વિરાટ અને જય હજી આરતીને ખેંચીને પોતાની તરફ લાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા.
બંનેએ પોતાની પૂરી તાકાત લગાવી દીધી હતી, છતાં આરતીનું શરીર જાણે કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિએ પકડી રાખ્યું હોય તેમ ખસતું નહોતું.
બધાની નજર હવે આરતી અને તેની બાજુમાં પડેલા વિજયના મસ્તક વિનાના નિર્જીવ ધડ પર ગઈ.
હોલમાં ફરી એકવાર ભયાનક શાંતિ છવાઈ ગઈ.
અચાનક...
વિજયના કપાયેલા ગળામાંથી જમીન પર ફેલાયેલું લોહી હલનચલન કરવા લાગ્યું.
સૌપ્રથમ તો કોઈને પોતાની આંખો પર વિશ્વાસ જ ન આવ્યો.
લોહી ધીમે ધીમે એક જગ્યાએ ભેગું થવા લાગ્યું.
પછી તે જમીન પર સરકવા લાગ્યું.
એવું લાગી રહ્યું હતું જાણે કોઈ સાપ જેવી જીવંત વસ્તુ રેંગી રહી હોય.
"આ... આ શું છે...?" જયના હોઠમાંથી ધ્રૂજતા શબ્દો બહાર આવ્યા.
બીજી જ ક્ષણે એ લોહી એક લાંબી, જાડી દોરીના આકારમાં ફેરવાઈ ગયું.
લાલ રંગની એ ભયાનક દોરી સર્પની જેમ વાંકાચૂકા વળાંકો લેતી આરતી તરફ આગળ વધવા લાગી.
વિરાટ અને જય કંઈ સમજે એ પહેલાં જ એ લોહિયાળ દોરી આરતીના પગ સુધી પહોંચી ગઈ.
અને પછી...
એક ઝટકામાં તે આરતીના શરીર ફરતે વીંટળાઈ ગઈ.
"નહિ...!" વિરાટ ચીસ પાડી ઊઠ્યો.
તે આરતીને પોતાની તરફ ખેંચવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યો.
પણ હવે ઘણું મોડું થઈ ગયું હતું.
લોહીની એ દોરી એક પછી એક ચક્કર મારીને આરતીના પગ, કમર, હાથ અને છાતી ફરતે વીંટળાતી ગઈ.
દરેક ક્ષણે તેનો દબાવ વધતો જતો હતો.
આરતી બેભાન હતી, પરંતુ થોડા જ પળોમાં વિજયના રક્તથી બનેલી દોરી તેના ગળા ફરતે વીંટળાઈ..
જેના લીધે શ્વાસ રૂંધાવાના કારણે તેની આંખો અચાનક ખૂલી ગઈ.
તે ગભરાઈને તડપવા લાગી.
તેના હોઠ ફફડ્યા.
તે હાથ હલાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહી હતી.
પણ લોહિયાળ દોરીનો દબાવ એટલો ભયંકર હતો કે તે હલી પણ શકતી નહોતી.
તેની છાતી ધીમે ધીમે દબાતી જઈ રહી હતી.
શ્વાસ લેવા માટે તે ઝઝૂમી રહી હતી.
તેની આંખોમાં ભય, પીડા અને મદદ માટેની વિનંતી સ્પષ્ટ દેખાઈ રહી હતી.
બધા મિત્રો ડરીને ચીસો પાડી રહ્યા હતા, પરંતુ કોઈ તેની નજીક જવાની હિંમત કરી શકતું નહોતું.
પછી...
એક અંતિમ, કરુણ શ્વાસ સાથે આરતીનું શરીર એકદમ શાંત પડી ગયું.
તેની આંખો ખુલ્લી જ રહી ગઈ.
શરીરમાંથી જીવ નીકળી ગયો.
લોહીની એ દોરી થોડી ક્ષણો સુધી તેના મૃતદેહને જકડી રાખી.
અને પછી જાણે પોતાનું કામ પૂરું થઈ ગયું હોય તેમ ધીમે ધીમે પાછી જમીન પર ઓગળવા લાગી.
થોડી જ વારમાં હોલના ફ્લોર પર ફરી માત્ર લોહીના ડાઘ જ બાકી રહ્યા.
આરતીનું નિર્જીવ શરીર વિજયના ધડની બાજુમાં પડ્યું હતું.
હવે ત્યાં હાજર દરેક વ્યક્તિના મનમાં એક જ વિચાર ચાલી રહ્યો હતો—
આ કોઈ સામાન્ય આત્મા નહોતી.
આ તો એવી ભયાનક શક્તિ હતી જે એક પછી એક તેમને શિકાર બનાવી રહી હતી...।
આરતીનું નિર્જીવ શરીર જમીન પર પડ્યું હતું.
તેની બાજુમાં જ વિજયનું મસ્તક વિનાનું ધડ લોહીના ખાબોચિયામાં પડેલું હતું.
હોલમાં હાજર દરેક વ્યક્તિના ચહેરા પર હવે માત્ર ડર જ નહોતો, પણ નિરાશા પણ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.
તેઓ સમજી ગયા હતા કે અહીં કંઈક એવું ચાલી રહ્યું હતું જે તેમની સમજ અને કલ્પનાથી ઘણું આગળ હતું.
અચાનક—
વિરાટ પોતાની જગ્યા પરથી ઊભો થયો.
તેની આંખોમાં ડર હતો, પરંતુ એ ડરની પાછળ હવે ગુસ્સો પણ ભભૂકી રહ્યો હતો.
તે એકદમ જોરથી ચીસ્યો,
"અરે... કોણ છે તું...?!"
તેનો અવાજ આખા હોલમાં ગૂંજી ઉઠ્યો.
"શું જોઈએ છે તારે...? શા માટે અમારા મિત્રોને મારી રહ્યો છે...? જો હિંમત હોય તો સામે આવ...!"
વિરાટની ચીસો દિવાલો સાથે અથડાઈને પાછી ફરી.
થોડી ક્ષણો માટે આખો હોલ એકદમ શાંત થઈ ગયું.
એવી શાંતિ...
જે કાનને ચીરી નાખે.
એવી શાંતિ...
જેમાં દરેક વ્યક્તિ પોતાનો ધબકારો સાંભળી શકે.
પછી...
એક ઠંડી હવાની લહેર આખા હોલમાં ફરી વળી.
હવામાં ફરી એકવાર એ જ સડેલી ગંધ ફેલાઈ ગઈ.
લાઈટના તૂટેલા કાચના ટુકડાઓ જમીન પર ખખડવા લાગ્યા.
પરંતુ...
આ વખતે કોઈ હુમલો થયો નહીં.
કોઈ પડછાયો દેખાયો નહીં.
જાણે કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ વિરાટનો પ્રશ્ન સાંભળી રહી હોય.
મગનદાદા અત્યાર સુધી ચૂપચાપ ઊભા હતા.
તેમના ચહેરા પર ગંભીરતા અને આંખોમાં વર્ષો જૂનો ડર દેખાઈ રહ્યો હતો.
ધીમે ધીમે તેમણે પોતાની નજર નીચે કરી.
એક ઊંડો શ્વાસ લીધો.
પછી ભારે અવાજમાં બોલ્યા,
"દિકરા... જે પ્રશ્ન તું પૂછી રહ્યો છે ને... એનો જવાબ આ આખા શહેરમાં બહુ ઓછા લોકોને ખબર છે."
બધાની નજર તરત જ મગનદાદા તરફ ફરી ગઈ.
"અને જે લોકોને ખબર હતી..."
તેમણે ગળું ખંખેરીને આગળ કહ્યું,
"...એમાંથી મોટા ભાગના લોકો આજે જીવતા નથી."
આ શબ્દો સાંભળીને બધાના શરીરમાંથી ડરની એક લહેર ફરી વળી.
જય ધ્રૂજતા અવાજે બોલ્યો,
"દાદા... આખરે આ બધું શું છે...?"
મગનદાદાએ તૂટેલી બારી તરફ જોયું.
તેમની આંખોમાં જાણે વર્ષો જૂની યાદો જીવંત થઈ ગઈ.
પછી તેઓ ધીમેથી બોલ્યા,
"આજે જે આત્મા તમારો પીછો કરી રહી છે... તે કોઈ સામાન્ય ચુડેલ કે ભૂત નથી."
"અને આ હોટેલ પણ શરૂઆતથી હોટેલ નહોતી."
હોલમાં ઉભેલા બધા લોકો એકાગ્રતાથી તેમની વાત સાંભળી રહ્યા હતા.
મગનદાદાનો અવાજ હવે વધુ ગંભીર બની ગયો.
તેમની આંખોમાં વર્ષો જૂનું દુઃખ અને ડર તરવરી રહ્યું હતું.
પછી તેઓ ધીમેથી બોલ્યા,
"આજે જ્યાં કરુણા હોટેલ ઊભી છે... ત્યાં પહેલાં કોઈ હોટેલ નહોતી."
બધાના ચહેરા પર નવાઈ છવાઈ ગઈ.
મગનદાદા આગળ બોલ્યા,
"આ જગ્યા પર લગભગ ત્રીસેક વર્ષ પહેલાં એક ખૂબ જ જાણીતી કોલેજ હતી."
"શહેરની સૌથી પ્રતિષ્ઠિત કોલેજ."
"અહીં દૂર દૂરથી વિદ્યાર્થીઓ ભણવા આવતા."
"હાસ્ય, મસ્તી, પ્રેમ અને યુવાનીથી ભરપૂર એ કેમ્પસ એક સમયે આખા શહેરની શાન ગણાતો."
થોડો વિરામ લઈને તેમણે આગળ કહ્યું,
"પણ પછી એક રાત્રે અહીં એવું કંઈક બન્યું... જેની ચર્ચા આજે પણ ગુપ્ત રાખવામાં આવે છે."
હોલમાં ફરી એકવાર શાંતિ છવાઈ ગઈ.
દરેક વ્યક્તિ શ્વાસ રોકીને સાંભળી રહ્યો હતો.
"એક વિદ્યાર્થીની..."
મગનદાદાનો અવાજ વધુ ધીમો થઈ ગયો.
"તેની સાથે બનેલા એક બનાવે આખી કોલેજનો ઇતિહાસ બદલી નાખ્યો."
"તે રાત્રે જે બન્યું હતું, તેના પછી ઘણા લોકો રહસ્યમય રીતે મૃત્યુ પામ્યા."
"અને ત્યારથી આ જગ્યા પર એક એવી શક્તિ ભટકી રહી છે... જેને પ્રેમ કરતા લોકો પ્રત્યે અતિશય નફરત છે."
આ શબ્દો સાંભળીને વિરાટ, જય અને બાકીના બધા એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા.
હવે તેમને સમજાઈ રહ્યું હતું કે તેઓ કોઈ સામાન્ય ભૂતિયા ઘટનામાં ફસાયા નહોતા...
પરંતુ એક એવી ભયાનક સચ્ચાઈની વચ્ચે ઊભા હતા, જેનાથી આખું શહેર આજે પણ અજાણ હતું.
"પોલીસના રેકોર્ડ બદલાઈ ગયા..."
"અખબારોને ખરીદી લેવામાં આવ્યા..."
"અને સાક્ષીઓને હંમેશા માટે ચૂપ કરાવી દેવામાં આવ્યા."
મગનદાદાના આ શબ્દો સાંભળીને ત્યાં હાજર દરેક વ્યક્તિના હોશ ઉડી ગયા.
કારણ કે હવે તેમને સમજાઈ રહ્યું હતું કે તેઓ માત્ર કોઈ આત્માના શિકાર નહોતા બન્યા...
તેઓ વર્ષો જૂના એવા રહસ્યના કેન્દ્રમાં ફસાઈ ગયા હતા...
જેની સચ્ચાઈથી આખું શહેર આજે પણ અજાણ હતું.
ક્રમશઃ
Dr Dipak Kamejaliya
"શિલ્પી"
