પ્રકરણ ૫: ગુલમોહરનો નવો ફાલ
એમ. એસ. યુનિવર્સિટીનો દીક્ષાંત સભામંડળ (Convocation Ground) આજે સ્ટુડન્ટ્સથી ખીચોખીચ ભરેલો હતો. યુનિવર્સિટીના વાર્ષિક સાહિત્ય ઉત્સવનો છેલ્લો દિવસ હતો. સ્ટેજ પર મોટા અક્ષરોમાં લખ્યું હતું – ‘ધ કૅમ્પસ વોઈસ: સ્પેશિયલ એડિશન લોન્ચ’.
કૅમ્પસના વાતાવરણમાં ઉત્સાહ હતો. આરોહી સ્ટેજની પાછળ ઊભી ઊભી કાગળના થોડા પાના હાથમાં પકડીને ધ્રૂજી રહી હતી. સોહમ તેની પાસે આવ્યો અને તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો, "ડરવાની જરૂર નથી આરોહી, આજે આ આખા કૅમ્પસને તારી વાર્તા સાંભળવી છે."
"મારી નહીં સોહમ, આપણી અને વસુધા મેડમની વાર્તા," આરોહીએ સ્મિત સાથે કહ્યું. મીરાંએ પાછળથી આવીને આરોહીને ગળે લગાડી અને થમ્બ્સ-અપ કર્યું.
મોટેથી એનાઉન્સમેન્ટ થયું, "હવે સ્ટેજ પર આવી રહ્યા છે સેકન્ડ યીઅરના સ્ટુડન્ટ આરોહી, જે આ વખતના મેગેઝિનની મુખ્ય શોર્ટ સ્ટોરીનું પઠન કરશે."
તાળીઓના ગડગડાટ વચ્ચે આરોહી માઇક સામે આવીને ઊભી રહી. તેણે સામે જોયું, આખું કૅમ્પસ હાજર હતું. બરાબર છેલ્લી લાઈનમાં કાળા કલરની સાડી પહેરીને ચીફ વોર્ડન વસુધા મેડમ શાંતિથી ઊભા હતા. તેમની આંખોમાં એક અલગ જ ચમક હતી.
આરોહીએ માઇક સેટ કર્યું અને વાંચવાનું શરૂ કર્યું. તેનો અવાજ આખા કૅમ્પસમાં ગુંજવા લાગ્યો. તેણે વસુધા મેડમે ૧૯૯૪માં અધૂરી છોડેલી વાર્તા વાંચી – એ જ આર્ટસનો ગુંબજ, એ જ પેવેલિયન રોડ અને એક નાની છોકરીના સપના જે અધૂરા રહી ગયા હતા. આખું કૅમ્પસ મંત્રમુગ્ધ થઈને સાંભળી રહ્યું હતું.
પછી આરોહીએ એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને બોલી, "પણ... આ વાર્તા અહીં પૂરી નથી થતી. ત્રીસ વર્ષ પછી, આ વાર્તાનો અંત ખુદ એ લેખિકાએ લખ્યો છે જે આજે પણ આપણી વચ્ચે છે."
આરોહીએ પાના ફેરવ્યા અને વસુધા મેડમે ગઈરાત્રે જે નવો અંત લખી આપ્યો હતો તે વાંચવાનું શરૂ કર્યું:
આરોહીએ માઇક નજીક લીધું.
"ત્રીસ વર્ષ પહેલાં અહીં એક વાર્તા અધૂરી રહી ગઈ હતી. આજે તેનો અંત સાંભળવાનો સમય આવી ગયો છે.
"નૈના સ્ટેશનના પ્લેટફોર્મ પર ઊભી હતી. એક તરફ બરોડા શહેર હતું, જ્યાં તેના સપના હતા. બીજી તરફ ટ્રેન હતી, જે તેને તેની નક્કી કરાયેલી જિંદગી તરફ લઈ જવાની હતી.
તેના હાથમાં તેની ડાયરી હતી.તે ઈચ્છે તો ભાગી શકે તેમ હતી.ઈચ્છે તો લડી શકે તેમ હતી.પણ તેણે ટ્રેનમાં બેસવાનું પસંદ કર્યું.
લોકોને લાગ્યું કે નૈના હારી ગઈ.પણ તેઓ ખોટા હતા. કારણ કે સપનાઓ ક્યારેય હારતા નથી.ક્યારેક તેઓ માત્ર લાંબા સમય માટે રાહ જુએ છે."
આરોહીએ એક ક્ષણ માટે વિરામ લીધો.
આખું ઓડિટોરિયમ શાંત હતું.
તે આગળ વાંચવા લાગી.
"ત્રીસ વર્ષ પછી, જ્યારે નૈના ફરી એ જ ગુંબજ નીચે ઊભી રહી, ત્યારે તેને સમજાયું કે સમય તેના સપનાઓને મારી શક્યો નહોતો.
તેની વાર્તા અટકી હતી.
સમાપ્ત નહોતી થઈ.
અને આજે...
આજે નૈના ફરી કલમ હાથમાં લઈ રહી હતી."
આરોહીએ છેલ્લું પાનું ખોલ્યું.
તેના અવાજમાં કંપારી હતી.
"નૈનાએ આખરે કયો રસ્તો પસંદ કર્યો?
જવાબ છે — બંને.
તેણે પરિવાર પણ નિભાવ્યો.
દુઃખ પણ સહન કર્યું.સમય પણ ગુમાવ્યો.
પણ અંતે તે ફરી પોતાની પાસે પાછી આવી.
કારણ કે સાચી જીત એ નથી કે આપણે ક્યારેય હારીએ નહીં.
સાચી જીત એ છે કે વર્ષો પછી પણ આપણે ફરી ઊભા થઈ શકીએ."
આરોહીએ છેલ્લી લાઇન વાંચી.
"મારી વાર્તા આજે પૂરી થતી નથી.
આજે તો માત્ર એ સાબિત થાય છે કે કોઈ પણ સપનું ત્રીસ વર્ષ મોડું પડી શકે છે...
પણ અધૂરું રહી જતું નથી."
શબ્દો પૂરા થયા.
થોડી ક્ષણ માટે આખું સભામંડળ નિર્જીવ બની ગયું.
અને પછી...
વસુધા મેડમ ધીમે ધીમે પોતાની બેઠક પરથી ઊભા થયા.
તાળીઓ પાડતા પાડતા તેમની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા.
આખું ઓડિટોરિયમ ઊભું થઈ ગયું.
સ્ટેન્ડિંગ ઓવેશનના ગડગડાટ વચ્ચે વસુધા મેડમ સ્ટેજ તરફ ચાલવા લાગ્યા.
તેઓ આરોહી પાસે પહોંચ્યા.
પોતાની જૂની પેન ખિસ્સામાંથી કાઢી.
અને આખા કૅમ્પસ સામે આરોહીના હાથમાં મૂકી દીધી.
"આ પેન ત્રીસ વર્ષ પહેલાં અટકી ગઈ હતી," તેઓ ધ્રૂજતા અવાજે બોલ્યા.
"હવે આ આગળ તું લખજે."
આરોહીની આંખોમાંથી પણ આંસુ વહી રહ્યા હતા.
ગુંબજની બહાર પવનનો એક ઝોકો આવ્યો.
ગુલમોહરના લાલ ફૂલો હવામાં ઊડવા લાગ્યા.
અને એ ક્ષણે એવું લાગ્યું...
જાણે ત્રીસ વર્ષથી અધૂરી રહેલી એક વાર્તાએ આખરે પોતાનો અંત નહીં,
પણ પોતાની નવી શરૂઆત લખી દીધી હોય.
ઉત્સવ પૂરો થયા પછી, સાંજનો હળવો તડકો
પેવેલિયન રોડ પર પથરાયેલો હતો. આરોહી, સોહમ અને મીરાં કિટલી પર ચા પીવા જઈ રહ્યા હતા.
"તો મેડમ ડિટેક્ટિવ, હવે આગામી મિશન શું છે?" સોહમે ચાનો ગ્લાસ આપતા મજાક કરી.
"હવે કોઈ મિશન નહીં સોહમ, હવે મારે મારી પોતાની વાર્તા લખવી છે," આરોહીએ કૅમ્પસના એ ઐતિહાસિક ગુંબજ તરફ જોયું જે આજે તેને પહેલાં કરતાં વધુ પોતાનો લાગતો હતો.
પેવેલિયન રોડ પરથી પવનનો એક ઝોકો આવ્યો અને આરોહીના માથા પર ગુલમોહરનું એક લાલ ફૂલ આવીને પડ્યું. આણંદથી આવેલી એ ગભરાયેલી છોકરી આજે મુક્ત આકાશમાં પાંખો ફેલાવીને ઉડવા માટે તૈયાર હતી. બરોડા યુનિવર્સિટીના કૅમ્પસે તેને માત્ર ભણતર નહીં, પણ જીવવાની સાચી દિશા આપી દીધી હતી.
સમાપ્ત
