ఎపిసోడ్ -2 : కూరగాయల మార్కెట్
రామ్ కళ్లలోని ఆ భయానకమైన శూన్యాన్ని చూసిన మరుక్షణం, కారులో ఉన్న రంగా గుండె కొట్టుకోవడం ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. లోడ్ చేసిన తుపాకీ ట్రిగ్గర్ మీద ఉన్న అతని వేలు వణికింది. బయట కురుస్తున్న చల్లటి వర్షం కంటే ఎన్నో రెట్లు చల్లటి వణుకు అతని వెన్నెముక గుండా పాకింది. కారు అద్దాలు పూర్తిగా నల్లగా ఉన్నా, రామ్ చూపులు ఆ అద్దాలను చీల్చుకుని నేరుగా తన ఆత్మను దహిస్తున్నట్లుగా రంగాకు అనిపించింది. రామ్ కనురెప్ప కూడా వాల్చలేదు. అతని ముఖంలో ఎలాంటి కోపం లేదు, ఆవేశం లేదు, కానీ వందల శవాలను పాతిపెట్టిన నిశ్శబ్ద స్మశానం లాంటి ప్రశాంతత ఉంది. రంగా చేతిలోని తుపాకీ జారి కారు సీటు మీద పడింది. రామ్ తన తలను నెమ్మదిగా ముందుకు తిప్పి, తన ప్యాంటు జేబుల్లో చేతులు అలాగే ఉంచుకుని మార్కెట్ వీధి వైపు నడవడం ప్రారంభించాడు. అతను వెళ్ళిపోతున్న కొద్దీ కారు చుట్టూ ఉన్న గాలి మళ్లీ సాధారణ స్థితికి వచ్చినట్లు అనిపించింది. రంగా ఆపసోపాలు పడుతూ గాలి పీల్చుకున్నాడు. అతని నుదుటి మీద పట్టిన చెమట బిందువులు కారు ఏసీ గాలికి చల్లబడుతున్నాయి. తన బాస్ విక్రమ్ సింగ్ చెప్పిన మాటలు ఇప్పుడు రంగాకు పూర్తి అర్థం లేకుండా పోయాయి. ఈ కుర్రాడు సామాన్యుడు కాదు, వీడి నీడను తాకడం కూడా మరణంతో చెలగాటమే, అని భయంతో వణుకుతూ తనలో తాను గొణుక్కున్నాడు రంగా.
అదే సమయంలో, వందల కిలోమీటర్ల దూరంలో, హైదరాబాద్ లోని రాజ్వంశ్ సామ్రాజ్యపు విలాసవంతమైన బంగ్లాలో వాతావరణం వెచ్చగా ఉంది. బయట కురుస్తున్న చిరుజల్లుల శబ్దం ఆ గదిలోని మందపాటి అద్దాల వల్ల లోపలికి రావడం లేదు. గదిలో ఖరీదైన అరేబియన్ కాఫీ సువాసన వ్యాపించి ఉంది. విక్రమ్ సింగ్ ఒక పురాతనమైన లెదర్ కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నాడు. అతని ముఖంలో ఎప్పుడూ చెరగని ఒక దయగల చిరునవ్వు ఉంటుంది. ఆ చిరునవ్వు వెనుక ఇరవై ఏళ్ల ద్రోహం, వందల కుట్రలు దాగి ఉన్నాయని ఎవరికీ తెలియదు. అతని ఎదురుగా ఉన్న బల్ల మీద ఒక చెస్ బోర్డు ఉంది. అందులోని నల్ల రాజు పావును తన చేతిలోకి తీసుకుని సున్నితంగా నిమురుతున్నాడు. అప్పుడే గది తలుపులు తెరుచుకున్నాయి.
లోపలికి భార్గవ్ అడుగుపెట్టాడు. అతని అడుగుల్లో ఒక సహజమైన ఆకర్షణ ఉంది. ఖరీదైన నేవీ బ్లూ సూట్ ధరించి, ముఖం మీద ఎప్పుడూ ఉండే ఆకర్షణీయమైన చిరునవ్వుతో అతను లోపలికి వచ్చాడు. బయటి ప్రపంచానికి, మీడియాకి అతనే రాజ్వంశ్ సామ్రాజ్యానికి ఏకైక వారసుడు. కానీ భార్గవ్ కళ్లలో ఒక లోతైన పరిశీలన దాగి ఉంది. అతను గదిలోకి రాగానే విక్రమ్ సింగ్ తన చేతిలోని పావును కింద పెట్టి పైకి లేచాడు.
రా భార్గవ్, నీ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను, అన్నయ్య ఆరోగ్యం ఎలా ఉంది ఇప్పుడు, అని నకిలీ ఆప్యాయతను ఒలకబోస్తూ అన్నాడు విక్రమ్ సింగ్.
భార్గవ్ ఒక క్షణం విక్రమ్ కళ్లలోకి చూశాడు. ఆ చూపులో ఒక సెకను పాటు మెరిసిన అనుమానాన్ని వెంటనే కప్పిపుచ్చుకుంటూ, నాన్నగారికి ఇప్పుడు పర్వాలేదు అంకుల్, డాక్టర్లు విశ్రాంతి తీసుకోమన్నారు, ఆ వ్యాపార లావాదేవీల గురించి నేను చూసుకుంటాను అని చెప్పారు, అని చిరునవ్వు చెరగకుండానే గంభీరంగా అన్నాడు భార్గవ్.
అంత చిన్న వయసులో ఎంత బాధ్యత తీసుకుంటున్నావు భార్గవ్, నీకంటే పెద్దవాడైన ఆ రామ్ ఎక్కడో విజయవాడలో ఆ పాడుబడిన హాస్టల్ లో ఉంటూ కుటుంబాన్ని పట్టించుకోవడం మానేశాడు, వాడిని చూస్తే నాకు చాలా బాధగా ఉంటుంది, అని మొసలి కన్నీరు కారుస్తూ నిట్టూర్చాడు విక్రమ్ సింగ్.
అన్నయ్య ఎక్కడ ఉన్నా రాజు లాంటి వాడే అంకుల్, ఆయన ఎంచుకున్న దారి వేరు, నా దారి వేరు. అయినా అన్నయ్య గురించి మీరు అంతగా చింతించకండి, తనను తాను రక్షించుకోవడం అతనికి బాగా తెలుసు, అని చేతులు కట్టుకుని స్థిరమైన గొంతుతో సమాధానం ఇచ్చాడు భార్గవ్. ఆ మాటల్లో ఉన్న అంతరార్థం విక్రమ్ కు అర్థమైంది, కానీ పైకి మాత్రం ఏమీ తెలియనట్లు తల ఊపాడు. ఇద్దరి మధ్య ఒక కనిపించని ప్రచ్ఛన్న యుద్ధం ఆ ఏసీ గదిలో నిశ్శబ్దంగా మొదలైంది.
ఇక్కడ విజయవాడలో, ఉరుములతో కూడిన వర్షం మార్కెట్ వీధిని పూర్తిగా బురదమయంగా మార్చేసింది. కూరగాయల మార్కెట్ లో మనుషుల అరుపులు, బేరసారాల శబ్దాలు వర్షపు హోరులో కలిసిపోతున్నాయి. మురికి నీటి వాసన, తడిసిన మట్టి వాసన గాలిలో కలిసిపోయి ఒక వింతైన వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తున్నాయి. మార్కెట్ చివరన ఉన్న ఒక చిన్న కూరగాయల దుకాణం దగ్గర రమ్య నిలబడి ఉంది. ఆమె కట్టుకున్న లేత నీలం రంగు కాటన్ చీర అంచులు వర్షపు నీటికి తడిసి ముద్దయ్యాయి. ఆమె చేతులకు ఉన్న అమ్మ ఇచ్చిన బంగారు గాజులు ఒకదానికొకటి తగిలి సన్నని శబ్దం చేస్తున్నాయి. రమ్య ముఖంలో అలసట స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నా, ఆమె కళ్లలో మాత్రం తండ్రిని బతికించుకోవాలనే ఒక బలమైన సంకల్పం ఉంది. పది లక్షల రూపాయల హాస్పిటల్ బిల్లు ఆమె మెదడును తొలిచేస్తోంది. వర్షం నీరు తన కూరగాయల మీద పడకుండా ఒక పాత ప్లాస్టిక్ కవరును కప్పుతూ కష్టపడుతోంది రమ్య. అప్పుడే ఆమె ఎడమ చేతి అరచేతిలో ఉన్న నెలవంక ఆకారపు మచ్చ సన్నగా వేడెక్కినట్లు అనిపించింది. ఆమెకు తెలియదు ఆ మచ్చ రక్తగ్రంథాన్ని మేల్కొల్పగల ఏకైక గార్డియన్ వంశపు గుర్తు అని.
రమ్య కవరును సరిచేస్తున్న సమయంలో, మార్కెట్ లోని జనం ఒక్కసారిగా పక్కకు తప్పుకున్నారు. బురద నీటిలో బరువైన బూట్ల చప్పుడు వినిపించింది. స్థానిక రౌడీ కాళీ తన నలుగురు మనుషులతో అక్కడికి వచ్చాడు. కాళీ ఎత్తు ఆరడుగులు, నోట్లో ఎప్పుడూ పాన్ నములుతూ, మెడలో లావాటి బంగారు గొలుసులతో చూడటానికే ఒక రాక్షసుడిలా ఉంటాడు. విక్రమ్ సింగ్ అనుచరులు నడిపే స్థానిక మాఫియాకు వసూళ్లు చేసేది ఇతనే. కాళీ నేరుగా రమ్య దుకాణం ముందుకు వచ్చి నిలబడ్డాడు. అతని కళ్లలో ఒక క్రూరమైన కామం, అహంకారం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
ఏమే పిల్లా, వారం రోజులుగా అద్దె ఇవ్వకుండా దుకాణం నడుపుతున్నావు, నిన్ను ఎవరైనా కాపాడతారని అనుకుంటున్నావా, అని వెటకారంగా నవ్వుతూ పళ్ళు కొరుకుతూ అన్నాడు కాళీ.
రమ్య ఒక్క క్షణం కూడా భయపడలేదు. ఆమె తన తడిసిన కురులను వెనక్కి నెట్టి, కాళీ కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది. నా నాన్న హాస్పిటల్ లో ఉన్నారు, ఈ వారం వ్యాపారం సరిగా జరగలేదు. డబ్బులు రాగానే నేనే ఇస్తాను. అంతవరకు మీరు ఇక్కడి నుండి దయచేయవచ్చు, అని ధైర్యంగా కళ్ళలోకి చూస్తూ అడిగింది రమ్య.
ఆ మాట వినగానే కాళీ కోపంతో ఊగిపోయాడు. చుట్టూ ఉన్న మార్కెట్ జనం భయంతో ఊపిరి బిగబట్టి చూస్తున్నారు. ఎవరూ ముందుకు రావడం లేదు.
నీకు ఎంత పొగరు బే, డబ్బులు ఇవ్వకపోతే ఈ దుకాణం ఉండదు, నువ్వు ఉండవు, అని అరుస్తూ రమ్య చేతిని పట్టుకోవడానికి తన మురికి చేతిని ముందుకు చాచాడు కాళీ.
కానీ ఆ చేయి రమ్యను తాకలేదు. గాలిలో ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. వర్షపు చినుకులు నేలను తాకుతున్న శబ్దం కూడా వినబడనంత గాఢమైన నిశ్శబ్దం. కాళీ చాచిన చేతి మణికట్టును ఒక ఉక్కు లాంటి పిడికిలి గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ పట్టు ఎంత బలంగా ఉందంటే, కాళీ ఎముకలు చిటపటలాడే శబ్దం స్పష్టంగా వినిపించింది. కాళీ నొప్పితో విలవిలలాడుతూ పక్కకు తిరిగి చూశాడు.
అక్కడ రామ్ నిలబడి ఉన్నాడు. వర్షపు నీరు అతని జుట్టు మీద నుండి ముఖం మీదుగా కారుతోంది. అతని నల్లటి కళ్లలో ఒక అంతుచిక్కని శూన్యం ఉంది. అతను ఏమాత్రం కోపంగా లేడు, కానీ అతని ఉనికి ఆ ప్రదేశంలోని ఉష్ణోగ్రతను అమాంతం తగ్గించేసినట్లు అనిపించింది. రామ్ కళ్లు కాళీ కళ్లతో కాకుండా, అతని చేతిని పట్టుకున్న తన చేతి వైపు చూస్తున్నాయి.
ఆడపిల్ల మీద చెయ్యి వేయడానికి నీకు బతుకు మీద ఆశ లేదా, అని అతి నెమ్మదిగా, కానీ మరణశాసనంలా గొంతును సవరించుకుంటూ అన్నాడు రామ్. ఆ గొంతులో ఉన్న ప్రాణభయం కాళీ గుండెల్లోకి సూదిలా గుచ్చుకుంది.
రేయ్ ఎవడ్రా నువ్వు, నన్నే అడ్డుకుంటావా, నా మనుషులు నిన్ను బతకనివ్వరు, అని నొప్పితో అరుస్తూ పిడికిలి బిగించి గట్టిగా అన్నాడు కాళీ.
రామ్ ముఖంలో ఎలాంటి కదలిక లేదు. అతను తన కుడి చేతితో కాళీ మణికట్టును పట్టుకుని, క్రావ్ మాగా మార్షల్ ఆర్ట్స్ లోని ఒక సూక్ష్మమైన కదలికతో కాళీ చేతిని వెనక్కి తిప్పాడు. ఒక సెకనులో వందో వంతు కాలంలో జరిగిన ఆ కదలికకు, కాళీ భుజం ఎముక స్థానం తప్పింది. కాళీ గట్టిగా అరుస్తూ బురదలో మోకాళ్ళ మీద పడిపోయాడు. అతని వెనుక ఉన్న నలుగురు రౌడీలు ఒక్కసారిగా రామ్ మీదకు దూకడానికి ప్రయత్నించారు.
రామ్ తన ఎడమ కాలును వెనక్కి పెట్టి, తన శరీర బరువును బ్యాలెన్స్ చేసుకున్నాడు. అతని రక్తంలో నిద్రాణంగా ఉన్న ఒక అదృశ్య శక్తి మొదటిసారిగా మేల్కొంటున్నట్లు అనిపించింది. అతని ప్రతిచర్యలు (రిఫ్లెక్సెస్) సాధారణ మనిషి కంటే మూడు రెట్లు వేగంగా మారాయి. ముందుకు వచ్చిన మొదటి రౌడీ ముఖం మీద రామ్ కుడి మోచేయి పిడుగులా పడింది. ఆ దెబ్బకు వాడు పది అడుగుల దూరంలో ఉన్న టమాటా బుట్టల మీద ఎగిరి పడ్డాడు. మిగిలిన ముగ్గురు భయంతో అక్కడే ఆగిపోయారు. రామ్ వారి వైపు కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు.
మరోసారి ఈ మార్కెట్ లో నీ నీడ కనిపించినా, ఆ నీడను కూడా కాల్చేస్తాను, వెళ్ళు, అని కళ్లలో నిప్పులు చెరుగుతూ అన్నాడు రామ్. ఆ మాటలకు కాళీ మరియు అతని మనుషులు ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని వెనక్కి పరిగెత్తారు.
మార్కెట్ మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. వర్షం మళ్లీ ఉధృతంగా కురుస్తోంది. రామ్ తన ప్యాంటు జేబుల్లో చేతులు పెట్టుకుని నెమ్మదిగా రమ్య వైపు తిరిగాడు. ఇద్దరి కళ్లు కలుసుకున్నాయి. రామ్ కళ్లలోని కఠినత్వం ఒక్క క్షణం పాటు మాయమైంది. రమ్య అతన్ని చూస్తుండిపోయింది. ఆమెకు అతను ఎవరో తెలియదు, కానీ అతన్ని చూడగానే ఆమె లోపల ఉన్న భయం మొత్తం ఎటో మాయమైపోయింది. రమ్య ఎడమ చేతిలో ఉన్న ఆ మచ్చ మళ్లీ సన్నగా మెరుస్తున్నట్లు అనిపించింది. రామ్ శరీరంలో కూడా ఒక విద్యుత్ తరంగం ప్రవహించినట్లు అయింది. అతని రక్తగ్రంథపు మొదటి అంచె మేల్కొనడానికి ఒక మూల కారణం ఆమె అని రామ్ కు ఇంకా పూర్తిగా తెలియదు.
మీరు... మీరు ఎవరు? నాకు ఎందుకు సహాయం చేశారు? అని ఆశ్చర్యంగా అడిగింది రమ్య. ఆమె గొంతులో వణుకు లేదు, కానీ ఒక స్వచ్ఛమైన కుతూహలం ఉంది.
రామ్ ఆమె కళ్లలోకి లోతుగా చూశాడు. ఆ కళ్లలో ఉన్న నిజాయితీ అతన్ని కట్టిపడేసింది. నేను ఎవరినో నీకు అనవసరం. కానీ ఇక మీదట నిన్ను ఎవరూ ఇబ్బంది పెట్టరు, అని సమాధానం ఇస్తూ వెనక్కి తిరిగాడు రామ్.
అతను వెళ్ళిపోతున్నాడని గ్రహించిన రమ్య, ఆగండి... కనీసం మీ పేరు? అని అడిగింది.
రామ్ అడుగులు ఆగాయి. అతను వెనక్కి తిరగకుండానే, రామ్... నా పేరు రామ్, అని చెబుతూ వర్షంలో కలిసిపోయాడు. రమ్య అలాగే నిలబడి, అతను వెళ్లిన దారి వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమెకు తెలియదు, ఆ క్షణం నుండి ఆమె జీవితం సామాన్యమైనది కాదని, వందల ఏళ్ల నాటి నీడల సామ్రాజ్యపు చరిత్రలో ఆమె ఒక ముఖ్యమైన భాగం కాబోతోందని. రామ్ అడుగులు హాస్టల్ వైపు పడుతున్నాయి, కానీ అతని మెదడులో మాత్రం మొదటిసారిగా ఒక అమ్మాయి నవ్వు, ఆ అమ్మాయి కళ్లు ముద్రించుకుపోయాయి. రక్తగ్రంథం తన అసలైన ఆటను ఇప్పుడే మొదలుపెట్టింది. వాతావరణం మరింత చల్లబడింది, కానీ ఆ రెండు రక్తాల కలయికతో ఒక కొత్త అగ్నిపర్వతం బద్దలవడానికి సిద్ధంగా ఉంది. విక్రమ్ సింగ్ పన్నిన కుట్రల వల, కాళీ వెనుక ఉన్న మాఫియా, ఏదీ ఇప్పుడు రామ్ ను ఆపలేవు. అదృశ్య సామ్రాజ్యపు వారసుడు తన మొదటి అడుగు వేశాడు.
కథ కొనసాగుతుంది..
