अरबी समुद्राच्या खाऱ्या पाण्याचे चटके अंगावर सोसत आणि पोलिसांच्या गोळ्यांना हुलकावणी देत अभिमन्यूने कोळ्यांच्या बोटीच्या मदतीने किनारा गाठला होता. त्याचे कपडे ओले चिंब झाले होते, पाठीवरची बॅग जड झाली होती, पण मनातली आग मात्र धुमसत होती. विश्वासघाताचा बदला आणि स्वतःचे निर्दोष असणे सिद्ध करण्यासाठी त्याने तिथून थेट एक प्रायव्हेट वेगाने धावणारी गाडी पकडली आणि मुंबई ट्रॅफिक कापून तो थेट कल्याण स्टेशनच्या दिशेने निघाला.
घड्याळाचे काटे कोणाचीच वाट पाहत नव्हते— १:०२.
पंजाब मेल (Train 12137) सुटायला आता फक्त १३ मिनिटे उरली होती. कल्याण स्टेशनचा परिसर नेहमीप्रमाणेच प्रवाशांच्या प्रचंड गर्दीने, हॉकर्सच्या आवाजाने आणि ट्रेनच्या अनाउन्समेंटने गाजत होता.
अभिमन्यूने ओल्या कपड्यांवर एक जुना जॅकेट चढवला आणि डोक्यावर टोपी घट्ट बसवून कल्याण स्टेशनच्या प्लॅटफॉर्मवर प्रवेश केला. स्टेशनवर पोलिसांची सुरक्षा नेहमीपेक्षा दुप्पट होती. सायबर सेलच्या त्या अधिकाऱ्याने कल्याण रेल्वे पोलिसांना (GRP) आधीच अलर्ट केले होते. प्रत्येक पादचारी पुलावर (FOB) आणि प्लॅटफॉर्मच्या एन्ट्रीवर पोलिसांचे डोळे संशयास्पद हालचालींवर खिळले होते.
अभिमन्यूने गर्दीचा आडोसा घेत इंडिकेटर पाहिला. पंजाब मेल प्लॅटफॉर्मवर लागलेली होती. डब्याबाहेर प्रवाशांची सामान चढवण्याची धावपळ सुरू होती.
त्याच्या खिशातल्या नोकिया फोनवर पुन्हा एकदा मेसेज टोन वाजला. तो मेसेज गुन्हेगाराची शेवटची हिंट होता:
"अभिमन्यू, अमित शर्मा पंजाब मेलच्या A1 (AC 2-Tier) कोचच्या बर्थ नंबर ६० वर बसला आहे. त्याच्याकडे ६० कोटींचे इंटरनॅशनल डार्क-वेब वॉलेट असलेले डिव्हाइस आहे. ट्रेन सुटायला १० मिनिटे आहेत. जर तू त्याला पकडू शकला नाहीस, तर हा खेळ कायमचा संपेल..."
बर्थ नंबर ६०! पुन्हा तोच 'कोड ६०'!
अभिमन्यूने वेगाने पावले टाकत AC कोचच्या दिशेने धाव घेतली. त्याचे लक्ष पोलिसांना चुकवण्याकडे आणि त्या घातकी मित्राला शोधण्याकडे होते. तो कसाबसा A1 कोचच्या दाराशी पोहोचला. त्याने आत पाऊल ठेवले. बाहेरच्या कोलाहलापेक्षा AC कोचच्या आत शांतता आणि थंड वातावरण होते, पण अभिमन्यूच्या मनातली धडधड वाढतच चालली होती.
तो कॉरिडॉरमधून पुढे सरकला. ५६, ५७, ५८, ५९... आणि शेवटी बर्थ नंबर ६०.
तिथे खिडकीपाशी पाठी वळवून एक माणूस बसला होता. त्याच्या शेजारी एक महागडी लॅपटॉप बॅग होती. अभिमन्यूने पुढे होऊन त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि त्याला स्वतःकडे खेचले.
तो अमित शर्माच होता!
अभिमन्यूला समोर पाहताच अमितच्या चेहऱ्यावरील रंग उडाला, त्याच्या डोळ्यात भीती दाटून आली. "अभिमन्यू... तू? तू तर पोलिसांच्या ताब्यात..."
"हो, मीच! तुला काय वाटलं अमित? डोंबिवली लोकलमध्ये माझा फोन चोरून, माझ्या नावाने डुप्लिकेट सिम काढून, मला ६० कोटींच्या सायबर फ्रॉडमध्ये अडकवून तू शांतपणे पंजाब मेलने पळून जाशील?" अभिमन्यूने अमितचा कॉलर अत्यंत रागाने घट्ट पकडला.
"अभिमन्यू, ऐक... माझा नाईलाज होता. एमडीने मला धमकी दिली होती," अमितचा आवाज भीतीने थरथरू लागला.
"नाईलाज? मी तुला माझा भाऊ मानलं होतं! आणि तू माझ्याच पाठीत खंजीर खुपसलास?!" अभिमन्यू ओरडला.
त्याच वेळी ट्रेनने एक मोठा झटका दिला आणि हळूहळू कल्याण स्टेशन सोडायला सुरुवात केली. खिडकीबाहेर प्लॅटफॉर्म मागे सरकत होता.
"अभिमन्यू, तिथून बाजूला व्हा! दोन्ही हात वर करा!" अचानक कोचच्या दुसऱ्या टोकाकडून सायबर सेलचा तो अधिकारी आणि दोन पोलीस कर्मचारी पिस्तूल हातात घेऊन आत शिरले. सायबर सेलने अमितच्या मोबाईल लोकेशनवरून त्याला ट्रॅक केले होते, पण तिथे त्यांना अभिमन्यूही रंगेहात सापडला होता.
अमितने पोलिसांना पाहताच हुशारी केली. त्याने अभिमन्यूला जोरात धक्का दिला आणि आपली लॅपटॉप बॅग घेऊन चालू ट्रेनच्या दरवाजाच्या दिशेने पळ काढला.
"थांब अमित!" अभिमन्यूने स्वतःला सावरत त्याच्या मागे धाव घेतली.
ट्रेन आता वेगाने स्टेशनच्या बाहेर पडत होती. अमितने धावत्या ट्रेनचा दरवाजा उघडला आणि रेल्वे रुळांच्या कडेला असलेल्या रिकाम्या जागेत उडी मारण्याचा प्रयत्न केला. पण अभिमन्यूने मागून झेप घेत अमितला आणि त्याच्या हातातील बॅगेला घट्ट पकडले. दोघेही चालत्या ट्रेनच्या दारापाशी एकमेकांशी झोंबाझोंबी करत होते. एक चुकीचे पाऊल आणि दोघेही धावत्या ट्रेनखाली जाणार होते!
पोलीस त्यांच्या दिशेने कॉरिडॉरमधून धावत येत होते, "थांबा! दोघांनीही तिथेच थांबा!"
अभिमन्यूच्या एका हातात अमितचा शर्ट होता आणि दुसऱ्या हातात ती ६० कोटींची डिजिटल बॅग. त्याच्या खिशातला तो अज्ञात नोकिया फोन पुन्हा एकदा वाजू लागला, जणू या चक्रव्यूहाचा अंतिम क्लायमॅक्स आता अवघ्या काही सेकंदांवर होता!
