पंजाब मेलने आता चांगलाच वेग घेतला होता. कल्याण स्टेशनचा प्लॅटफॉर्म वेगाने मागे सरकला होता आणि खिडकीबाहेर आता दुपारच्या रणरणत्या उन्हात रेल्वे रुळांचे आणि ओव्हरहेड वायर्सचे जाळे वेगाने पळताना दिसत होते. ट्रेनच्या खुल्या दरवाजातून येणारा सोसाट्याचा वारा आणि इंजिनचा धडधडाट काळजाचा ठोका चुकवणारा होता.
त्याच खुल्या दारापाशी, दुपारच्या प्रखर प्रकाशात अभिमन्यू आणि अमित शर्मा एकमेकांना घट्ट पकडून झोंबाझोंबी करत होते. अमितच्या एका हातात ती ६० कोटींचे डिजिटल वॉलेट असलेली लॅपटॉप बॅग होती, आणि दुसऱ्या हाताने तो अभिमन्यूला धावत्या ट्रेनबाहेर ढकलण्याचा आटोकाट प्रयत्न करत होता.
"बॅग सोड अमित! हा तुझा शेवटचा चान्स आहे, पोलिसांना सगळं खरं सांग!" अभिमन्यूने दोन्ही हातांनी अमितची कॉलर आणि बॅगची पट्टी घट्ट धरून ठेवावी होती.
"कधीच नाही अभिमन्यू! या ६० कोटींसाठी मी माझं संपूर्ण करिअर पणाला लावलंय. मी आता मागे फिरू शकत नाही!" अमितच्या डोळ्यात एक प्रकारचं वेड दिसत होतं. त्याने पूर्ण ताकदीनिशी अभिमन्यूच्या छातीवर लाथ मारली.
अभिमन्यूचा पाय पायरीवरून घसरला. तो थेट ट्रेनच्या बाहेर हवेत लटकला! त्याचा एक हात अमितच्या शर्टावर आणि दुसरा हात ट्रेनच्या लोखंडी हँडलवर होता. खाली लोखंडी रूळ आणि चाकांचा भयानक आवाज मृत्यूची हाक देत होता.
"अभिमन्यू!" कॉरिडॉरमधून धावत आलेले सायबर सेलचे अधिकारी हा प्रसंग पाहून जागेवरच थांबले. परिस्थिती इतकी संवेदनशील होती की त्यांनी गोळी चालवली असती, तर दोघेही खाली पडले असते.
अमितने त्याचा शर्ट सोडवण्यासाठी अभिमन्यूची बोटे पिरगळायला सुरुवात केली. वेदनेने अभिमन्यूच्या तोंडातून किंकाळी फुटली. पण त्याच क्षणी, अमितचे लक्ष विचलित झाले, त्याचा पाय दाराच्या पट्टीवरून घसरला. ट्रेनने रुळांच्या एका वळणावर (Cross-over) मोठा झटका दिला... आणि अमित थेट ट्रेनबाहेर फेकला गेला!
"अमित!" अभिमन्यूने जोरात ओरडत आपला उजवा हात पुढे केला आणि अमितचा हात पकडण्याचा प्रयत्न केला, पण तोपर्यंत खूप उशीर झाला होता.
अमित रेल्वे रुळांच्या कडेला असलेल्या खडीवर (Ballast) अत्यंत वेगाने जाऊन आदळला आणि गोल गरंगळत दूर जाऊन पडला. त्याच्या हातातील ६० कोटींची ती लॅपटॉप बॅग मात्र ट्रेनच्या दाराच्या आत, अभिमन्यूच्या पायापाशी पडली होती.
अभिमन्यूने कसाबसा स्वतःला आत खेचले आणि तो धापा टाकत कोचच्या फरशीवर बसला. सायबर सेलच्या अधिकाऱ्यांनी आणि पोलिसांनी ताबडतोब पुढे होऊन त्याला घेरले. कॉन्स्टेबल पाटील यांनी त्याच्या हाताला घट्ट पकडले.
"खेळ संपलाय नवले! अमित तर गेला, आता ही ६० कोटींची बॅग आणि तू आमच्या ताब्यात आहात," सायबर सेलचा अधिकारी म्हणाला.
अभिमन्यूने शांतपणे पाठीवरची स्वतःची सॅमसंग बॅग काढली. त्यातून त्याने तो हरवलेला सॅमसंग फोन, ६० पानांची ती लाल डायरी बाहेर काढली आणि अधिकाऱ्याच्या हातात दिली.
"सर, अमित शर्मा पळाला नाही, तो या फ्रॉडचा केवळ एक भाग होता. खरा गुन्हेगार कंपनीचा एमडी आहे. या फोनमध्ये एमडी आणि डार्क-वेब हॅकरचे चॅट्स आहेत, आणि या डायरीच्या ६० व्या पानावर अमितची सही आहे, ज्यावरून सिद्ध होतं की त्याने माझा पासवर्ड चोरला होता. मी गुन्हेगार नाही सर... मी फक्त डोंबिवलीचा एक साधा नोकरदार आहे ज्याला बळीचा बकरा बनवण्यात आलं होतं," अभिमन्यूचा आवाज थकलेला पण अत्यंत प्रामाणिक होता.
सायबर सेलच्या अधिकाऱ्याने तो फोन आणि ती ६० पानांची डायरी हातात घेतली. त्यांनी डिजिटल पुराव्यांची क्विक तपासणी केली. चॅट्स आणि डिजिटल लॉग्स पाहताच अधिकाऱ्याचा चेहऱ्यावरील संशय दूर झाला आणि तिथे आश्चर्याचे भाव आले.
"हे... हे तर मूळ सर्व्हरचे लॉग्स आहेत. हे खोटे असूच शकत नाहीत. याचा अर्थ नवले जे सांगतोय ते खरं आहे!" अधिकारी स्वतःशीच पुटपुटला. त्याने पाटील यांना अमितला सोडण्याचा इशारा केला.
अभिमन्यूने सुटकेचा श्वास सोडला. अखेर कायद्याने त्याचे निर्दोष असणे मान्य केले होते.
पण त्याच क्षणी, त्याच्या खिशातल्या नोकिया फोनची रिंग वाजली. संपूर्ण कोचमध्ये तो जुना रिंगटोन घुमला. पोलिसांनीही दचकून त्या फोनकडे पाहिले.
अभिमन्यूने फोन कानला लावला.
"अप्रतिम अभिमन्यू! तू चक्रव्यूहाचे सगळे नऊ टप्पे पार केलेस. पुरावा पोलिसांपर्यंत पोहोचला, अमितला त्याच्या कर्माची फळ मिळाली, आणि ६० कोटींची बॅगही रिकव्हर झाली," पलीकडून तोच रोबोटिक आवाज आला, पण यावेळी त्याच्या आवाजात एक वेगळेच समाधान होते.
"तू कोण आहेस? आता तरी सांग! तुझा गेम संपलाय, ६० कोटी पोलिसांकडे आहेत!" अभिमन्यूने विचारले.
पलीकडून एक मोठं हसू आलं. "६० कोटी पोलिसांकडे आहेत? जरा ती लॅपटॉप बॅग उघडून पाहायला सांग पोलिसांना..."
अभिमन्यूने चमकून अधिकाऱ्याकडे पाहिले. अधिकाऱ्याने तातडीने ती लॅपटॉप बॅग चेन ओढून उघडली. आत पाहिले तर... ती बॅग पूर्णपणे रिकामी होती! त्यात फक्त एक जुनी हार्डडिस्क आणि एक कागद होता, ज्यावर लिहिलं होतं— 'CODE 60: GAME OVER'.
"व्हॉट?!" अधिकारी ओरडला.
"अभिमन्यू, ६० कोटी तर मी मूळ सर्व्हरवरून ट्रान्सफर होतानाच डार्क वेबवर गायब केले होते. अमित शर्मा ज्या बॅगेच्या मागे पळत होता, ती फक्त एक डमी होती. मी या संपूर्ण सिस्टीममधील भ्रष्टाचार बाहेर काढण्यासाठी आणि तुझ्यासारख्या एका प्रामाणिक माणसाला न्याय मिळवून देण्यासाठी हा 'कोड ६०' चा चक्रव्यूह रचला होता. आता एमडी तुरुंगात जाईल आणि कंपनीचे खरे रूप जगासमोर येईल. तुझा फोन आणि तुझी इज्जत तुला परत मिळाली आहे. हा खेळ इथेच संपतो... गुडबाय अभिमन्यू!"
कॉल कट झाला. आणि नोकिया फोनची स्क्रीन कायमची बंद झाली.
अभिमन्यूने खिडकीबाहेर पाहिले. ट्रेन आता प्रखर उन्हात वेगाने पुढे धावत होती. 'डोंबिवली फास्ट: कोड ६०' हा सायबर चक्रव्यूह संपला होता, पण या प्रवासाने एका सामान्य डोंबिवलीकराला डिजिटल युगाच्या एका अशा अंधाऱ्या जगात आणून सोडले होते, जिथे प्रत्येक ६० सेकंदाला एक नवीन कोड रचला जात होता!
[समाप्त]
✍️ वाचकांना विनंती (Author's Note)
प्रिय वाचकहो,
'डोंबिवली फास्ट: कोड ६०' या सायबर थ्रिलर कादंबरीचा हा अंतिम भाग तुम्हाला कसा वाटला? ९:१५ ची डोंबिवली लोकल, ६० कोटींचा डिजिटल फ्रॉड आणि अभिमन्यू नवलेचा हा थरारक प्रवास अखेर आज इथे संपला आहे.
एक लेखक म्हणून ही कथा लिहिताना मला जितका थरार अनुभवता आला, तितकाच तो वाचताना तुम्हालाही आला असेल अशी आशा आहे. कथेचा शेवट आणि तो अज्ञात मास्टरमाईंडचा खुलासा तुम्हाला आवडला का?
तुम्हाला एक नम्र विनंती: कृपया या कथेला तुमचे Ratings द्या आणि Review (कमेंट) करून तुमची प्रतिक्रिया नक्की नोंदवा. तुमचे प्रत्येक रिव्ह्यू आणि अभिप्राय माझ्यासाठी खूप महत्त्वाचे आहेत, कारण त्यातूनच मला पुढील नवीन कथा लिहिण्याची प्रेरणा मिळते.
कथा आवडली असल्यास तुमच्या मित्र-परिवारासोबत नक्की Share करा!
तुमच्या प्रेम आणि सहकार्याबद्दल मनापासून धन्यवाद! 🙏
📌 नवीन विषयांवर नवीन गोष्टी वाचण्यासाठी मला नक्की 'Follow' करा! पुढच्या वेळी अशीच एक वेगळी, धमाकेदार आणि थरारक कथा घेऊन मी तुमच्या भेटीला लवकरच येत आहे. नवीन कथेचे अपडेट्स सर्वात आधी मिळवण्यासाठी फॉलो करायला विसरू नका!
