ఎపిసోడ్-3 : పది లక్షల భారం
కుండపోతగా కురుస్తున్న ఆ వర్షంలో, రామ్ అడుగుల చప్పుడు క్రమంగా దూరమవుతూ ఆ చీకటి వీధుల్లో పూర్తిగా కరిగిపోయింది. మార్కెట్ లోని బురద నీళ్లలో పడి ఉన్న టమాటాల నుండి వస్తున్న వగరు వాసన, నేల రాలిన రక్తం వాసనతో కలిసి గాలిలో ఒక వింతైన ఉద్రిక్తతను సృష్టిస్తోంది. రమ్య తన శరీరంలో జరుగుతున్న మార్పులను ఇంకా పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేకపోతోంది. ఆమె ఎడమ చేతి అరిచేతిలో ఉన్న ఆ నెలవంక ఆకారపు మచ్చ నుండి వెలువడుతున్న సన్నని వేడి క్రమంగా చల్లబడుతోంది. రామ్ వెళ్లిన దిశగా చూస్తున్న ఆమె కళ్లలో ఒకటే ప్రశ్న, ఆ చీకటి కళ్ల వెనుక ఉన్నది రాక్షసుడా లేక తన పాలిట దేవుడా అని. ఆమె గుండె చప్పుడు ఆ వర్షపు హోరును మించి వినిపిస్తోంది.
రమ్యా, ఏమైందే నీకు, ఆ రౌడీలు నిన్ను ఏమైనా చేశారా, అని భయంతో వణుకుతూ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది సావిత్రి. కూతురిని ఆ వర్షంలో అలా ఒంటరిగా, నిశ్చేష్టురాలై నిలబడటం చూసి ఆమె ప్రాణాలు గుప్పెట్లో పెట్టుకుంది. ఆమె పాత చీర వర్షానికి పూర్తిగా తడిసిపోయి నేలను అంటిపెట్టుకుని ఉంది.
లేదమ్మా, నేను బానే ఉన్నాను, ఎవరూ నన్ను ఏమీ చేయలేదు, అని తన ఆలోచనల నుండి బయటకు వస్తూ సావిత్రి భుజాలను పట్టుకుని సమాధానం ఇచ్చింది రమ్య. ఆమె గొంతులో ఇంకా ఆ తెలియని ఆశ్చర్యం ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
మరి ఆ కాళీ గాడు, వాడి మనుషులు ఏమయ్యారు, వాళ్లు నిన్ను వదిలేశారా, అని కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ చుట్టూ భయంగా చూస్తూ అడిగింది సావిత్రి.
ఆమెకు రామ్ గురించి చెప్పాలా వద్దా అని రమ్య ఒక క్షణం ఆలోచించింది. చెప్పినా తన తల్లి అర్థం చేసుకోలేదు. ఒకరు వచ్చారు... వాళ్లను తరిమేశారు, అని నెమ్మదిగా మాట్లాడుతూ కూరగాయల బుట్టను పైకి తీసింది రమ్య.
ఎవరో ఎందుకు వస్తారు తల్లీ, మన కర్మ కాలి ఆస్పత్రిలో నాన్న ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉంటే, ఇక్కడ ఈ మార్కెట్ లో పది రూపాయల కోసం మనం ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని బతుకుతున్నాం. రేపు ఉదయం లోగా పది లక్షలు కట్టకపోతే ఆస్పత్రి వాళ్లు ఆపరేషన్ చేయరు. ఈ వారం రోజుల్లో ఆ డబ్బు ఎలా తేవాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు దేవుడా, అని గుండెలు బాదుకుంటూ ఏడుస్తూ అన్నది సావిత్రి.
నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు అమ్మా, నాన్నకు ఏమీ కాదు, ఆ పది లక్షలు ఎలాగైనా నేను తీసుకువస్తాను, నువ్వు ఇంటికి వెళ్లు, నేను ఆస్పత్రికి వెళ్తాను, అని దృఢంగా చెబుతూ తల్లి కన్నీళ్లు తుడిచింది రమ్య. ఆమె మనసులో ఒకటే ఆలోచన, ఏళ్లుగా రాజవంశ్ సామ్రాజ్యం వల్ల తమ కుటుంబం పడ్డ కష్టాలు, ఇప్పుడు తండ్రి ప్రాణాలను నిలబెట్టాల్సిన బాధ్యత.
మరోవైపు, విజయవాడ నడిబొడ్డున ఉన్న ఆ పాత బాయ్స్ హాస్టల్ కి చేరుకున్నాడు రామ్. ఆ హాస్టల్ బయట నుండి చూస్తే అత్యంత సామాన్యంగా, పేద విద్యార్థులు ఉండేదిలా కనిపిస్తుంది. కానీ మూడవ అంతస్తులో, చిట్టచివర ఉన్న గదిలోకి రామ్ అడుగుపెట్టగానే వాతావరణం మారిపోయింది. తలుపు వేసి రెండు లాకులు వేయగానే, ఆ గది పూర్తిగా సౌండ్ ప్రూఫ్ అని అర్థమవుతుంది. ఆ గదిలో లైట్లు లేవు, కేవలం ఒక మూల ఉన్న ఒక అత్యాధునిక మానిటర్ల సెటప్ నుండి వస్తున్న నీలి రంగు వెలుతురు మాత్రమే ఉంది.
రామ్ తన నల్లటి జాకెట్ ను తీసి పక్కన వేశాడు. అతని కండరాలు ఇంకా ఉద్రిక్తంగానే ఉన్నాయి. మొదటిసారిగా తన లోపల ఉన్న ఆ రక్తశక్తి మేల్కొన్నప్పుడు, శరీరంలో ఒక జ్వాలాముఖి బద్దలైనట్లు అనిపించింది. అతను అద్దం ముందుకు వెళ్లి తన కళ్లను చూసుకున్నాడు. ఆ ముదురు గోధుమ రంగు కళ్ల చుట్టూ ఇంకా సన్నటి ఎరుపు రంగు రేఖలు కదులుతున్నాయి. కుడి చేతిని పైకి ఎత్తి చూశాడు. ఆ చేతి మీద ఉన్న పురాతనమైన రక్తగ్రంథపు గుర్తు నెమ్మదిగా చర్మం లోపలికి ఇంకిపోయి అదృశ్యమైంది. తన తండ్రి కృష్ణవర్మ ఎప్పుడూ చెప్పే మాటలు అతనికి గుర్తొచ్చాయి. ఆ శక్తిని నిద్రపోనివ్వు రామ్, అది మేల్కొంటే ప్రపంచం తల్లకిందులవుతుంది అన్న ఆ హెచ్చరిక ఇప్పుడు నిజం కాబోతోందని అతనికి అర్థమైంది.
రామ్ ఒక టవల్ తీసుకుని ముఖం తుడుచుకుంటూ, డెస్క్ మీద ఉన్న ఒక చిన్న మైక్ ఆన్ చేశాడు. రాజు, సిస్టమ్ ఆన్ లో ఉందా, అని ప్రశాంతంగా, కానీ కమాండింగ్ గా ఉన్న గొంతుతో అన్నాడు రామ్.
వెంటనే స్క్రీన్ మీద ఒక యువకుడి ముఖం కనిపించింది. వయసు ఇరవై ఎనిమిది ఉంటుంది, జుట్టు చింపిరిగా ఉండి, కళ్లద్దాలు పెట్టుకుని, చేతిలో ఒక చిప్స్ ప్యాకెట్ పట్టుకుని ఉన్నాడు రాజు. అతను రామ్ నీడల సామ్రాజ్యానికి డిజిటల్ కళ్లు, మెదడు లాంటి వాడు. అనాథ అయిన రాజును రామ్ ఒకప్పుడు కాపాడాడు, అప్పటి నుండి రామ్ కోసం ప్రాణాలివ్వడానికైనా సిద్ధంగా ఉంటాడు రాజు.
బాస్, సిస్టమ్ ఎప్పుడూ ఆన్ లోనే ఉంటుంది. ఈరోజు రాత్రి ఎవరిని గల్లంతు చేయాలి, లొకేషన్ పంపనా, అని నవ్వుతూ ఉత్సాహంగా సమాధానం ఇచ్చాడు రాజు.
ఈరోజు ఎవరినీ చంపడం లేదు రాజు. ఒకరిని బతికించాలి. విజయవాడ సిటీ హాస్పిటల్ లో రామకృష్ణ అనే ఒక పేషెంట్ ఉన్నాడు. ఆయన హార్ట్ సర్జరీకి పది లక్షలు అవసరం. మన స్విస్ అకౌంట్స్ లోని డమ్మీ కార్పొరేషన్ల ద్వారా ఆ హాస్పిటల్ అకౌంట్ కు పది లక్షలు ట్రాన్స్ఫర్ చేయి, పేరు బయటకు రాకూడదు, అని ఎలాంటి భావోద్వేగం లేకుండా సీరియస్ గా స్క్రీన్ చూస్తూ అన్నాడు రామ్.
రాజు ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యపోయాడు. ఎప్పుడూ టార్గెట్స్, ఇన్ఫర్మేషన్ గ్యాదరింగ్ తప్ప, ఇలా ఒక సామాన్యుడి హాస్పిటల్ బిల్ కట్టడం రామ్ చరిత్రలోనే లేదు. బాస్... పది లక్షలు మనకు ఒక లెక్క కాదు, కానీ ఆ రామకృష్ణ ఎవరు? మన సామ్రాజ్యానికి ఆయనకు ఏంటి సంబంధం, అని కనుబొమ్మలు ముడిచి ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు రాజు.
ప్రశ్నలు వేయడం నీ పని కాదు రాజు. పని పూర్తయిన రెండు నిమిషాల్లో నాకు కన్ఫర్మేషన్ మెసేజ్ రావాలి, అని కఠినంగా ముఖం తిప్పుకుంటూ అన్నాడు రామ్. ఆ మాటలో ఉన్న మంచు లాంటి కాఠిన్యానికి రాజు వెంటనే తల ఊపాడు.
అలాగే బాస్, ఐదు నిమిషాల్లో ఫండ్స్ క్లియర్ అవుతాయి, అని కీబోర్డ్ మీద వేళ్లు వేగంగా కదిలిస్తూ సమాధానం ఇచ్చాడు రాజు. కనెక్షన్ కట్ అయింది.
రామ్ కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి బయట పడుతున్న వర్షాన్ని చూస్తున్నాడు. అతని కళ్ల ముందు మళ్లీ రమ్య ముఖం మెదిలింది. ఆ అమ్మాయికి భయం లేదు, కానీ ఆమె కళ్లలో ఒక అంతుచిక్కని లోతు ఉంది. ఆమె దగ్గర ఉన్నప్పుడు నా శక్తి ఎందుకు అలా ప్రవర్తించింది, నా రక్తం ఎందుకు ఉప్పొంగింది, అని తనలో తాను ఆలోచిస్తూ తన పిడికిలిని గట్టిగా బిగించి అన్నాడు రామ్.
అదే సమయంలో, హైదరాబాద్ శివార్లలో ఉన్న ఒక అత్యంత విలాసవంతమైన ఫామ్ హౌస్. ఆ ఇల్లు బయటకు ఎంతో ప్రశాంతంగా కనిపిస్తుంది, కానీ లోపల అది ఒక కుట్రల కేంద్రం. గదిలో ఖరీదైన సిగార్ వాసన, పాత తోలు కుర్చీల వాసన కలిసి ఒక గంభీరమైన వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తున్నాయి. ఆ గది మధ్యలో ఉన్న ఒక టేబుల్ దగ్గర ఒంటరిగా చెస్ ఆడుతున్నాడు విక్రమ్ సింగ్.
విక్రమ్ సింగ్ వయసు నలభై ఎనిమిది ఏళ్లు. జుట్టు రెండు పక్కలా నెరిసి ఉండి, చూడటానికి ఎంతో హుందాగా, దయగల మనిషిలా కనిపిస్తాడు. రాజవంశ్ కుటుంబానికి అతను కుడి భుజం లాంటి వాడు. కృష్ణవర్మకు అత్యంత నమ్మకస్తుడు. పబ్లిక్ వారసుడైన భార్గవ్ కి ప్రేమగల మామ లాంటి వాడు. కానీ ఆ నవ్వు వెనుక ఉన్నది ఒక భయంకరమైన నక్క. ఇరవై ఏళ్లుగా రాజవంశ్ వంశాన్ని సమూలంగా నాశనం చేసి, రక్తగ్రంథాన్ని చేజిక్కించుకోవాలని ఎదురుచూస్తున్న ద్రోహి.
గది తలుపులు నెమ్మదిగా తెరుచుకున్నాయి. వర్షంలో పూర్తిగా తడిసిపోయి, భయంతో వణుకుతూ ఒక మనిషి లోపలికి వచ్చాడు. వాడు కాళీ ముఠాకు చెందిన వాడు. విక్రమ్ సింగ్ తన చూపును చెస్ బోర్డు మీదే ఉంచి, ఒక నల్ల పావును ముందుకు కదిపాడు.
బాస్... విజయవాడలో ఆ అమ్మాయి దగ్గర మనం అనుకున్న ప్లాన్ ఫెయిల్ అయింది. కాళీ అన్నను ఎవరో ఒక కుర్రాడు దారుణంగా కొట్టాడు. అన్న భుజం విరిగిపోయింది, అని భయంతో తల దించుకుని వణుకుతూ చెప్పాడు ఆ రౌడీ.
విక్రమ్ సింగ్ చేతిలోని చెస్ పావు కదలిక ఆగిపోయింది. అతను ఎంతో నెమ్మదిగా తల పైకెత్తి ఆ రౌడీ వైపు చూశాడు. ఆ చూపులో కోపం లేదు, కానీ అంతులేని చల్లదనం ఉంది. కాళీ అంతటి వాడిని ఒక కుర్రాడు కొట్టాడా? వాడు ఎవరో మీకు తెలియదా? అని ప్రశాంతంగా కానీ అత్యంత ప్రమాదకరంగా అన్నాడు విక్రమ్ సింగ్.
లేదు బాస్... వాడు మనిషిలా లేడు. కంటికి కనిపించనంత వేగంగా కదిలాడు. వాడి కళ్లు భయంకరంగా ఉన్నాయి. ఇంకోసారి ఆ మార్కెట్ లో కనిపిస్తే చంపేస్తాను అని బెదిరించాడు, అని వణుకుతున్న గొంతుతో సమాధానం ఇచ్చాడు వాడు.
విక్రమ్ సింగ్ తన కుర్చీలో నుండి లేచి, గదిలో ఉన్న ఒక పెద్ద స్క్రీన్ దగ్గరకు వెళ్లాడు. విజయవాడ మార్కెట్ లోని సీసీటీవీ ఫుటేజ్ ను హ్యాక్ చేసి ఇప్పుడే ప్లే చేయండి, అని తన పక్కనే ఉన్న ఒక టెక్నీషియన్ కు ఆదేశిస్తూ కోపంగా అన్నాడు విక్రమ్ సింగ్.
రెండు నిమిషాల్లో స్క్రీన్ మీద మార్కెట్ ఫుటేజ్ ప్లే అవుతోంది. వర్షం కారణంగా దృశ్యాలు కాస్త మసకగా ఉన్నాయి. స్క్రీన్ లో కాళీ మనుషులు ఆ అమ్మాయిని చుట్టుముట్టడం, అకస్మాత్తుగా ఒక నల్లటి నీడలా ఒక వ్యక్తి అక్కడికి రావడం కనిపిస్తోంది. ఆ వ్యక్తి కదలికలను విక్రమ్ సింగ్ డేగ కళ్లతో గమనిస్తున్నాడు. ఆ వ్యక్తి కాళీ చేతిని తిప్పిన విధానం, ఆ క్రావ్ మాగా స్టైల్, ఆ బ్యాలెన్స్ చూడగానే విక్రమ్ సింగ్ కళ్లు విశాలం అయ్యాయి.
ఇది సామాన్యమైన పోరాటం కాదు. ఈ కదలికలు రాజవంశ్ వంశపు రహస్య శిక్షణలో మాత్రమే ఉంటాయి. అంటే... రామ్... వీడు ఆ కృష్ణవర్మ రహస్యంగా పెంచుతున్న నీడల వారసుడు రామ్, అని తనలో తాను గొణుక్కుంటూ కుడి చేతిని గట్టిగా పిడికిలి బిగించి టేబుల్ మీద గుద్దుతూ అన్నాడు విక్రమ్ సింగ్.
అతని దృష్టి రామ్ నుండి పక్కనే నిలబడి ఉన్న రమ్య వైపు మళ్లింది. ఫుటేజ్ లో రామ్ ఆ అమ్మాయి కళ్లలోకి చూడటం, ఆమెతో మాట్లాడటం విక్రమ్ సింగ్ గమనించాడు. రామ్ లాంటి ఒక భావాలు లేని యంత్రం, ఒక మామూలు కూరగాయలు అమ్ముకునే అమ్మాయి కోసం ఎందుకు బయటకు వచ్చాడు? ఆ అమ్మాయిలో ఏముంది?
ఆ అమ్మాయి ఎవరు? ఆమె డేటా మొత్తం నాకు ఈ క్షణమే కావాలి. రామ్ దేనికోసమైతే తన అజ్ఞాతవాసాన్ని వదిలి బయటకు వచ్చాడో, అది నాకు దొరికితే, ఆ కృష్ణవర్మ సామ్రాజ్యపు పునాదులు కదిలిస్తాను, అని కుటిలంగా నవ్వుతూ కళ్లలో క్రూరత్వాన్ని చూపిస్తూ అన్నాడు విక్రమ్ సింగ్.
అక్కడ విజయవాడ సిటీ హాస్పిటల్ లో వాతావరణం ఉక్కబోతగా ఉంది. హాస్పిటల్ కారిడార్ లో ఫినాయిల్ వాసన, మందుల వాసన గుబాళిస్తోంది. ఐసీయూ బయట ఉన్న ఒక పాత స్టీల్ బెంచ్ మీద రమ్య కూర్చుని ఉంది. ఆమె పక్కనే తండ్రి మెడికల్ ఫైల్స్ ఉన్నాయి. ఆ పది లక్షలు ఎలా తీసుకురావాలి అన్న ఆలోచన ఆమె మెదడును తొలిచేస్తోంది. అప్పులు ఇవ్వడానికి ఎవరూ సిద్ధంగా లేరు, ఉన్న చిన్న ఇల్లు కూడా కుదువ పెట్టేశారు.
అదే సమయంలో ఐసీయూ తలుపులు తెరుచుకుని, డాక్టర్ బయటకు వచ్చాడు. అతని ముఖంలో ఒక రకమైన గందరగోళం, ఆశ్చర్యం కలగలిపి ఉన్నాయి. రమ్య వెంటనే స్ప్రింగ్ లా పైకి లేచింది. డాక్టర్ గారూ... మా నాన్నకు ఎలా ఉంది? ఆపరేషన్ కు డబ్బులు రేపు ఉదయం లోగా ఎలాగైనా తీసుకువస్తాను, దయచేసి ట్రీట్మెంట్ ఆపకండి, అని రెండు చేతులు జోడించి కన్నీళ్లతో బతిమాలుతూ అడిగింది రమ్య.
డాక్టర్ తన చేతిలో ఉన్న ఫైల్ ను చూస్తూ, రమ్యా... నువ్వు డబ్బులు తీసుకురావాల్సిన అవసరం లేదు. మీ నాన్నగారి ఆపరేషన్ కు కావాల్సిన పది లక్షల రూపాయలు ఇప్పుడే ఆన్లైన్ లో మా హాస్పిటల్ అకౌంట్ కు ట్రాన్స్ఫర్ అయ్యాయి. అంతేకాదు, ఆపరేషన్ తర్వాత వచ్చే ఖర్చుల కోసం మరో రెండు లక్షలు అదనంగా వేశారు, అని ఆశ్చర్యంగా ఫైల్ చూస్తూ చెప్పాడు డాక్టర్.
రమ్యకు తన చెవులను తనే నమ్మలేకపోయింది. పది లక్షలా? ఎవరు వేశారు డాక్టర్ గారూ? మాకు అంత డబ్బు ఇచ్చే బంధువులు ఎవరూ లేరే, అని కళ్లు పెద్దవి చేసి ఆశ్చర్యంగా అడిగింది రమ్య.
అదే నాకూ అర్థం కావడం లేదు అమ్మా. డబ్బులు వేసిన అకౌంట్ పేరు లేదు, కేవలం ఒక ఇంటర్నేషనల్ సర్వర్ నుండి ఫండ్స్ వచ్చాయి. బహుశా మీ నాన్నగారికి తెలిసిన వారు ఎవరైనా పెద్దవాళ్లు సహాయం చేసి ఉంటారు. ఏదేమైనా ఆపరేషన్ కు అంతా సిద్ధం చేస్తున్నాం, నువ్వు వెళ్లి మీ అమ్మకు ఈ విషయం చెప్పు, అని నవ్వుతూ చెబుతూ అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు డాక్టర్.
రమ్య అలాగే శిలలా నిలబడిపోయింది. అనామకంగా పది లక్షలు ఎవరు ఇస్తారు? ఆమె మెదడులో వంద ఆలోచనలు సుడిగుండంలా తిరుగుతున్నాయి. అకస్మాత్తుగా ఆమెకు వర్షంలో నడుచుకుంటూ వెళ్లిన ఆ నల్లటి నీడ, ఆ కఠినమైన కళ్లు గుర్తుకు వచ్చాయి. రామ్... నా పేరు రామ్ అని చెప్పిన ఆ గొంతు ఆమె చెవుల్లో మారుమ్రోగింది. తను ప్రమాదంలో ఉన్నప్పుడు వచ్చి కాపాడాడు, ఇప్పుడు ఏకంగా పది లక్షలు కట్టాడు. అతను నిజంగా ఎవరు? నాతో అతనికి ఉన్న సంబంధం ఏంటి? అని తన చేతిలో ఉన్న ఆ మచ్చను చూసుకుంటూ ఆలోచనలో పడిపోయింది రమ్య.
కానీ ఆమెకు తెలియని విషయం ఏమిటంటే, ఆ హాస్పిటల్ కారిడార్ చివర, ఒక స్తంభం చాటున నిలబడి నల్లటి రెయిన్ కోట్ వేసుకున్న ఒక వ్యక్తి ఆమెనే గమనిస్తున్నాడు. వాడు విక్రమ్ సింగ్ పంపిన ప్రత్యేక గూఢచారి. వాడు తన జేబులో నుండి ఒక చిన్న కెమెరా తీసి రమ్య ఫోటోను క్లిక్ మనిపించాడు. వెంటనే తన ఫోన్ తీసి విక్రమ్ సింగ్ కు కాల్ చేశాడు.
బాస్, ఆ అమ్మాయి పేరు రమ్య. ఆమె తండ్రి ఆపరేషన్ కు ఎవరో పది లక్షలు అనామకంగా కట్టారు. ఆ ట్రాన్సాక్షన్ వెనుక ఉన్నది రామ్ అని నాకు అనుమానంగా ఉంది, అని మెల్లగా గుసగుసలాడుతూ ఫోన్ లో చెప్పాడు వాడు.
అటువైపు ఫోన్ లో విక్రమ్ సింగ్ పకపకా నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో ఒక పైశాచిక ఆనందం ఉంది. రామ్ కి ఆ అమ్మాయి అంటే ప్రాణం అని అర్థమైంది. ఆ అమ్మాయి ఎవరో కాదు, మన విజయానికి తాళం చెవి. ఆమె మీద ప్రతి క్షణం నిఘా పెట్టు. రామ్ స్వయంగా నా వలలోకి వచ్చే సమయం ఆసన్నమైంది, అని కళ్లలో క్రూరత్వాన్ని నింపుకుని పళ్లు కొరుకుతూ అన్నాడు విక్రమ్ సింగ్.
చీకటి సామ్రాజ్యంలో పావులు వేగంగా కదులుతున్నాయి. ఒకవైపు తన శక్తిని, ప్రేమను అర్థం చేసుకోలేక రామ్ సతమతమవుతుంటే, మరోవైపు తన రక్తంలో దాగి ఉన్న రహస్యం తెలియక రమ్య ఒక భయంకరమైన సుడిగుండంలోకి అడుగుపెడుతోంది. పది లక్షల భారం తీరిందనుకున్న రమ్యకు, తన ప్రాణాలకే ముప్పు ముంచుకొస్తుందని తెలియదు. విక్రమ్ సింగ్ వేసిన వల నుండి రామ్ ఆమెను ఎలా కాపాడతాడు? ఆ రక్తగ్రంథం తన తదుపరి పేజీని ఎలా తెరవబోతోంది? చీకటి ఇంకా దట్టంగా అలుముకుంటోంది. రాత్రి ఇంకా ముగియలేదు.
కథ కొనసాగుతుంది..
