"તું જ મારી દુનિયા"
અમદાવાદના નવરંગપુરા વિસ્તારમાં એક સામાન્ય પરિવારમાં અર્જુન પટેલ રહેતો હતો. વય ૨૮ વર્ષ. એક માધ્યમ વર્ગની કંપનીમાં સોફ્ટવેર એન્જિનિયર તરીકે કામ કરતો. સવારે ઑફિસ, સાંજે ઘરે આવીને માતા-પિતા સાથે વાતો, અને રાતે લેપટોપ પર કામ. જીવન એક નિયમિત લાઈન જેવું કોઈ વળાંક નહીં, કોઈ રંગ નહીં. માતા વારંવાર કહેતી, "બેટા, હવે કોઈ સારી છોકરી જોઈ લે. સમાજમાં પૂછપરછ થાય છે." અર્જુન હસીને ટાળી દેતો. તેને લાગતું કે પ્રેમ એ તો કવિતાઓમાં જ હોય છે.
એક સવારે, ઑફિસ જતાં રસ્તે તે એક કોલેજની સામે આવ્યો. ત્યાંથી વિદ્યાર્થીઓ બહાર નીકળતા હતા. અર્જુનની નજર અચાનક એક યુવતી પર અટકી ગઈ. સાદી સલવાર-કમીઝ, લાંબા કાળા વાળ, અને હાસ્ય જેવું કે સૂર્ય પોતે ખીલી ઊઠ્યો હોય. તેનું નામ હતું મીરા શાહ. ૨૪ વર્ષની મીરા, રાજકોટ પાસેના એક નાના ગામમાંથી આવેલી. તે કોલેજમાં અંગ્રેજીની અધ્યાપક તરીકે નવી જ જોડાઈ હતી. તેના પિતા ગામમાં ખેતી કરતા, માતા ઘર સંભાળતી. મીરા ભણવા માટે શહેર આવી અને અધ્યાપનને પ્રેમ કરતી હતી.
જ્યારથી જોઈ તને મેં, બદલાઈ ગઈ મારી તમામ...
અર્જુનના પગ અટકી ગયા. તે દિવસથી તેનું જીવન બદલાઈ ગયું. દરરોજ સવારે તે એ જ રસ્તે જતો, એ જ સમયે. ક્યારેક મીરાને વિદ્યાર્થીઓ સાથે હસતી જોતો. તેનું હાસ્ય જાણે તડકો ખીલી જતો. અર્જુન ઑફિસ પહોંચીને પણ તેના વિચારોમાં ખોવાઈ જતો.
મીરાને પણ આ છોકરાની નજર નોંધાઈ ગઈ હતી. એક દિવસ કોલેજના ગાર્ડનમાં તે પુસ્તક વાંચતી હતી ત્યારે અર્જુન હિંમત કરીને પાસે ગયો. "માફ કરજો, હું અર્જુન. આ રસ્તે રોજ જાઉં છું. તમને જોઈને લાગે છે કે દિવસ સારો થઈ જાય છે."
મીરા શરમાઈને હસી. "તમે રોજ જુઓ છો?" તેમની વાતચીત શરૂ થઈ. કોલેજની બહાર, કોફી શોપમાં, પાર્કમાં. અર્જુન કહેતો, "તું જ મારી સવાર છે, તું જ મારી સાંજ છે." મીરા કહેતી, "તારા વિના અધૂરી છું હું."
પણ આ પ્રેમના રસ્તે અવરોધો હતા. મીરાના પરિવાર ગામડામાંથી આવતો હતો. તેમના માટે લવ મેરેજ અકલ્પનીય હતી. "સમાજ શું કહેશે? જાતિ, કુળ, ધર્મ બધું મેળવવું પડે." મીરાના પિતા કઠોર હતા. તેઓ કહેતા, "અમે તને ભણાવી છે, પણ લગ્ન અમારી પસંદથી જ થશે."
આ ઉપરાંત, મીરાનો કોલેજનો સહકર્મી રાહુલ મેહતા પણ તેને ચૂપચાપ પ્રેમ કરતો હતો. રાહુલ ૨૯ વર્ષનો, સારો અધ્યાપક, મીરાના જ ગામ પાસેના વિસ્તારમાંથી. તે મીરાની સાથે કલાસ લેતો, તેને મદદ કરતો. મીરા તેને મિત્ર તરીકે જોતી, પણ રાહુલના મનમાં અલગ લાગણી હતી. તે અર્જુનને જોઈને અસ્વસ્થ થઈ જતો. "મીરા, તું આ છોકરા સાથે વાત કરે છે? તે તારા જેવો નથી. તારા પરિવારને તે ક્યારેય સ્વીકારશે નહીં."
રાહુલે મીરાને પ્રપોઝ કર્યું પણ મીરાએ ના પાડી. "રાહુલ, તું સારો મિત્ર છે, પણ મારું હૃદય અર્જુન પાસે છે." આનાથી રાહુલ દુઃખી થયો અને તેણે મીરાના પરિવારને વાત કરી દીધી. "કાકા, મીરા એક છોકરા સાથે ફરે છે. તે શહેરી છે, આપણા કુળ નો નથી. સમાજમાં બદનામી થશે."
કહેવું છે કેટલું બધું, પણ હોઠ ખૂલતા નથી...
મીરાના ઘરે તોફાન મચી ગયું. પિતાએ મીરાને ફોન પર ધમકાવી, "તારે તરત ઘરે આવવું પડશે. અમે તારા માટે છોકરો જોઈ લીધો છે – રાહુલ જેવો સારો છોકરો." મીરા રડી પડી. અર્જુનને આ વાતની ખબર પડી ત્યારે તે પણ તૂટી ગયો. તેના માતા-પિતા પણ સમાજના ડરથી ડરતા હતા. "બેટા, ગામડાની છોકરી? તેમના રિવાજ અલગ, આપણા અલગ. સમાજ કહેશે કે તેં કુળ બગાડ્યું."
રાહુલે પણ અર્જુનને મળીને કહ્યું, "અર્જુન, મીરા મારી છે. તું તેને છોડી દે. તારા કારણે તેનું જીવન બરબાદ થશે." આ ત્રિકોણની કશ્મકશમાં મીરા ફસાઈ ગઈ. એક તરફ અર્જુનનો સાચો પ્રેમ, બીજી તરફ રાહુલની મિત્રતા અને પરિવારનું દબાણ, ત્રીજી તરફ સમાજની આંખો.
રાતે અર્જુન તારાઓ જોઈને વિચારતો, "રાતે તારાઓમાં તને શોધતો રહું છું હું." મીરા તેની યાદોની ચાદર ઓઢીને સૂતી. ક્યારેક તે અર્જુનને મળતી ત્યારે કહેતી, "જ્યારે તું પાસે આવે છે, રૂહ મહેકી જાય છે." પણ ઘરે પાછી આવતી ત્યારે પિતાના શબ્દો તેને તોડી નાખતા.
એક દિવસ મીરાના પિતા અમદાવાદ આવ્યા. તેઓએ અર્જુનને બોલાવ્યો અને કહ્યું, "છોકરા, અમારી જાતિ અલગ છે. તમે શહેરી, અમે ગામડામાંથી. તમારા ઘરના રિવાજ અમને નહીં ફાવે. વળી રાહુલ અમારા જેવો છે. તે મીરાને સુખી રાખી શકશે." અર્જુનના માતા-પિતા પણ મીટિંગમાં આવ્યા. બંને પરિવાર વચ્ચે તીવ્ર ચર્ચા થઈ. સમાજના લોકો પણ વાતો કરવા લાગ્યા "લવ મેરેજ? આ તો કુળનું અપમાન છે."
રાહુલે મીરાને છેલ્લી વાર કહ્યું, "મીરા, મને તારો પ્રેમ છે. અર્જુન તને ક્યારેય તારા પરિવારથી અલગ નહીં કરી શકે." મીરાના મનમાં તોફાન ચાલતું હતું. તે અર્જુનને પ્રેમ કરતી હતી, પણ પિતાના આંસુ અને સમાજના ડરથી તે અટવાઈ ગઈ.
તારા વિના જીવવું મને આવડતું નથી...
એક રાતે મીરા અર્જુનને મળી. તે રડતી હતી. "અર્જુન, મારા પિતા કહે છે કે જો તારી સાથે રહીશ તો ઘર છોડી દઈશ. રાહુલ તેમને પસંદ છે. હું શું કરું?" અર્જુને તેનો હાથ થામ્યો અને કહ્યું, "મીરા, હું તારી સાથે છું. આપણે બંને મળીને પરિવારને સમજાવીશું. પ્રેમ એટલે માત્ર હા કહેવું નહીં, જવાબદારી પણ છે."
રાહુલે પણ છેલ્લી કોશિશ કરી. તેણે મીરાના પિતાને કહ્યું, "કાકા, હું મીરાને ખરેખર પ્રેમ કરું છું. અર્જુન તેને દુઃખ આપશે." પણ મીરાએ નક્કી કર્યું. તેણે પિતાને સામે બેસાડીને કહ્યું, "પિતાજી, અર્જુન મારી દુનિયા છે. તે મારું નામ છે. રાહુલ સારો છે, પણ મારું હૃદય અર્જુન સાથે છે. જો તમે ના કહેશો તો હું દુઃખી રહીશ, પણ તમારા વિના પણ જીવી શકીશ નહીં. કૃપા કરીને સમજો."
અર્જુને પણ તેના પરિવારને સમજાવ્યું. "મા-બાપ, મીરા વિના હું અધૂરો છું. તે મારી મંઝિલ છે, તે મારો સાથ છે." ધીરે ધીરે બંને પરિવારો વાતચીત કરવા લાગ્યા. રાહુલને પણ સમજાયું કે મીરાનું હૃદય અર્જુન પાસે છે. તેણે પાછું ખેંચી લીધું અને મીરાને આશીર્વાદ આપ્યા. "મને દુઃખ છે, પણ તારું સુખ જોઈને હું ખુશ છું."
છેવટે, પરિવારો સ્વીકાર્યા. સમાજે પણ ધીરે ધીરે માન્યું. લગ્ન થયા. મંદિરમાં ફેરા ફરતી વખતે અર્જુને મીરાને કહ્યું, "આવ પાસે મારી... થામ લે આ હાથ... તું જ મારી મંઝિલ છે... તું જ મારો સાથ... હંમેશા તું... માત્ર તું... બસ તું..."
મીરાએ આંખોમાં આંસુ સાથે કહ્યું, "તું જ મારી સવાર છે, તું જ મારી સાંજ છે. તું જ મારી દુનિયા છે, તું જ મારું નામ છે."
લગ્ન પછી તેઓ એક સુખી જીવન જીવવા લાગ્યા. અવરોધો, કશ્મકશ, લવ ટ્રાયેંગલની પીડા બધું પસાર થઈ ગયું. અર્જુન અને મીરા એકબીજાને પૂર્ણ કરતા હતા. તેઓના બાળકોને તેઓ વાર્તા કહેતા, "પ્રેમમાં અવરોધો આવે છે, પણ સાચો પ્રેમ જીતે છે."
વર્ષો પછી, એક સાંજે બાલ્કનીમાં બેઠાં બેઠાં અર્જુને મીરાનો હાથ થામ્યો અને કહ્યું, "જ્યારથી જોઈ તને મેં, બદલાઈ ગઈ મારી તમામ."
મીરાએ હસીને જવાબ આપ્યો, "અને હું પણ તારી સાથે મુકમ્મલ થઈ ગઈ."
આ રીતે તેમની કવિતા જીવંત થઈ ગઈ સાચા પ્રેમની જીત સાથે.
તું જ મારી સવાર છે, તું જ મારી સાંજ છે
તું જ મારી દુનિયા છે, તું જ મારું નામ છે
જ્યારથી જોઈ તને મેં
બદલાઈ ગઈ મારી તમામ
તું જ મારી દુનિયા છે, તું જ મારું નામ છે
જ્યારે તું મુસ્કુરાય છે, તડકો ખીલી જાય છે
જ્યારે તું પાસે આવે છે, રૂહ મહેકી જાય છે
તું બોલે તો લાગે જાણે, કોયલ ગાઈ હોય ક્યાંક
તારા વિના અધૂરો છું હું, તારી સાથે મુકમ્મલ છું
તું જ મારી દુનિયા છે, તું જ મારું નામ છે
રાતે તારાઓમાં તને, શોધતો રહું છું હું
તારી યાદોની ચાદર ઓઢી, વિચારતો રહું છું હું
ક્યારેક શરમાઈ જો જુએ, નજર મારી ઝૂકી જાય
ક્યારેક વળીને જો જુએ, ધડકનો રોકાઈ જાય
તું જ મારી દુનિયા છે, તું જ મારું નામ છે
કહેવું છે કેટલું બધું, પણ હોઠ ખૂલતા નથી
તારી સામે આવું છું તો, શબ્દો મળતા નથી
પણ આજ કહી દઈશ બધું, હાથ તારો થામી લઈશ
બસ એક વાર તું હા કહી દે, જિંદગી સંવારી લઈશ
તું જ મારી દુનિયા છે, તું જ મારું નામ છે
તારા વિના જીવવું મને આવડતું નથી
દરેક શ્વાસમાં, દરેક પળમાં બસ તું જ છે
આવ પાસે મારી... થામ લે આ હાથ...
તું જ મારી મંઝિલ છે... તું જ મારો સાથ...
હંમેશા તું... માત્ર તું... બસ તું...
