માયાવી મોહરું
ભાગ 3
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
અંતિમ ભાગ
કચ્છનું સફેદ રણ, પૂનમની રાત અને રણ-ઉત્સવનો માહોલ. વાતાવરણમાં ઠંડી હતી, પણ ઇન્સ્પેક્ટર રાણાનું લોહી ઉકળતું હતું. આ જાદુગર આર્યનનો પાંચમો અને અંતિમ શો હતો. રાણા જાણી ચૂક્યા હતા કે આર્યન કોઈ સામાન્ય ગુનેગાર નથી, તે એક એવો શિકારી છે જે નમ્રતાના ઓઠા હેઠળ ન્યાય તોળી રહ્યો હતો.
આર્યને સ્ટેજ પર પ્રવેશ કર્યો. સફેદ રણની પૃષ્ઠભૂમિમાં તેનો કાળો પોશાક કોઈ યમરાજ જેવો લાગતો હતો. આજે તેની આંખોમાં એક અનોખી સંતોષની લાગણી હતી. પ્રેક્ષકોની પ્રથમ હરોળમાં બેઠો હતો તેનો પાંચમો શિકાર – નિવૃત્ત જજ મિશ્ર, જેણે વર્ષો પહેલા એક અકસ્માતના કેસમાં ખોટા પુરાવાઓને આધારે ગુનેગારોને છોડી મૂક્યા હતા.
શો શરૂ થયો. હવામાં જાદુઈ રીતે કબૂતરો ઉડ્યા, તલવારો હવામાં તરતી દેખાઈ. ઇન્સ્પેક્ટર રાણા આ વખતે પ્રેક્ષકોમાં નહીં, પણ સ્ટેજની બિલકુલ નીચે, છૂપા કેમેરાની મોનિટરિંગ સ્ક્રીન સામે બેઠા હતા. તેમણે આર્યનના 'નમવા'ના ખૂણાને પકડવા માટે હાઇ-સ્પીડ કેમેરા લગાવ્યા હતા.
આર્યને જજ મિશ્રને સ્ટેજ પર બોલાવ્યા. આ વખતે તેણે 'સમય રોકી દેવાનો' જાદુ બતાવ્યો. તેણે જજની આંખો પર પટ્ટી બાંધી અને તેમને એક ખુરશી પર બેસાડ્યા. આર્યન તેમની પાછળ ગયો અને હંમેશની જેમ અત્યંત નમ્રતાથી ઝૂક્યો.
રાણાએ મોનિટર પર જોયું – આર્યને જેવું માથું નમાવ્યું, તેની પાઘડીની અંદરથી એક નાનકડી યાંત્રિક ફૂંકણી જેવું ઉપકરણ બહાર આવ્યું. રાણા બૂમ પાડી ઉઠ્યા, "પકડો એને!"
પણ મોડું થઈ ગયું હતું. આર્યને જેવી ફૂંક મારી, પેલી ઝેરી સોય જજ મિશ્રના ગળાના ભાગે બેસી ગઈ. બરાબર એ જ સેકન્ડે રાણા અને તેમની ટીમ સ્ટેજ પર ધસી આવી. ચારેબાજુથી હથિયારો સાથે પોલીસે આર્યનને ઘેરી લીધો.
રાણાએ ગર્જના કરી, "બસ આર્યન! તારો ખેલ પૂરો થયો. તેં અત્યાર સુધી પાંચ ખૂન કર્યા છે, અને આ વખતે મારી પાસે તારા 'નમવા' પાછળના રહસ્યનો વીડિયો પુરાવો છે."
આર્યન બિલકુલ વિચલિત ન થયો. તેણે ધીમેથી પોતાના હાથ ઉપર કર્યા અને અત્યંત શાંતિથી બોલ્યો, "ઇન્સ્પેક્ટર સાહેબ, મેં કોઈ ખૂન નથી કર્યું. મેં તો માત્ર 'આશીર્વાદ' આપ્યા છે. જુઓ, જજ સાહેબ તો સહીસલામત છે."
જજ મિશ્ર ખરેખર ઊભા થયા અને હસવા લાગ્યા. તેમને અત્યારે કશી ખબર નહોતી. પણ રાણા જાણતા હતા કે ૨૪ કલાક પછી શું થવાનું છે. રાણાએ આર્યનની તલાશી લીધી, પણ તેની પાસે કોઈ સોય કે ઝેર ન મળ્યું. આર્યને ચાલાકીથી એ બધું સ્ટેજની નીચે બનેલી એક ગુપ્ત પદ્ધતિથી ફેંકી દીધું હતું.
રાણાએ જજ મિશ્રના ગળા પાછળ જોયું. ત્યાં પેલો કાળો રેશમી દોરો લટકી રહ્યો હતો. રાણાએ એ દોરો પકડ્યો અને તેને સૂંઘ્યો... એ જ ચંદનની સુગંધ!
આર્યન નમ્રતાથી હસ્યો અને બોલ્યો, "સાહેબ, આ રેશમી દોરો તો મારો ટ્રેડમાર્ક છે. એ ગુનો નથી. અને રહી વાત ચંદનની, તો હું પૂજા કરું છું એટલે સુગંધ તો આવવાની જ."
પોલીસ આર્યનને કસ્ટડીમાં લઈ ગઈ, પણ રાણા મૂંઝવણમાં હતા. તેમની પાસે વીડિયો હતો, દોરો હતો, પણ એ 'ઝેર' ક્યાં હતું? એ ઝેર વગર આર્યનને ખૂની સાબિત કરવો અશક્ય હતો.
આર્યન પોલીસ કસ્ટડીમાં હતો, પણ તેના ચહેરા પર ભયનું નામોનિશાન નહોતું. જેલમાં પણ તે દરેક પોલીસકર્મી સામે અત્યંત નમ્રતાથી પેશ આવતો. બીજી તરફ, ઇન્સ્પેક્ટર રાણા માટે સમય ભાગી રહ્યો હતો. ૨૪ કલાક પૂરા થવામાં હતા અને પાંચમો શિકાર, જજ મિશ્ર, ગમે ત્યારે મોતને ભેટી શકે તેમ હતા.
રાણાએ લેબોરેટરીના ડોક્ટરને બોલાવ્યા. "ડોક્ટર, આ કાળો રેશમી દોરો અને ચંદનની સુગંધ... આમાં જ કંઈક છુપાયેલું છે. તપાસો!"
રહસ્યનો પર્દાફાશ (The Breakthrough):
ડોક્ટરે રેશમી દોરાનું માઈક્રોસ્કોપિક નિરીક્ષણ કર્યું અને ચોંકાવનારો ખુલાસો કર્યો. "સાહેબ, આ કોઈ સાધારણ રેશમી દોરો નથી. આ 'સ્પાઈડર સિલ્ક' (કરોળિયાનું રેશમ) છે, જે લોખંડ કરતા પણ મજબૂત હોય છે. અને આ ચંદનની સુગંધ... એ કોઈ અત્તર નથી, પણ 'સેન્ટલમ ટોક્સિન' છે!"
રાણાની આંખો ચમકી, "શું છે આ સેન્ટલમ ટોક્સિન?"
ડોક્ટરે સમજાવ્યું, "સાહેબ, આ એક એવું દુર્લભ ઝેર છે જે ચંદનના તેલમાંથી પ્રોસેસ કરીને બનાવાય છે. આ ઝેરની ખાસિયત એ છે કે તે શરીરમાં પ્રવેશ્યાના ૨૪ કલાક સુધી લોહીને ઘટ્ટ કરતું રહે છે અને અંતે હૃદયના ધબકારા બંધ કરી દે છે. સૌથી ભયાનક વાત એ છે કે, ૨૪ કલાક પછી આ ઝેર લોહીમાં સંપૂર્ણપણે ઓગળી જાય છે અને પોસ્ટમોર્ટમમાં માત્ર 'નેચરલ હાર્ટ એટેક' જ દેખાય છે!"
એ નાનકડો સુરાગ:
રાણાને યાદ આવ્યું કે આર્યન જ્યારે નમતો હતો, ત્યારે તેની પાઘડીમાંથી એક નળી બહાર આવતી હતી. રાણાએ આર્યનની એ પાઘડી મંગાવી અને તેની ચીરેચીરી કરી નાખી. પાઘડીના સૌથી અંદરના ભાગમાં એક નાનકડી, હોલો (પોલી) સોય મળી, જેમાં હજુ પણ પેલા રેશમી દોરાના અંશો બાકી હતા.
આર્યને એવી ટેકનિક વિકસાવી હતી કે તે સોયને રેશમી દોરા સાથે બાંધીને શૂટ કરતો. સોય શરીરમાં ઝેર ઉતારી દેતી અને દોરો તેને પાછો ખેંચી લેવા માટે હતો, પણ ક્યારેક ઉતાવળમાં એ દોરો તૂટીને પીડિતના શરીર પર રહી જતો.
રાણા સીધા આર્યનની સેલ (જેલની કોટડી) માં પહોંચ્યા. રાણાએ ટેબલ પર પાંચેય લાશના ફોટા અને પેલો રેશમી દોરો મૂક્યો. "તારો ખેલ પૂરો થયો આર્યન. અમને ઝેર મળી ગયું છે, સોય મળી ગઈ છે અને તારી પાઘડીમાં છુપાયેલું મિકેનિઝમ પણ મળી ગયું છે."
આર્યન જે પહેલીવાર ગંભીર થયો. તેણે રાણા સામે જોયું અને એક ઠંડો નિસાસો નાખ્યો. "સાહેબ, તમે બહુ હોશિયાર છો. પણ તમે માત્ર 'કેવી રીતે' શોધ્યું છે, 'શા માટે' એ નથી જાણતા."
રાણા ખુરશી ખેંચીને બેઠા. "તો કહી દે, આ પાંચેય લોકોમાં એવું શું સામ્ય હતું કે તેં તારી આખી જિંદગી તેમને મારવા પાછળ ખર્ચી નાખી?"
આગળ શું થશે? શું હતો એ કાળો ભૂતકાળ જેણે એક નમ્ર જાદુગરને ખૂની બનાવ્યો?
જેલની એ અંધારી કોટડીમાં સ્મશાન જેવી શાંતિ હતી. જાદુગર આર્યન, જે હંમેશા સ્મિત રાખતો હતો, આજે તેની આંખોમાં રતાશ ઉતરી આવી હતી. તેણે ધીમેથી પોતાનો હાથ હવામાં લહેરાવ્યો, જાણે હજુ પણ કોઈ જાદુ કરી રહ્યો હોય, અને પોતાની વાત શરૂ કરી.
"સાહેબ, ૧૫ વર્ષ પહેલાં અમદાવાદના હાઈવે પર એક અકસ્માત થયો હતો. એક ગરીબ પરિવાર પોતાની જૂની સાઈકલ પર જઈ રહ્યો હતો. પાછળથી પૂરઝડપે આવતી એક લક્ઝરી કારે તેમને ઉડાવી દીધા. કારમાં પાંચ લોકો હતા – નશામાં ધૂત મનસુખ બિલ્ડર, ભ્રષ્ટ પોલીસ ઓફિસર વાઘેલા, જ્વેલર હિતેશ, અને નેતા ધીરુભાઈ. એ રાત્રે જજ મિશ્ર પણ તેમની સાથે જ પાર્ટીમાં હતા."
આર્યનનો અવાજ ગદગદિત થઈ ગયો, "એ અકસ્માતમાં એક ૧૦ વર્ષનો છોકરો બચી ગયો, પણ તેની નજર સામે તેના મા-બાપ અને નાની બહેન તડપી તડપીને મરી ગયા. આ પાંચેય જણાએ સત્તા અને પૈસાના જોરે કેસ દબાવી દીધો. વાઘેલાએ પુરાવા નાશ કર્યા, જજ મિશ્રએ તેમને છોડી મૂક્યા અને મનસુખે એ લાશોને રસ્તાની બાજુમાં કચરાની જેમ ફેંકાવી દીધી."
ઇન્સ્પેક્ટર રાણા સ્તબ્ધ થઈને સાંભળી રહ્યા હતા.
"એ ૧૦ વર્ષનો છોકરો હું હતો, સાહેબ!" આર્યન ઉભો થયો અને સલાખાઓ પાસે આવ્યો. "મેં જાદુ શીખ્યો જેથી હું લોકોની નજરમાં આવ્યા વગર તેમની નજીક જઈ શકું. મેં 'નમવાનું' એટલે પસંદ કર્યું કારણ કે જ્યારે હું નમતો હતો, ત્યારે હું એ પાંચેય નરાધમોના કાનમાં માફી નથી માંગતો, પણ તેમને એ રાત યાદ અપાવતો હતો. હું જ્યારે નમતો હતો, ત્યારે ખરેખર તો હું મારા પરિવારની ચિતાને અગ્નિ આપી રહ્યો હતો."
રાણાએ પૂછ્યું, "પણ તેં કાયદાનો સહારો કેમ ન લીધો?"
આર્યન કડવું હસ્યો, "કાયદો? જે કાયદાના રક્ષકો અને ન્યાયધીશો પોતે જ ખૂનીઓ સાથે બેસીને શરાબ પીતા હોય, ત્યાં ન્યાય નથી મળતો સાહેબ, ત્યાં જાદુ કરવો પડે છે. મેં તેમને એવી સજા આપી કે દુનિયાને લાગે કે ઈશ્વરે ન્યાય કર્યો છે – હાર્ટ એટેક!"
બરાબર એ જ સમયે રાણાના ફોન પર મેસેજ આવ્યો. જજ મિશ્રનું હોસ્પિટલમાં મૃત્યુ થયું હતું. પાંચમો શિકાર પણ પૂરો થયો હતો.
રાણાની આંખોમાં આર્યન માટે ધિક્કાર નહોતો, પણ એક અજીબ પ્રકારની સંવેદના હતી. છતાં, કાયદો તો કાયદો હતો. રાણાએ કહ્યું, "આર્યન, તારો બદલો પૂરો થયો, પણ તારે હવે ફાંસીના માંચડે ચડવું પડશે."
આર્યને છેલ્લી વાર રાણા સામે જોયું અને અત્યંત વિનમ્રતાથી છેલ્લી વાર નમ્યો. "સાહેબ, જાદુગર ક્યારેય પકડાય નહીં, તે તો બસ ગાયબ થઈ જાય છે."
આર્યને જેવું માથું નમાવ્યું, તેના મોઢામાંથી ફીણ નીકળવા લાગ્યું. તેણે પોતાના દાંત નીચે જ એ 'સેન્ટલમ ટોક્સિન'ની એક નાની કેપ્સ્યુલ છુપાવી રાખી હતી. જેલના સળિયા પકડીને તે જમીન પર ઢળી પડ્યો. તેના ચહેરા પર એ જ શાંત સ્મિત હતું, જાણે વર્ષો પછી તેને શાંતિની ઊંઘ આવી હોય.
રાણાએ તેની નાડી તપાસી. જાદુગર આર્યન હવે આ દુનિયામાં નહોતો. જેલની કોટડીમાં ચંદનની તીવ્ર સુગંધ ફેલાઈ ગઈ હતી અને જમીન પર એક નાનકડો કાળો રેશમી દોરો પડ્યો હતો.
સમાપ્ત
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
