शापित गर्भ : जन्म की मृत्यू
लेखन : अविनाश शांताबाई भिमराव ढळे
: एक अश्वस्थामा
-----------------------------------------
भाग २ : आरशाच्या पलीकडचं सत्य
मागील भागात...
जुन्या बंगल्यात पहिली रात्र घालवत असताना आर्यनला आरशात स्वतःचं प्रतिबिंब वेगळं वागताना दिसलं. वरचा मजलाच नसलेल्या घरातून लहान मुलाच्या पावलांचा आवाज ऐकू आला. एका जुन्या छायाचित्रामागे लिहिलेला इशारा त्याच्या मनात घर करून बसला, "त्याला कधीही आरशासमोर एकटं सोडू नका." आणि शेवटी... आरशात एक अनोळखी गर्भवती स्त्री दिसली. त्याच क्षणी मोबाईलवर संदेश आला—"तुझी पत्नी तीन तासांपूर्वी या पत्त्यावर आली आहे..."
-----------------------------------------
आर्यनचा श्वास जणू छातीतच अडकला.
मोबाईलच्या स्क्रीनवर तो संदेश अजूनही चमकत होता.
"तुझी पत्नी तीन तासांपूर्वी या पत्त्यावर आली आहे."
खाली कोणताही नंबर नव्हता.
कोणतंही नाव नव्हतं.
फक्त ते एक वाक्य...
आणि त्याखाली एक लाल रंगाचा बिंदू.
आर्यनने थरथरत्या हाताने त्या बिंदूवर स्पर्श केला.
स्क्रीन काळी झाली.
काही क्षणांनी पुन्हा उजळली...
संदेश गायब झाला होता.
"नाही... मी हे पाहिलं होतं."
तो स्वतःशीच पुटपुटला.
इतक्यात पुन्हा तोच मंद अंगाईगीताचा स्वर ऐकू आला.
यावेळी तो अगदी स्पष्ट होता.
जणू एखादी आई आपल्या बाळाला झोपवत होती.
आर्यनने सावकाश मान वर केली.
आरसा पुन्हा शांत होता.
त्यात त्याचंच प्रतिबिंब दिसत होतं.
पण...
प्रतिबिंबाच्या मागे, खोलीच्या कोपऱ्यात...
क्षणभर पांढऱ्या साडीतील एखादी स्त्री उभी असल्याचं त्याला दिसलं.
त्याने क्षणात मागे वळून पाहिलं.
कोणीच नव्हतं.
पुन्हा आरशात पाहिलं...
ती स्त्रीही गायब झाली होती.
त्याच्या कानात स्वतःच्या हृदयाचे ठोके घुमत होते.
धड...
धड...
धड...
तो स्वतःला सावरत खोलीबाहेर पडला.
घरातील प्रत्येक दिवा आता पुन्हा लागला होता.
पण त्या प्रकाशातही घरात एक विचित्र थंडी भरून राहिली होती.
जणू या भिंतींमध्ये वर्षानुवर्षे कुणाचं तरी मौन कैद झालं होतं.
हॉलमध्ये येताच त्याची नजर जमिनीवर पडलेल्या धुळीकडे गेली.
धुळीत लहान लहान पावलांचे ठसे उमटले होते.
अनवाणी पाय.
चार... पाच... सहा...
ते ठसे सरळ कॉरिडॉरकडे जात होते.
आर्यनचा घसा कोरडा पडला.
"हे... माझे नाहीत."
तो गुडघ्यावर बसला.
बोटांनी त्या ठशांना स्पर्श केला.
धूळ अजून हलकीशी ओलसर होती.
म्हणजे...
हे ठसे आत्ताच उमटले होते.
त्याने मोबाईलचा टॉर्च चालू केला आणि त्या ठशांचा मागोवा घ्यायला सुरुवात केली.
कॉरिडॉरच्या शेवटी एक लाकडी दरवाजा होता.
तो दरवाजा त्याने आधी पाहिला होता.
पण...
आधी तो बंद होता.
आता किंचित उघडा होता.
आतून थंड वारा बाहेर येत होता.
आर्यनने दरवाज्यावर हात ठेवला.
लाकूड बर्फासारखं थंड होतं.
दरवाजा हळूहळू ढकलताच...
"कर्कररर..."
आवाज संपूर्ण घरात घुमला.
आत एक छोटी खोली होती.
जुन्या फर्निचरने भरलेली.
कोपऱ्यात तुटलेलं लाकडी पाळणं.
भिंतीवर फिकट झालेली निळी रंगसफेदी.
आणि...
एका भिंतीवर खडूने पुन्हा पुन्हा लिहिलेला एकच शब्द-
"आई..."
आर्यनच्या अंगावर काटा आला.
भिंतीवर तो शब्द शेकडो वेळा लिहिला होता.
जणू एखाद्या मुलाने वर्षानुवर्षे एकटेपणात तोच शब्द लिहित राहिला होता.
तो एक पाऊल पुढे गेला.
पाळण्याजवळ एक लहानशी चांदीची पैंजण पडली होती.
त्याने ती उचलली.
ती हातात घेताच...
त्याच्या डोक्यात विजेसारखा आवाज घुमला.
एका स्त्रीची किंकाळी.
त्यानंतर एका नवजात बाळाच्या रडण्याचा आवाज.
आणि मग...
पूर्ण शांतता.
आर्यनने घाबरून पैंजण खाली टाकली.
क्षणात सगळं पूर्ववत झालं.
"हे काय होतं?"
त्याचा श्वास धापा टाकत होता.
तेवढ्यात...
मागून एखाद्याने अगदी हळू आवाजात विचारलं—
"माझ्या आईला पाहिलंस का...?"
आर्यन दचकून मागे वळला.
खोली रिकामी होती.
पण...
पाळणा स्वतःहून हळूहळू हलत होता.
कुणीही हात न लावता.
कररररर्क...
कररररर्क...
कररररर्क...
त्या आवाजाने त्याच्या अंगातील रक्त गोठू लागलं.
तो मागे सरकू लागला.
अचानक त्याचा पाय काहीतरी कठीण वस्तूला लागला.
खाली पाहिलं.
धुळीत अर्धवट गाडलेली एक जुनी डायरी.
मुखपृष्ठावर फक्त एकच शब्द उमटलेला होता, "वेदिका."
आर्यनने ती उचलली.
पहिलं पान उघडलं.
शाई फिकट झाली होती.
तरी एक वाक्य स्पष्ट वाचता येत होतं-
"जर ही डायरी कोणाच्या हातात पडली असेल... तर कृपया माझ्या बाळाला आरशापासून दूर ठेवा..."
आर्यनच्या हातून डायरी निसटता निसटता राहिली.
त्याने पुढचं पान उघडण्यासाठी हात पुढे केला...
आणि त्याच क्षणी...
संपूर्ण घरात एकाच वेळी सर्व दरवाजे जोरात आपटले.
धाड!
धाड!
धाड!
धाड!
घर पुन्हा मृत शांततेत बुडालं.
पण यावेळी...
त्या शांततेत तो एकटा नव्हता.
त्याला स्पष्ट जाणवत होतं...
कोणीतरी त्याच्या अगदी मागे उभं होतं...
आणि त्याच्या मानेवर थंड श्वास सोडत होतं...
आर्यनला स्पष्ट जाणवत होतं...
कोणीतरी त्याच्या अगदी मागे उभं होतं.
त्याच्या मानेवर पडणारा थंड श्वास आता अधिक गार झाला होता.
तो हळूहळू मागे वळला...
रिकामी खोली.
फक्त हलणारा पाळणा.
आणि जमिनीवर पडलेली ती जुनी डायरी.
"हे माझं मन आहे... की या घरात खरंच कुणीतरी आहे?"
त्याने स्वतःलाच प्रश्न विचारला.
थरथरत्या हातांनी डायरी उघडली.
पहिल्या पानावर फिकट अक्षरांत लिहिलं होतं—
"माझं नाव वेदिका. जर तू ही डायरी वाचत असशील... तर याचा अर्थ आरशाने तुला निवडलं आहे."
आर्यनच्या कपाळावर घाम जमा झाला.
त्याने पुढचं पान उलटलं.
१४ जुलै १९८९
"आज पुन्हा तो आरशात दिसला."
"पहिल्यांदा वाटलं माझा भास असेल. पण तो माझ्यासारखा नव्हता... तो माझ्या प्रत्येक हालचालीची नक्कल करत नव्हता. उलट मी त्याची करत आहे, असं मला क्षणभर वाटलं."
"मी मागे वळले... कोणीच नव्हतं."
"पण पुन्हा आरशात पाहिलं... तर तो हसत होता."
आर्यनच्या अंगावर काटा आला.
हेच...
अगदी हेच त्याच्यासोबत घडलं होतं.
त्याने घाईघाईने पुढचं पान उघडलं.
१८ जुलै १९८९
"माझा नवरा माझ्यावर विश्वास ठेवत नाही."
"तो म्हणतो मी गर्भधारणेमुळे मानसिक तणावात आहे."
"पण मला माहीत आहे... तो आहे."
"तो आरशात राहतो."
"आणि तो माझ्या बाळाची वाट पाहतोय."
आर्यनच्या हातून डायरी थरथरली.
त्याला अन्वीची आठवण झाली.
तीदेखील...
गर्भवती होती.
अचानक...
डायरीचं पुढचं पान स्वतःहून उलटलं.
त्याने हात लावलेलाच नव्हता.
त्या पानावर लाल शाईने एकच वाक्य लिहिलं होतं-
"उशीर झालाय..."
त्याच क्षणी...
पाळणा जोरात हलू लागला.
कर्क...
कर्क...
कर्क...
आर्यनने टॉर्चचा प्रकाश पाळण्याकडे टाकला.
पाळण्यात काहीच नव्हतं.
पण...
पाळण्यावर एखाद्या बाळाच्या लहान हातांचे ओले ठसे उमटू लागले.
एक...
दोन...
तीन...
जणू कुणीतरी अदृश्य बाळ तिथे बसलं होतं.
आर्यन मागे सरकला.
तेवढ्यात...
घरभर पुन्हा तीच अंगाई ऐकू आली.
यावेळी शब्द स्पष्ट होते-
"झोप रे माझ्या बाळा..."
"आई येईल..."
"आई येईल..."
"आई येईल..."
अचानक तो आवाज थांबला.
त्याऐवजी...
एखाद्या स्त्रीच्या रडण्याचा आवाज संपूर्ण घरभर घुमू लागला.
आर्यनने डायरी छातीशी धरली आणि खोलीबाहेर धाव घेतली.
कॉरिडॉरमध्ये पोहोचताच त्याचा पाय घसरला.
तो खाली कोसळला.
मोबाईल दूर जाऊन पडला.
टॉर्च बंद झाला.
संपूर्ण अंधार.
त्या अंधारात...
एखाद्या लहान मुलाच्या हसण्याचा आवाज घुमला.
खिदळणं...
पुन्हा...
आणखी जवळून.
आर्यनने मोबाईल शोधण्यासाठी हात पुढे केला.
त्याच्या हाताला मोबाईल लागला नाही...
एका छोट्या, बर्फासारख्या थंड हाताने त्याचा हात पकडला.
आर्यनचा श्वास अडकला.
तो किंचाळणार इतक्यात...
मोबाईलचा टॉर्च आपोआप सुरू झाला.
प्रकाश पडताच...
तिथे कोणीच नव्हतं.
पण त्याच्या मनगटावर पाच लहान बोटांचे निळसर ठसे उमटले होते.
तो थिजून त्यांच्याकडे पाहत राहिला...
आणि त्याच वेळी...
मुख्य दरवाजा स्वतःहून हळूहळू उघडू लागला.
बाहेर पावसात...
एक स्त्री उभी होती.
तिचे केस चेहऱ्यावर पडलेले.
दोन्ही हात पोटावर.
ती हलक्या आवाजात म्हणाली—
"आर्यन... मी आले..."
तो आवाज...
अन्वीचाच होता.
पण...
आर्यनच्या मोबाईलवर त्याच क्षणी नवीन संदेश आला—
"सावध रहा... जी बाहेर उभी आहे, ती तुझी पत्नी नाही..."
----------------------------------------------
आर्यन दरवाजा उघडेल का?
आणि जर ती अन्वी नसेल, तर तिचं रूप घेऊन आलेलं कोण आहे?
भेटूया पुढील भागात -
🤔 तुमचा अंदाज काय?
❖ दरवाज्यात उभी असणारी स्त्री... कोण?
❖ "आईला आणू नकोस" म्हणणारा मुलगा कोण आहे?
❖ अन्वी खरंच त्या बंगल्यात आली आहे... की कुणीतरी तिचं रूप घेतलंय?
❖ या घरात दडलंय नेमकं काय?
तुमचा अंदाज आणि अभिप्राय कमेंटमध्ये नक्की लिहा.
तुमच्या सर्वात रंजक सिद्धांताला पुढील भागात विशेष उल्लेख दिला जाईल...!
आपला
"एक अस्वस्थामा"
अविनाश शांताबाई भिमराव ढळे
