પહેલા જમીન કૌભાંડમાં અનેક ગરીબોના ઘર ઉજાડ્યા હતા.
આર્યને ધીરુભાઈને સ્ટેજ પર બોલાવ્યા. આ વખતના જાદુનું નામ હતું 'શૂન્યમાંથી સર્જન'. આર્યને હવામાં હાથ ફેરવ્યો અને ધીરુભાઈના ગજવામાંથી સોનાના સિક્કાઓનો વરસાદ કર્યો. લોકો અચંબિત હતા. શોના અંતે, આર્યન ધીરુભાઈની નજીક ગયો. રાણાએ પોતાની પિસ્તોલ પર પકડ મજબૂત કરી. તે આર્યનને રંગેહાથ પકડવા માંગતા હતા.
આર્યન ધીરુભાઈને પગે લાગવા માટે નીચો નમ્યો. રાણાની નજર આર્યનના હાથ પર હતી, પણ આર્યન એટલો ચાલાક હતો કે તેણે હાથનો ઉપયોગ જ ન કર્યો! તેણે પોતાના મોઢામાં એક નાનકડી ફૂંકણી (Blowgun) જેવું સાધન છુપાવ્યું હતું. જેવો તે નમ્યો, તેણે એક સૂક્ષ્મ ફૂંક મારી અને એ ઝેરી સોય ધીરુભાઈના કાનની પાછળના નરમ ભાગમાં ખૂંપી ગઈ.
બધું એટલી ઝડપે થયું કે રાણાને કંઈ જ દેખાયું નહીં. આર્યન ઊભો થયો, ધીરુભાઈ સાથે હાથ મિલાવ્યો અને વિનમ્રતાથી સ્ટેજ છોડી દીધું.
રાણા દોડતા સ્ટેજ પર આવ્યા અને ધીરુભાઈને પકડી લીધા. "ધીરુભાઈ, તમને ક્યાંય વાગ્યું? ક્યાંય ચચરાટ થયો?"
ધીરુભાઈ હસ્યા, "અરે સાહેબ, આટલો સારો છોકરો છે, એ મને શું કરવા મારે? એ તો બિચારો મને પગે લાગતો હતો!"
પરંતુ રાણાની નજર ધીરુભાઈના કાનની પાછળ પડી. ત્યાં એક નાનકડો કાળો રેશમી દોરો લટકી રહ્યો હતો. સોય અંદર ઉતરી ગઈ હતી, પણ દોરો બહાર રહી ગયો હતો. રાણાએ એ દોરો ખેંચવાની કોશિશ કરી, પણ એ જ ક્ષણે લાઈટો ગઈ અને આખા હોલમાં અંધારું છવાઈ ગયું.
જ્યારે લાઈટો આવી, ત્યારે આર્યન ગાયબ હતો અને ધીરુભાઈ બેભાન થઈને જમીન પર પડ્યા હતા. ધીરુભાઈનું મોત નિશ્ચિત હતું.
રાણા ગુસ્સાથી ધ્રૂજી રહ્યા હતા. તેમણે પોતાના આસિસ્ટન્ટને ફોન કર્યો, "આર્યન હવે કચ્છ જઈ રહ્યો છે. પાંચમો અને છેલ્લો શો ત્યાં છે. આ વખતે હું તેને નમવા નહીં દઉં, તેને સીધો જેલના સળિયા ગણાવવા મજબૂર કરીશ!"
પણ રાણાને ખબર નહોતી કે કચ્છના રણમાં આર્યને તેમના માટે પણ એક 'જાદુ' તૈયાર રાખ્યો છે.
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
