शापित गर्भ : जन्म की मृत्यू
लेखन : अविनाश शांताबाई भिमराव ढळे
: एक अश्वस्थामा
भाग - १
रात्रीचे नेमके दोन वाजून सतरा मिनिटे.
भिंतीवरच्या जुन्या घड्याळाचा काटा पुढे सरकत होता. प्रत्येक टिक... टिक... टिक... त्या घराच्या शांततेला जखम करत होती.
पाऊस नुकताच थांबला होता. खिडकीबाहेरून ओलसर वाऱ्याची झुळूक आत येत होती. घरभर मातीचा गंध पसरला होता. दूरवर एखादा कुत्रा अधूनमधून भुंकत होता आणि पुन्हा सगळीकडे शांतता पसरत होती.
आर्यनला झोप लागत नव्हती.
गेल्या सात दिवसांपासून त्याची झोप हरवली होती.
तो पुन्हा एकदा उठला. स्वयंपाकघरात जाऊन पाण्याचा ग्लास भरला. थंड पाणी घशातून खाली उतरलं, पण मनात उसळणारी अस्वस्थता काही कमी झाली नाही.
"हे फक्त तुझ्या मनाचे खेळ आहेत..." त्याने स्वतःशीच पुटपुटलं.
गेल्या आठवड्यात त्यांनी शहराच्या बाहेरचा तो जुना बंगला विकत घेतला होता.
स्वस्तात मिळाला होता.
इतका स्वस्त की मित्रांनीही विचारलं होतं—
"इतका मोठा बंगला एवढ्या कमी किंमतीत? काहीतरी कारण असणार..."
आर्यन हसून टाळायचा.
"लोक अफवा पसरवतात."
पण आज त्या शब्दांची आठवण होताच त्याच्या पाठीवर थंड शिरशिरी उठली.
तो हळूहळू बेडरूमकडे परतला.
दरवाजा उघडताच त्याची नजर समोरच्या ड्रेसिंग टेबलवर गेली.
मोठा, चौकोनी आरसा.
त्यात त्याचंच प्रतिबिंब दिसत होतं.
तो दोन पावलं पुढे गेला.
प्रतिबिंबही पुढे आलं.
त्याने हात वर केला.
आरशातल्या माणसानेही हात वर केला.
तो हसला.
प्रतिबिंबही हसलं.
"वेड्यासारखं वागतोय मी..."
तो स्वतःवरच हसला.
तेवढ्यात...
घरातल्या सर्व दिव्यांचा प्रकाश एक क्षण लुकलुकला.
एक...
दोन...
तीन...
आणि पुन्हा सर्व काही पूर्ववत.
आर्यनचा श्वास जड झाला.
त्याने पुन्हा आरशाकडे पाहिलं.
प्रतिबिंब तिथेच होतं.
"काही नाही..."
तो वळणार इतक्यात...
त्याच्या कानाशी एखाद्याने अगदी मंद स्वरात कुजबुजल्यासारखं वाटलं...
"मागे... पाहू... नकोस..."
तो क्षणभर थिजून गेला.
घरात दुसरं कोणीच नव्हतं.
त्याने पटकन मागे वळून पाहिलं.
रिकामी खोली.
खिडकीत हलणारा पडदा.
आणि शांतता.
तो पुन्हा आरशाकडे वळला...
यावेळी त्याचं हृदय धडधडू लागलं.
आरशातला आर्यन अजूनही त्याच्याकडे पाहत उभा होता...
पण...
त्याच्या चेहऱ्यावर आता हास्य नव्हतं.
डोळ्यांत विचित्र निर्विकारपणा होता.
"हे... अशक्य आहे..."
आर्यनने पुन्हा स्वतःच्या चेहऱ्यावर हात फिरवला.
आरशातल्या माणसानेही तसंच केलं.
क्षणभर त्याला वाटलं, सगळं ठीक आहे.
तो निःश्वास टाकणार इतक्यात...
आरशातला आर्यन...
हळूहळू...
ओठांच्या एका कोपऱ्यातून हसायला लागला.
पण...
खऱ्या आर्यनने हसलंच नव्हतं.
त्याच्या चेहऱ्यावर भीती होती.
आरशातल्या चेहऱ्यावर आनंद.
त्याच्या पायाखालची जमीन सरकल्यासारखी झाली.
"नाही..."
तो एक पाऊल मागे सरकला.
पण आरशातला माणूस...
मागे गेला नाही.
तो जागच्या जागी उभाच राहिला.
आता त्यांच्या दोघांमध्ये अंतर बदललं होतं.
पहिल्यांदाच...
आरशाने वास्तवाचं अनुकरण करणं थांबवलं होतं.
आर्यनच्या कपाळावर घाम फुटला.
त्याने डोळे घट्ट मिटले.
दहा पर्यंत मोजलं.
एक...
दोन...
तीन...
दहा.
त्याने पुन्हा डोळे उघडले.
आरसा रिकामा होता.
एक क्षण त्याला वाटलं, "मी भ्रम पाहिला."
पण पुढच्याच क्षणी...
आरशाच्या अगदी आतून...
जणू कुणीतरी काचेच्या दुसऱ्या बाजूने हळूहळू हात ठेवला.
पाच बोटांची अस्पष्ट सावली.
काचेवर उमटणारे धूसर ठसे.
आर्यनच्या तोंडातून आवाजच फुटेना.
आणि त्याच वेळी...
वरच्या मजल्यावरून...
लहान मुलाच्या पावलांचा आवाज ऐकू आला.
टक...
टक...
टक...
त्या घरात वरचा मजलाच नव्हता.
"टक..."
"टक..."
"टक..."
तो आवाज पुन्हा आला.
आर्यनचा श्वास अडकला.
तो काही क्षण जागच्या जागी उभाच राहिला. त्या आवाजात एक विचित्र लय होती. जणू एखादं लहान मूल अनवाणी पायांनी हळूहळू चालत होतं.
पण...
या बंगल्याला वरचा मजलाच नव्हता.
त्याने थरथरत्या हातांनी मोबाईल उचलला. वेळ होती रात्री २:२३.
नेटवर्क नव्हतं.
बॅटरी सत्तर टक्के असूनही स्क्रीन वारंवार लुकलुकत होती.
पुन्हा...
टक...
टक...
यावेळी आवाज अगदी त्याच्या डोक्यावरून आला.
"कोण आहे?"
त्याचा आवाज रिकाम्या घरात विरघळून गेला.
उत्तर आलं नाही.
फक्त शांतता.
आर्यनने स्वतःला सावरलं.
"हे सगळं मनाचे खेळ आहेत. नवीन घर... थकवा... ताण..."
तो स्वतःची समजूत घालत हॉलमध्ये आला.
भिंतीवर अजून काही बॉक्स उघडायचे बाकी होते. लग्नाला तीन वर्षं झाली होती. अनेक अपयशी उपचारांनंतर डॉक्टरांनी नुकतीच एक आनंदाची बातमी दिली होती.
त्याची पत्नी अन्वी गर्भवती होती.
ती सध्या तिच्या माहेरी होती.
आर्यननेच आग्रह केला होता.
"मी आधी घर व्यवस्थित लावतो. मग तुला घेऊन येतो."
अन्वीने फोनवर हसत विचारलं होतं—
"त्या जुन्या बंगल्यात आपलं बाळ खरंच वाढेल ना?"
तेव्हा तो हसला होता.
"घर जुनं आहे... पण आपलं भविष्य नवीन आहे."
आज त्या वाक्याची आठवण होताच त्याच्या अंगावर काटा आला.
त्याची नजर नकळत भिंतीवर टांगलेल्या जुन्या कृष्णधवल छायाचित्राकडे गेली.
हे छायाचित्र आधी त्याने पाहिलं होतं का?
त्याला आठवेना.
फोटोमध्ये एक कुटुंब उभं होतं.
आई.
वडील.
आणि त्यांच्या मध्ये पाच-सहा वर्षांचा एक मुलगा.
सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर हास्य होतं...
फक्त त्या मुलाच्या चेहऱ्यावर नव्हतं.
त्याचे डोळे सरळ आर्यनकडे पाहत होते.
आर्यन जवळ गेला.
फोटोच्या खालच्या कोपऱ्यात धुळीत बुडालेली अक्षरं दिसत होती.
"१९८९"
तेवढ्यात...
वीज गेली.
संपूर्ण घर काळोखात बुडालं.
बाहेर पुन्हा वाऱ्याने जोर धरला.
खिडक्या कडाडल्या.
आर्यनने मोबाईलचा टॉर्च सुरू केला.
पांढरा प्रकाश अंधार चिरत पुढे सरकला.
त्याने पुन्हा त्या फोटोवर प्रकाश टाकला...
आणि त्याच्या हातातून मोबाईल जवळजवळ निसटला.
फोटोमध्ये...
तो मुलगा नव्हता.
त्याच्या जागी रिकामी जागा होती.
जणू तिथे कोणी उभंच नव्हतं.
"नाही..."
आर्यनने डोळे चोळले.
पुन्हा प्रकाश टाकला.
यावेळी मुलगा पुन्हा दिसत होता.
पण...
त्याचा चेहरा आधीपेक्षा अधिक स्पष्ट होता.
आणि...
त्याच्या ओठांवर मंद स्मित होतं.
आर्यन एक पाऊल मागे सरकला.
"हे अशक्य आहे..."
त्याने स्वतःला सावरत फोटो भिंतीवरून काढला.
मागच्या बाजूला फिकट शाईने काहीतरी लिहिलेलं होतं.
धूळ पुसताच अक्षरं स्पष्ट झाली,
"त्याला कधीही आरशासमोर एकटं सोडू नका."
आर्यनच्या छातीत धडधड वाढली.
"त्याला" म्हणजे कोण?
तो मुलगा?
की...
आणखी कोणी?
तेवढ्यात फोन वाजला.
स्क्रीनवर नाव झळकलं..
"अन्वी ❤️"
त्याने घाईघाईने कॉल उचलला.
"हॅलो..."
समोरून काहीच आवाज आला नाही.
फक्त...
कोणाचातरी मंद श्वास.
"अन्वी... बोल ना."
काही क्षण शांतता.
आणि मग...
अगदी लहान मुलाच्या आवाजात एकच वाक्य ऐकू आलं—
"आईला त्या घरात आणू नकोस..."
कॉल कट झाला.
आर्यनचे हात थरथरू लागले.
त्याने लगेच परत फोन लावला.
'स्विच्ड ऑफ.'
तो सोफ्यावर बसला.
डोक्यात हजारो विचार सुरू झाले.
हे सगळं कोण करत होतं?
कोणी त्याची थट्टा करत होतं?
की...
खरंच या घरात काहीतरी होतं?
तो उठला.
त्याने ठरवलं, आजची रात्र तो जागाच काढणार.
त्याने सर्व दरवाजे तपासले. सर्व खिडक्या बंद केल्या. मुख्य दरवाजाला कडी लावली.आणि शेवटी पुन्हा बेडरूममध्ये आला.
आरसा तिथेच होता.
पण...
यावेळी त्याने आरशाकडे पाहिलंच नाही.
तो बेडवर बसला.
डोळे मिटले.
तेवढ्यात...
खोलीतून एखाद्या स्त्रीच्या मंद गुणगुणण्याचा आवाज ऐकू आला.
जणू एखादी आई अंगाईगीत म्हणत होती.
आर्यनने हळूहळू डोळे उघडले.
खोली रिकामी होती.
आवाज मात्र थांबला नव्हता.
तो आवाज...
आरशाच्या दिशेने येत होता.
त्याने नकळत नजर वर केली.
आरशात...
त्याचं प्रतिबिंब नव्हतंच.
तिथे एक गर्भवती स्त्री उभी होती.
तिने दोन्ही हात आपल्या पोटावर ठेवले होते.
तिचे केस चेहऱ्यावर पसरलेले होते.
ती हळूहळू मान वर करत होती...
आणि तिचे डोळे उघडताच...
आर्यनच्या मोबाईलवर एक संदेश आला.
"तुझी पत्नी तीन तासांपूर्वी या पत्त्यावर आली आहे..."
आर्यनच्या चेहऱ्यावरचं रक्तच पळालं.
कारण...
अन्वीला या घराचा पत्ता त्याने कधीच पाठवला नव्हता.
---------------------------१--------------------------
भेटूया पुढील भागात -
🤔 तुमचा अंदाज काय?
❖ आरशातली ती स्त्री... कोण?
❖ "आईला आणू नकोस" म्हणणारा मुलगा कोण आहे?
❖ अन्वी खरंच त्या बंगल्यात आली आहे... की कुणीतरी तिचं रूप घेतलंय?
❖ या घरात दडलंय नेमकं काय?
तुमचा अंदाज आणि अभिप्राय कमेंटमध्ये नक्की लिहा.
तुमच्या सर्वात रंजक सिद्धांताला पुढील भागात विशेष उल्लेख दिला जाईल...!
आपला
"एक अस्वस्थामा"
