अध्याय ७
--------------
मूळ ठिकाण
----------------
शांतता इतकी गडद होती की सागरला स्वतःच्या श्वासाचा आवाजही मोठा वाटत होता.
मशीन गायब झाली होती. सानवी गायब झाली होती. आणि त्या प्रकाशातली ती तिसरी आकृती — कोण होती ती?
सागर जमिनीवर बसला. हातात अजूनही तो जुना फोटो होता. त्याचे हात थरथरत होते.
"चोवीस तास," तो पुटपुटले. "चोवीस तास आपण काहीच करू शकत नाही?"
सागर-७ हळूहळू त्याच्या शेजारी बसला. त्याच्या कपाळावरचे रक्त आता वाळू लागले होते.
"मशीनच्या बाबतीत — हो," तो म्हणाला. "पण सागर... आपल्याकडे अजून एक मार्ग आहे."
"कोणता?"
सागर-७ ने तळघराच्या एका कोपऱ्याकडे बोट दाखवले — जिथे जुन्या वस्तूंचा ढीग होता, धूळ साचलेल्या खोक्यांनी भरलेला.
"त्या खोक्यांमध्ये," तो म्हणाला, "माझ्या — म्हणजे आपल्या — सुरुवातीच्या नोट्स आहेत. मशीन बनवण्यापूर्वीच्या. त्यात एक डिझाईन आहे — एक छोटं उपकरण — जे मी कधीच पूर्ण केलं नाही, कारण मला वाटलं ते निरुपयोगी आहे. पण आता... आता मला वाटतं, ते उपकरण म्हणजेच उत्तर आहे."
"कोणतं उपकरण?"
"'टेम्पोरल व्ह्यूअर'. हे मशीनसारखं प्रवास करत नाही — पण ते आपल्याला 'पाहू' देतं. कोणत्याही काळातलं, कोणत्याही ठिकाणचं दृश्य — फक्त पाहण्यासाठी, हस्तक्षेप करण्यासाठी नाही. जर आपण ते बनवलं, तर आपण पाहू शकतो — सानवी आत्ता काय करतेय. ती कुठे आहे. आणि सर्वात महत्त्वाचं — अपघाताच्या त्या क्षणी नक्की काय घडलं होतं."
सागरच्या डोळ्यांत आशेची एक हलकीशी ठिणगी चमकली.
"किती वेळ लागेल बनवायला?"
सागर-७ ने खोक्यांकडे पाहिले, मग घड्याळाकडे.
पहाटेचे चार वाजून पाच मिनिटे.
"जर आपण दोघांनी मिळून काम केलं... तीन तास. पण सागर — टेम्पोरल कोर साडेतीन वाजताच सक्रिय होणार होता ना? तो क्षण आधीच निघून गेलाय."
सागरने गोंधळून सागर-७ कडे पाहिले. "मग? काही झालं नाही. शून्य परत आला नाही."
सागर-७ चा चेहरा गंभीर झाला.
"नेमकं हेच मला त्रास देतंय, सागर. कोर सक्रिय व्हायला हवा होता. शून्यने तुला निवड द्यायला हवी होती. पण काहीच घडलं नाही. म्हणजे... एकतर आपली गणना चुकली आहे..."
"किंवा?"
"किंवा कोर आधीच सक्रिय झालाय — पण वेगळ्याच कोणासाठी. वेगळ्याच ठिकाणी."
दोघांनी मिळून ते जुने खोके उघडले. आत धुळीने माखलेल्या वह्या, सर्किट डायग्राम्स आणि काही जुने इलेक्ट्रॉनिक भाग होते. सागर-७ ने एक जुनी, पिवळसर पडलेली वही उचलली आणि पाने उलटू लागला.
"हे बघ," तो म्हणाले, एका पानावर बोट ठेवत. "हे डिझाईन — हे चार वर्षांपूर्वी, अपघाताच्या काही दिवस आधी काढलेलं आहे. बघ, इथे एक नोंद आहे — 'सानवीला विचारायचं — तिच्या आजोबांचं घड्याळ कुठे आहे?'"
"घड्याळ?" सागरने गोंधळून विचारले. "कशासाठी?"
सागर-७ च्या डोळ्यांत अचानक एक चमक आली — आठवणीची.
"सागर... आठवतंय का — सानवीच्या आजोबांचं एक जुनं खिशातलं घड्याळ होतं? तिने ते लग्नात आपल्याला भेट म्हणून दिलं होतं — म्हणाली होती, 'हे घड्याळ माझ्या कुटुंबात पिढ्यानपिढ्या चालत आलंय, आणि याच्यात काहीतरी विशेष आहे'?"
सागरच्या मनात अचानक एक अंधुक आठवण उमलली. "हो... हो, मला आठवतंय. ते घड्याळ... मी ते कधीच नीट पाहिलं नव्हतं. सानवीने ते एका छोट्या पेटीत ठेवलं होतं, तिच्या ड्रेसिंग टेबलवर."
"ते घड्याळ अजूनही तिथे आहे का?"
सागर ताडकन उठला. "हो! मी... मी सानवीची खोली चार वर्षांत उघडलीच नव्हती — आजच पहिल्यांदा!"
दोघेही पुन्हा वरच्या मजल्यावर धावले.
सानवीच्या खोलीत, ड्रेसिंग टेबलवर, धुळीने माखलेली एक छोटी लाकडी पेटी होती. सागरने थरथरत्या हातांनी ती उघडली.
आत, मखमलीच्या कापडात गुंडाळलेले, ते खिशातले घड्याळ होते — जुने, सोनेरी, कोरीव नक्षीकाम केलेले.
सागरने ते हातात घेतले. ते अनपेक्षितपणे जड होते.
"हे... हे साधं घड्याळ नाहीये," सागर म्हणाला, घड्याळाला फिरवत पाहत. "याच्या मागे... याच्या मागे काहीतरी कोरलेलं आहे."
सागर-७ ने जवळ जाऊन पाहिले. घड्याळाच्या मागच्या बाजूला, अत्यंत बारीक अक्षरांत, काहीतरी कोरलेले होते — पण ते मराठी किंवा इंग्रजी नव्हते. ती अक्षरे... विचित्र होती. भौमितिक आकारांसारखी. प्रतीकांसारखी.
"हे... हे मी कुठेतरी पाहिलंय," सागर-७ म्हणाला, डोळे बारीक करत. "सागर — ही 'आर्किटेक्ट्स'ची भाषा आहे!"
"आर्किटेक्ट्स?" सागरने पहिल्यांदाच हा शब्द ऐकला. "हे कोण आहेत?"
सागर-७ चा चेहरा गंभीर झाला — जणू त्याने एक रहस्य उघड करायचे की नाही याचा निर्णय घेत होता.
"सागर, माझ्या सात वर्षांच्या आठवणींमध्ये — माझ्या लूपच्या शेवटच्या काही महिन्यांत — मला एक गोष्ट समजली होती. टेम्पोरल कोर... तो स्वतःहून अस्तित्वात आला नाही. तो कोणीतरी 'बनवला' आहे. खूप, खूप पूर्वी — किंवा खूप दूरच्या भविष्यात, हे सांगणं कठीण आहे, कारण त्यांच्यासाठी वेळ ही संकल्पनाच वेगळी आहे.
ज्यांनी तो बनवला, त्यांना 'आर्किटेक्ट्स' म्हणतात. आणि सागर — सानवीचं हे घड्याळ... जर त्यावर त्यांची भाषा कोरलेली असेल, तर याचा अर्थ..."
"याचा अर्थ काय?"
सागर-७ ने सागरकडे पाहिले — त्याच्या डोळ्यांत आता एक नवीनच भीती होती, मघाच्या भीतीपेक्षा वेगळी.
"याचा अर्थ, सागर, सानवी... तुझी सानवी, या विश्वातली सानवी — ती फक्त 'पत्नी' नव्हती. ती... ती आर्किटेक्ट्सशी कुठल्यातरी प्रकारे जोडलेली होती.
आणि जर तसं असेल — तर अपघात... अपघात अजिबातच अपघात नव्हता. तो आर्किटेक्ट्सनी घडवलेला होता."
घड्याळ अचानक सागरच्या हातात गरम होऊ लागले. त्याचे काटे — जे आत्तापर्यंत स्थिर होते — अचानक वेगाने फिरू लागले. उलट्या दिशेने.
आणि घड्याळातून, एक अत्यंत क्षीण, निळसर प्रकाशाची तिरीप बाहेर पडली — हवेत, एका बिंदूकडे केंद्रित होत.
त्या प्रकाशाच्या बिंदूत, हळूहळू, एक प्रतिमा तयार होऊ लागली — जणू एक छोटा, हवेत तरंगणारा होलोग्राम.
ती प्रतिमा... एका खोलीची होती. एक अनोळखी खोली — पांढऱ्या भिंती, कोणतेही फर्निचर नाही, फक्त मध्यभागी एक मोठा, गोलाकार, चमकणारा स्फटिक — टेम्पोरल कोर.
आणि त्या कोरसमोर, एक व्यक्ती उभी होती.
ती व्यक्ती सागरकडे पाठ करून उभी होती. पण तिचा आकार, तिची उंची, तिचे केस — सागरला ते सगळे इतके ओळखीचे वाटले की त्याचा श्वासच अडकला.
"सागर," सागर-७ कुजबुजला, होलोग्रामकडे पाहत, आवाजात अविश्वास. "ती व्यक्ती... ती सानवी नाहीये. आणि ती... ती तू पण नाहीस."
"मग कोण आहे ती?"
होलोग्राममधली ती व्यक्ती हळूहळू वळली — जणू तिला जाणवले की कोणीतरी तिला पाहत आहे.
आणि तिचा चेहरा प्रकाशात उजळला.
सागरचा श्वासच थांबला.
कारण तो चेहरा... तो चेहरा अर्जुनचा होता. पण मोठा झालेला. एक तरुण, सुमारे तीस वर्षांचा, अर्जुन.
त्याचा मुलगा. जो चार वर्षांपूर्वी, वयाच्या दहाव्या वर्षी मेला होता.
जिवंत. आणि मोठा झालेला.
आणि तो थेट सागरच्या डोळ्यांत पाहत, ओठ हलवत, शब्दहीन काहीतरी बोलत होता — जणू त्याला माहीत होते की कोणीतरी त्याला पाहत आहे, चार वर्षांच्या आणि अनेक विश्वांच्या पलीकडून.
----
अर्जुन कसा काय दिसला त्या होलोग्राम मध्ये??
-----
अध्याय ८ लवकरच...
