ભાગ ૧૨ — હવે કોના માટે?
રાતના લગભગ અગિયાર વાગ્યા હતા.
ઘરમાં બધા સૂઈ ગયા હતા.
પણ રવિની આંખોમાં ઊંઘ નહોતી.
તે બાલ્કનીમાં ખુરશી પર એકલો બેઠો હતો. સામે શહેરની લાઈટો ઝગમગી રહી હતી. વર્ષોથી તે આ જ લાઈટોને જોઈને એક સપનું જોતો આવ્યો હતો—
“એક દિવસ મારી પાસે એટલા પૈસા હશે કે મારે કોઈ બાબતની ચિંતા નહીં રહે.”
આજે ખરેખર તેની પાસે પૈસા હતા.
બેંકમાં મોટું બેલેન્સ હતું.
રોકાણો હતા.
મકાન હતું.
મ્યુચ્યુઅલ ફંડ, શેર અને ફિક્સ્ડ ડિપોઝિટ—બધું જ વ્યવસ્થિત હતું.
પણ આજે પહેલી વાર તેને લાગ્યું—
“મારી પાસે બધું છે… પણ મારી સાથે કોણ છે?”
તેના હાથમાં મોબાઈલ હતો.
તેણે દીકરાને ફોન કરવાનો વિચાર કર્યો.
ઘણા દિવસોથી દીકરા સાથે સારી રીતે વાત થઈ નહોતી.
ફોન કર્યો.
એક રિંગ…
બે રિંગ…
પછી ફોન કટ થઈ ગયો.
થોડીવાર પછી મેસેજ આવ્યો—
“પપ્પા, કાલે વાત કરીએ. અત્યારે બહુ બિઝી છું.”
રવિએ મોબાઈલ નીચે મૂકી દીધો.
થોડીવાર પછી પત્નીનો જૂનો ફોટો તેની ગેલેરીમાં દેખાયો.
ફોટામાં બંને હસી રહ્યા હતા.
રવિને અચાનક યાદ આવ્યું—
એક સમય હતો જ્યારે તેની પત્ની વારંવાર કહેતી,
“રવિ, ક્યારેક પૈસા બચાવવાનું છોડી ને મારી સાથે બેસી પણ જાઓ.”
અને રવિ હસીને જવાબ આપતો,
“આજે મહેનત કરીશ તો કાલે આપણે આરામથી જીવી શકીશું.”
એ “કાલ” ક્યારેય આવ્યું જ નહીં.
કાલ માટે બચાવેલા પૈસા આજે પણ હતા.
પણ જે લોકો માટે બચાવ્યા હતા…
એ લોકો હવે તેની સાથે એટલા નજીક નહોતા.
રવિની આંખોમાં પાણી આવી ગયું.
એણે ધીમેથી પોતાને જ પૂછ્યું,
“મેં જીવનમાં રોકાણ તો ઘણું કર્યું… પણ સંબંધોમાં કેટલું કર્યું?”
કોઈ જવાબ નહોતો.
બીજા દિવસે સવારે રવિએ એક નિર્ણય લીધો.
તે ઓફિસ ગયો નહીં.
ઘણા વર્ષો પછી તેણે પોતાના માટે રજા લીધી.
તે સીધો એ જ જૂના ચા સ્ટોલ પર ગયો જ્યાં ક્યારેક તે પોતાના મિત્ર મહેશ સાથે કલાકો સુધી બેઠો રહેતો.
મહેશ હવે ત્યાં નહોતો.
ચા બનાવનાર વૃદ્ધ માણસે તેને ઓળખી લીધો.
“સાહેબ, ઘણા વર્ષો પછી આવ્યા!”
રવિ હસ્યો.
“હા… બહુ મોડો થઈ ગયો.”
વૃદ્ધે પૂછ્યું,
“ચા પહેલા જેવી જ?”
રવિ થોડી ક્ષણ ચૂપ રહ્યો.
પછી બોલ્યો,
“હા… પણ આજે ખાંડ થોડી વધારે નાખજો.”
વૃદ્ધ હસ્યો.
“આજે મૂડ સારો લાગે છે?”
રવિએ ચાનો કપ હાથમાં લીધો.
“ના… આજે સમજ આવી છે.”
“શું?”
રવિએ ચાની વરાળ તરફ જોઈને કહ્યું,
“જીવન આખું બચાવ્યું… પણ જીવવાનું ભૂલી ગયો.”
બપોરે તે ઘરે પાછો આવ્યો.
ઘરમાં તેની પત્નીનો જૂનો કપાટ હતો.
વર્ષોથી બંધ.
રવિએ પહેલી વાર તે ખોલ્યો.
અંદર જૂની સાડીઓ, થોડા પત્રો અને એક નાની ડાયરી હતી.
તેણે ડાયરી ખોલી.
પહેલા પાનાં પર લખેલું હતું—
“રવિ માટે.”
તેનું હૃદય ધબકવા લાગ્યું.
તે વાંચવા લાગ્યો.
“રવિ ખૂબ મહેનત કરે છે. મને ખબર છે કે તે આપણા ભવિષ્ય માટે બધું કરે છે. પણ ક્યારેક મને ડર લાગે છે કે ભવિષ્ય માટે બચાવતા બચાવતા આપણે આજ ગુમાવી ન દઈએ.”
રવિની આંખોમાંથી આંસુ ટપકી પડ્યા.
આગળ લખેલું હતું—
“મને મોટું ઘર નથી જોઈએ.
મને મોંઘી કાર નથી જોઈએ.
મને ફક્ત એટલું જોઈએ છે કે એક દિવસ રવિ મારી સામે બેસે અને પૂછે—
‘તને શું જોઈએ છે?’”
રવિએ ડાયરી બંધ કરી દીધી.
તે જમીન પર બેસી ગયો.
વર્ષો પહેલાં તેની પત્નીએ શું માગ્યું હતું?
ફક્ત તેનો સમય.
અને એ પણ તે આપી શક્યો નહોતો.
સાંજે દીકરાનો ફોન આવ્યો.
“પપ્પા?”
“હા.”
“સવારે તમે ફોન કર્યો હતો ને?”
“હા.”
“બધું ઠીક છે?”
રવિ થોડી ક્ષણ ચૂપ રહ્યો.
પછી બોલ્યો,
“બેટા, આવતા રવિવારે ઘરે આવી શકીશ?”
“કેમ?”
“કંઈ ખાસ નથી. બસ… સાથે જમવું છે.”
બીજી બાજુ થોડું મૌન છવાઈ ગયું.
પછી દીકરાએ કહ્યું,
“હા પપ્પા. આવીશ.”
રવિ હળવું સ્મિત કર્યું.
“અને એક વાત.”
“શું?”
“આ વખતે જમવાનું હું બનાવીશ.”
દીકરો હસી પડ્યો.
“પપ્પા, તમે?”
“હા. પૈસા બચાવતાં બચાવતાં રસોઈ તો શીખી નથી… હવે એ પણ શીખી લઈશ.”
બંને હસ્યા.
ફોન મૂક્યા પછી રવિ લાંબા સમય સુધી મોબાઈલ તરફ જોતો રહ્યો.
આજે પહેલી વાર તેને લાગ્યું—
કદાચ હજુ બધું પૂરું થયું નથી.
એ રાત્રે રવિએ પોતાની તમામ રોકાણોની ફાઈલ સામે મૂકી.
એક પછી એક પાનાં જોયાં.
ક્યાં કેટલા પૈસા છે.
કેટલું વળતર મળ્યું.
કેટલું ભવિષ્ય માટે રાખ્યું.
પછી તેણે એક ખાલી પાનું કાઢ્યું.
ઉપર લખ્યું—
“મારું સૌથી મહત્વનું રોકાણ”
નીચે તેણે લખ્યું—
“મારા પરિવાર સાથેનો સમય.”
પછી—
“મારા દીકરા સાથેની વાતચીત.”
પછી—
“મારા મિત્રો.”
પછી—
“મારા પોતાના સપના.”
છેલ્લે એક વાક્ય લખ્યું—
“પૈસા મારા જીવનને સુરક્ષિત કરી શકે છે, પરંતુ મારા જીવનને અર્થપૂર્ણ લોકો જ બનાવશે.”
રવિએ પેન નીચે મૂકી.
બહાર વરસાદ શરૂ થઈ ગયો હતો.
ઘણા વર્ષો પછી તેણે બાલ્કનીનો દરવાજો ખોલ્યો.
વરસાદની ઠંડી હવા ચહેરા પર લાગી.
તે હસ્યો.
અને મનમાં બોલ્યો—
“હવે થોડું જીવનમાં પણ રોકાણ કરવું છે.”
પણ તેને ખબર નહોતી…
આ નિર્ણય તેના જીવનમાં એક એવી વ્યક્તિને પાછી લાવવાનો હતો,
જેને તે વર્ષોથી ભૂલી ગયો હતો.
અને એ વ્યક્તિ સાથે જોડાયેલું એક એવું રહસ્ય હતું,
જે તેની અત્યાર સુધીની આખી જિંદગી બદલી નાખવાનું હતું…
ચાલુ રહેશે…
