ಅಧ್ಯಾಯ - 3: ಬಂಗಾರದ ಒಳನೋಟ
ಶಾಲೆಯ ಗಂಟೆ ಬಾರೀಸಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ಶಾಲೆಯ ಹೊರಗಿನ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ ಅಂಗಡಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಶಾಂತಪ್ಪನ ಅಂಗಡಿ - ಮಾಲನಾಡಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕುಲ್ಫಿ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್ಗಾಗಿ ಹೆಸರಾಗಿತ್ತು.
"ಎರಡು ಮಾವಿನ ಕುಲ್ಫಿ," ಕಿರಣ್ ಹೇಳಿದನು
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಸ್ಕೆಚ್ ಬುಕ್ ತೆಗೆದು, ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಏನನ್ನೋ ಚಿತ್ರಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು. ಕಳೆದ ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಅವನು ಚಿಂತಿತನಾಗಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮನ ಆ ಕುತೂಹಲದ ನೋಟ... ಅವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು?
"ಏಯ್, ನಿಮಗೆ ಕಂಪನಿ ಕೊಡಬಹುದೇ?"
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು, ಸ್ನೇಹಪೂರ್ಣ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ ರಾಕೆಟ್ - ಅವನು ಆಟದಿಂದ ಬಂದಿರಬೇಕು.
"ವಿಕ್ರಮ್ ಅಣ್ಣ!" ಕಿರಣ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು. "ಹೌದು, ಖಂಡಿತ!"
ವಿಕ್ರಮ್ ಅವರ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ಅರ್ಜುನ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಉದ್ವಿಗ್ನನಾದನು, ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮನ ನಡವಳಿಕೆ ತುಂಬಾ ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು. ಆ ದಿನದ ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಮಾತಿರಲಿಲ್ಲ.
"ಶಾಂತಪ್ಪ, ಒಂದು ಬಾದಾಮ್ ಕುಲ್ಫಿ," ವಿಕ್ರಮ್ ಕೇಳಿದನು, ನಂತರ ಅರ್ಜುನನತ್ತ ತಿರುಗಿದನು. "ನೀನು ಏನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯ?"
"ಅದೋ ಆಲದ ಮರ," ಅರ್ಜುನ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಸ್ಕೆಚ್ ಬುಕ್ ನೋಡಿದನು. ಅವನ "ಇದು... ಇದು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ, ಅರ್ಜುನ್! ನೋಡು, ಮರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೇರು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಎಲೆ... ನೀನು ತುಂಬಾ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ."
ಅರ್ಜುನ್ ಮುಜುಗರದಿಂದ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದನು. "ಧನ್ಯವಾದ."
"ಹೇಳು, ನೀವಿಬ್ಬರೂ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡುತ್ತೀರಾ?" ವಿಕ್ರಮ್ ಕೇಳಿದನು, ವಿಷಯ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾ.
"ಕಿರಣ್ ಆಡುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಡಲಾರೆ," ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದನು.
"ಅರ್ಜುನ್ ಆಟಕ್ಕಿಂತ ಚಿತ್ರಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ," ಕಿರಣ್ ಸೇರಿಸಿದನು.
ಅವರು ಮೂವರೂ ಕುಲ್ಫಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ಶಾಲೆ, ಕ್ರೀಡೆ, ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಸಹಜವಾಗಿ, ಸ್ನೇಹಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಯಾವುದೇ, ಆ ದಿನದ ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರಿವಾಯಿತು - ವಿಕ್ರಮ್ ಕೇವಲ ಜನಪ್ರಿಯ ಹಿರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅವನು ನಿಜವಾದ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ.
ಶನಿವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ. ಹಳ್ಳಿಯ ಹೊರವಲಯದಲ್ಲಿರುವ ನದಿಯ ಕಡೆ. ಮಕ್ಕಳು ಈಜಲು, ಆಡಲು ಬರುವ ನೆಚ್ಚಿನ ಜಾಗ.
ಮೂರು ಹುಡುಗರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹಾರಿ, ಈಜುತ್ತಿದ್ದರು. "ನೋಡು, ನಾನು ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ನೀರಿನ ಒಳಗೆ ಇರಬಲ್ಲೆ!" ಕಿರಣ್ ಸವಾಲು ಹಾಕಿದನು.
ಅವನು ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿ, ನೀರಿನೊಳಗೆ ಧುಮುಕಿದನು. ಮೂವತ್ತು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ನಂತರ ಮೇಲೆ ಬಂದನು, ಉಸಿರು ಬಿಗಿದುಕೊಂಡು.
"ನನ್ನ ಸರದಿ!" ಅರ್ಜುನ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು.
ಅವರು ಧುಮುಕುವ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಸಿದರು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಡಿದರು, ನದಿಯ ಮೇಲೆ ತೇಲುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದರು.
"ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶಾಂತಿದಾಯಕ ಜಾಗ," ವಿಕ್ರಮ್ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು. "ನಾನು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ ಇಲ್ಲ."
"ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇವೆ," ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದನು, ಈಗ ಅಷ್ಟೇನಿಲ್ಲ.
ಕಿರಣ್ ತನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ನೇಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು. ಅರ್ಜುನ್ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೊಸ ಜನರೊಂದಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮನೊಂದಿಗೆ... ಅದು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.
"ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾ," ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಂದುವರಿಸಿದನು, "ನೀವಿಬ್ಬರೂ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರು. ಅದು ಅಪರೂಪ."
"ನಾವು ಐದು ವರ್ಷದವರಾಗಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ಒಟ್ಟಿಗಿದ್ದೇವೆ," ಕಿರಣ್ ಹೇಳಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದನು. "ಅದ್ಭುತ. ಅಂತಹ ಸ್ನೇಹ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು.
ಮರುದಿನ ಭಾನುವಾರ. ಮೂವರೂ ಮತ್ತೆ ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿದ್ದರು. ಈ ಬಾರಿ ಕೇವಲ ಮಾತನಾಡಲು, ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು.
ಕಿರಣ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎದ್ದು ನಿಂತನು. "ನಮ್ಮ ಅಡ್ಡವನ್ನು ತೋರಿಸೋಣವೇ?"
ಅರ್ಜುನ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿದನು. "ಹಳೆ ಪಾಳು ದೇವಸ್ಥಾನವ?"
"ಪಾಳು ದೇವಸ್ಥಾನ?" ವಿಕ್ರಮ್ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದನು.
ಕಿರಣ್ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಹೇಳಿದನು. "ಹೌದು! ಇಲ್ಲಿಂದ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ. ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವಾಲಯದ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳು. ಅದ್ಭುತವಾದ ಜಾಗ."
"ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ," ಅರ್ಜುನ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ಅದು... ಅದು ನಮ್ಮ ಅಡ್ಡ."
ವಿಕ್ರಮನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಹೊಳೆದವು. "ನಾನು ಬರಬಹುದೇ? ಅಂದರೆ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜಾಗವಾಗಿದ್ದರೆ..."
ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿದರು. ಒಂದು ಮೌನ ಸಂವಹನ. ನಂತರ ಅರ್ಜುನ್ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದನು.
"ಹೌದು, ಬಾ. ನೀನು ಈಗ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲವೇ?"
ದೇವಾಲಯದ ಅವಶೇಷಗಳ ಕಡೆಗೆ:
ಅವರು ನದಿಯ ದಂಡೆ ಬಿಟ್ಟು, ಕಾಡಿನ ದಾರಿ ಹಿಡಿದರು. ದಾರಿ ಕಿರಿದಾಗಿತ್ತು, ಎರಡೂ ಕಡೆ ದಟ್ಟವಾದ ಹಸಿರು. ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳು ಮೇಲಿಂದ ಛತ್ರಿಯಂತೆ ಆವರಿಸಿದ್ದವು.
"ಇದು ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವಾಲಯವೇ?" ವಿಕ್ರಮ್ ಕೇಳಿದನು, ನಡೆಯುತ್ತಾ.
"ಹೌದು," ಕಿರಣ್ ಉತ್ತರಿಸಿದನು. "ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಇದು ಸುಮಾರು ಐನೂರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದು. ಹೋಯ್ಸಳ ಕಾಲದ್ದು ಅಂತ."
"ಆದರೆ ಈಗ ಯಾರೂ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ," ಅರ್ಜುನ್ ಸೇರಿಸಿದನು. "ದೇವಾಲಯ ಸರಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಕಂಬಗಳು, ಗೋಡೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿವೆ."
ಅವರು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಅದು ಅರಿವಾಗತೊಡಗಿತು. ಸುತ್ತಲಿನ ಗಿಡಗಳಿಂದ ಬರುವ ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ಪ್ರಭೆ... ಅದು ಹೆಚ್ಚು ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ದೇವಾಲಯದ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಪ್ರಭೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
"ಇಗೋ, ಬಂತು," ಕಿರಣ್ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದನು.
ದಾರಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು, ಮತ್ತು ಅವರ ಮುಂದೆ ಅದು ಕಾಣಿಸಿತು.
ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವಾಲಯದ ಅವಶೇಷಗಳು. ಕಲ್ಲಿನ ಸ್ತಂಭಗಳು, ಹಸಿರು ಪಾಚಿಯಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಮುರಿದ ಗೋಡೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರಗಳು ಬೆಳೆದಿದ್ದವು, ಅವುಗಳ ಬೇರುಗಳು ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದವು. ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಮರಗಳ ಸಂದುಗಳ ಮೂಲಕ ಬಂದು, ಇಡೀ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಮಾಯಾವಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ... ಅವನಿಗೆ ಬೇರೆ ಏನೋ ಕಾಣಿಸಿತು.
ಇಡೀ ಸ್ಥಳ ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಸ್ನಾನಗೊಂಡಿತ್ತು. ಹಸಿರು, ನೀಲಿ, ನೇರಳೆ, ಚಿನ್ನದ... ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಿಡ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮರ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಳ್ಳಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡದಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು.
ಅವನು ಉಸಿರು ಬಿಗಿದುಕೊಂಡನು.
"ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ, ಅಲ್ಲವೇ?" ಕಿರಣ್ ಹೇಳಿದನು, ವಿಕ್ರಮನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದನು, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸುತ್ತಲೂ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದವು. "ಇದು... ಇದು ನಂಬಲಾಗದಷ್ಟು ಸುಂದರ," ಅವನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದನು. "ಇಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಶಾಂತಿ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ."
ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು:
ಅವರು ದೇವಾಲಯದ ಮುಖ್ಯ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ನೆಲ, ಮುರಿದ ಸ್ತಂಭಗಳು, ಮತ್ತು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ವೇದಿಕೆ - ಒಮ್ಮೆ ದೇವರ ವಿಗ್ರಹ ಇದ್ದ ಜಾಗ.
"ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಾಗಿದ್ದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವು," ಕಿರಣ್ ಹೇಳಿದನು. "ನಾವು ಪುರಾತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಎಂದು ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಹಳೆಯ ನಿಧಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆವು."
ಅರ್ಜುನ್ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದನು. "ಅಥವಾ ನಾವು ಪ್ರಾಚೀನ ದೇವರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲೆವು ಎಂದು ಊಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು."
"ನೆನಪಿದೆಯಾ, ಒಮ್ಮೆ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇವೆ?" ಕಿರಣ್ ನಗುತ್ತಾ ಕೇಳಿದನು.
"ಮತ್ತು ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಸಂಜೆಯಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಭಯದಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದೆವು!" ಅರ್ಜುನ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು.
ಅವರಿಬ್ಬರೂ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು, ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತ.
ವಿಕ್ರಮ್ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸಿದನು. ಅವನು ಕಲ್ಲಿನ ಕೆತ್ತನೆಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದನು, ಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದನು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಗೌರವ ಮತ್ತು ವಿಸ್ಮಯ.
"ಈ ಸ್ಥಳ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಿಶೇಷ," ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ಇಲ್ಲಿ ಏನೋ... ಏನೋ ಪವಿತ್ರ ಅನಿಸುತ್ತದೆ."
"ನಮಗೂ ಅದೇ ಅನಿಸುತ್ತದೆ," ಅರ್ಜುನ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ಒಂದು ಮುರಿದ ಸ್ತಂಭದ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ಅವನ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಭೆಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ನೃತ್ಯಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು - ಅವನು ಗಿಡಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದನು.
ಮತ್ತು ಆಗ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ವಿಕ್ರಮನ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಗಿಡಗಳ ಪ್ರಭೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ, ಬೆಳಕು ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದು ಏಕೆ?
"ಧನ್ಯವಾದ," ವಿಕ್ರಮ್ ಅವರಿಬ್ಬರತ್ತ ತಿರುಗಿದನು. "ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆ ತಂದದ್ದಕ್ಕೆ. ಇದು... ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಿಶೇಷ. ನಿಮ್ಮ ಅಡ್ಡವನ್ನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ."
ಕಿರಣ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು. "ನೀನು ಈಗ ನಮ್ಮ ಗುಂಪಿನವನು. ನಮ್ಮ ಅಡ್ಡ ಈಗ ನಿನ್ನ ಅಡ್ಡ ಆಗಿದೆ"
ಅರ್ಜುನ್ ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಭೆಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ನೃತ್ಯಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮತ್ತು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಅರ್ಜುನ್ ಯೋಚಿಸಿದನು - ಬಹುಶಃ ವಿಕ್ರಮನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ರಹಸ್ಯ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಬಹುಶಃ ಅವನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಸಮಯ ಬೇಕಿತ್ತು.
ಸಂಜೆಯ ಸಮಯ:
ಮೂವರೂ ಹಳೆ ಪಾಳು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಸೂರ್ಯ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದನು, ಮರಗಳ ಸಂದುಗಳ ನಡುವೆ ಬೆಳಕು ಸರಿದು ಹೋಗುತಿತ್ತು.
ಕಿರಣ್ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಹರಡಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದನು, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಸ್ಕೆಚ್ ಬುಕ್ ತೆಗೆದು ಏನನ್ನೋ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಸುತ್ತಲೂ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದನು, ಗಿಡಗಳನ್ನು, ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಅಡ್ಡದಲ್ಲಿ ನಿರಾಳ ಅವರಿಸಿತ್ತು...
ನಂತರ ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಅರ್ಜುನನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು.
"ಅರ್ಜುನ್," ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಒಂದು ವಿಷ್ಯ ಕೇಳಬೇಕು."
ಅರ್ಜುನನ ಕೈ ನಿಂತಿತು. ಅವನು ವಿಕ್ರಮನತ್ತ ನೋಡಿದನು, ಸ್ವಲ್ಪ ಆತಂಕದಿಂದ. "ಏನು?"
ಮೃದುವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ:
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. "ಆ ದಿವಸ... ನೀನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ನೀರು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ."
ಅರ್ಜುನ್ ಉದ್ವಿಗ್ನನಾದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ಕೆಚ್ ಬುಕ್ ಮುಚ್ಚಿದನು.
ಕಿರಣ್ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದನು, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. "ನೀರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಏನು?"
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಧ್ವನಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮುಂದುವರಿಸಿದನು. "ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ದೋಷಾರೋಪಣೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ, ಅರ್ಜುನ್. ನಾನು ಕೇವಲ... ತಿಳಿಯಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿತು."
"ಏನು ತಿಳಿಯಬೇಕು?" ಅರ್ಜುನ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಆತಂಕದಿಂದ ಕೇಳಿದನು.
"ನೀನು ನಿಖರವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ, ಅಲ್ಲವೇ?" ವಿಕ್ರಮ್ ಹೇಳಿದನು. "ನನಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಅಂತ. ಅದು ಸುಮ್ಮನೆ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು."
ಕಿರಣ್ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದನು. "ಏನು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ?"
ವಿಕ್ರಮ್ ಅರ್ಜುನನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು. "ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು. ಏನೋ ನನಗೆ ಸಾಧಾರಣ ನೀರು ಮಾಡಲಾರದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು."
"ನನಗೆ ಏನು ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ," ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದನು, ಆದರೆ ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ.
ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಂದೆ ಬಾಗಿದನು, ಆದರೆ ಬೆದರಿಕೆಯಿಂದಲ್ಲ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. "ಅರ್ಜುನ್, ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ರೀತಿ... ಬೇರೆ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ವಿಭಿನ್ನ. ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಅದು ಕಾಣುತ್ತೆ."
"ನನ್ನ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ?" ಅರ್ಜುನ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದನು.
"ಹೌದು," ವಿಕ್ರಮ್ ಅರ್ಜುನನ ಸ್ಕೆಚ್ ಬುಕ್ ತೋರಿಸಿದನು. "ನೀನು ಗಿಡಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವಾಗ... ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ವಿಶೇಷ ತೋರುತ್ತೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಎಲೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೇರು... ನೀನು ಅವುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀನು ಅವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರೋ ಹಾಗೆ."
ಅರ್ಜುನ್ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದನು. ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
"ಮತ್ತು ಆ ದಿವಸ," ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಂದುವರಿಸಿದನು, "ನನಗೆ ಆಸ್ತಮಾ ದಾಳಿ ಆಗಿದ್ದಾಗ... ನೀನು ನಿಖರವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ. ಯಾವ ಗಿಡ, ಯಾವ ಎಲೆಗಳು. ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?"
ಕಿರಣ್ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. "ಅರ್ಜುನ್, ಅದು ಏನು ಮತ್ತೆ?"
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಸ್ಕೆಚ್ ಬುಕ್ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್... ಅವನು ಈಗ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಈ ರಹಸ್ಯ... ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?
"ನಾನು... ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡೆ," ಅವನು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
"ಅರ್ಜುನ್," ವಿಕ್ರಮ್ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ. "ನಾನು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ. ನೀನು ನನಗೆ ಹೇಳಬಹುದು. ನಾನು ಏನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, . ನನಗೆ ಬಾಳ ಕುತೂಹಲ."
ಕೆಲ ಹೊತ್ತು ಮೌನ...
ಅರ್ಜುನ್ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಸಂಜೆಯ ಬೆಳಕು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸುತ್ತಲಿನ ಗಿಡಗಳ ಪ್ರಭೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.
"ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ," ಅವನು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, ತನ್ನ ಧ್ವನಿ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ, "ನಾನು ಗಿಡಗಳನ್ನು, ಲೋಕವನ್ನು, ಬೇರೆ ರೀತಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ."
"ಅರ್ಜುನ್?" ಕಿರಣ್ ಚಿಂತಿತನಾದನು.
"ಗಿಡಗಳ ಸುತ್ತ ವಿಶೇಷವಾಗಿ," ಅರ್ಜುನ್ ಮುಂದುವರಿಸಿದನು. "ಅವು... ಅವು ಬೇರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಕಾಣುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ."
ವಿಕ್ರಮ್ನ ಕಣ್ಣರಳಿದವು, ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ. "ಯಾವ ರೀತಿಯ ವಿಷಯಗಳು?"
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. "ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದು ಹಾಗೆ... ಹಾಗೆ ಅವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ."
"ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ?" ಕಿರಣ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದನು.
"ಅಲ್ಲಾ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೆಳಕು ಅಲ್ಲ," ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದನು. "ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಬೆಳಕು. ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ಪ್ರಭೆ. ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದ ಬೆಳಕು."
"ಮತ್ತು ನಾನು ಅಸ್ವಸ್ಥನಾಗಿದ್ದಾಗ?" ವಿಕ್ರಮ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಕೇಳಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟನು. "ಏನೋ... ಏನೋ ನನಗೆ ಹೇಳಿತು. ಯಾವ ಗಿಡ ಬಳಸಬೇಕು ಅಂತ. ಯಾವ ಎಲೆಗಳು ಅಂತ. ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು ಅಂತ ನನಗೇ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ."
"ನೀನು ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ!" ಕಿರಣ್ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ನೋವಿನಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನತ್ತ ನೋಡಿದನು. "ನೀನು ನಂಬುತ್ತಿದ್ದೆಯಾ?"
ಕಿರಣ್ ಬಾಯಿ ತೆರೆದನು, ಆದರೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. "ನಾನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ, ಅರ್ಜುನ್. ನಾನು ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಸಹಾಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಪವಾಡದಂತಿತ್ತು."
ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ:
ಸಂಜೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮೂವರೂ ಹಳೆ ಪಾಳು ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದ ಹೊರಟರು, ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದರು.
ಕಿರಣ್ ಮೌನವಾಗಿದ್ದನು, ತನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನ ಬಗ್ಗೆ ಈಗಷ್ಟೇ ತಿಳಿದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನ್ ನೆಲ ನೋಡುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ಚಿಂತಿತನಾಗಿ.
ವಿಕ್ರಮ್ ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಇತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದ ವಿಷಯಗಳು... ಗಿಡಗಳ ಸುತ್ತ ಬೆಳಕು ಕಾಣುವುದು... ಏನೋ ಹೇಳುವುದು...
"ಅರ್ಜುನ್," ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. "ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ."
ಅರ್ಜುನ್ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದನು, ಚಿಂತೆಯಿಂದ. "ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಹುಚ್ಚ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಳ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲ?"
"ಇಲ್ಲ," ವಿಕ್ರಮ್ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದನು. "ನಾನು ಆತರ ಅಂದುಕೊಳ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಏನು ಅನಿಸುತ್ತೆ ಅಂದ್ರೆ... ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗದ ಅಗಾಧ ವಿಷಯಗಳು ಇವೆ."
ಅವರು ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಖ್ಯ ದಾರಿಗೆ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ದಾರಿಗಳು ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.
"ನಾಳೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗೋಣ" ಕಿರಣ್ ಹೇಳಿದನು, ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ.
"ಹೌದು," ಅರ್ಜುನ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದನು, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು.
ಮನೆಯಲ್ಲಿ - ಆಲೋಚನೆ:
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಚೀಲ ಬಿಸುಟ್ಟು, ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತನು. ಹೊರಗೆ ಸಂಜೆಯ ಕತ್ತಲು ಕವಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅವನು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದ ವಿಷಯಗಳು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.
"ಗಿಡಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ... ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ಪ್ರಭೆ... ಏನೋ ನನಗೆ ಹೇಳಿತು..."
ಅವನು ತನ್ನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಔಷಧೀಯ ಗಿಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳು. ಪ್ರಾಚೀನ ಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ. ಆದರೆ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ವಿಷಯ ಇರಲಿಲ್ಲ.
"ಏನಾದರೂ ವಿವರಣೆ ಇರಬೇಕು," ಅವನು ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಗೊಣಗಿದನು. "ಏನಾದರೂ ಹಿಂದಿನ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು."
ಅವನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಿಂತನು. ತನ್ನ ತಾತನ ಸಂಗ್ರಹ!
ತನ್ನ ಮುತ್ತಜ್ಜ - ಆ ಕಾಲದ ವಿದ್ವಾಂಸ. ಅವರು ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು, ತಾಳೆಗರಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಾರಂಪರಿಕ ಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಈಗ ಅಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು!
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದನು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಳಗೆ ಇದ್ದರು - ಅಪ್ಪ ಟಿವಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಅಮ್ಮ ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಅವನು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದನು. ಅಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಹೋಗುವ ಕಿರಿದಾದ ಮೆಟ್ಟಿಲು. ಅವನು ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿದನು.
ಅಟ್ಟಿಗೆ ಕತ್ತಲು, ಧೂಳು ತುಂಬಿತ್ತು. ಬೆಳಕು ಹಾಕಿದಾಗ, ಹಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು, ಕಂಬಳಿಗಳು, ಮತ್ತು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ - ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ. ಮುತ್ತಜ್ಜನ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ.
ವಿಕ್ರಮ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಹತ್ತಿರ ಮೊಣಕಾಲೂರಿದನು. ಅದನ್ನು ತೆರೆದಾಗ, ಹಳೆಯ ಕಾಗದದ ವಾಸನೆ ಬಂತು. ಒಳಗೆ ತಾಳೆಗರಿ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತದ ಪುಸ್ತಕಗಳು.
ಅವನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಒಂದೊಂದು ಪುಸ್ತಕ ತೆಗೆದು ನೋಡಲಾರಂಭಿಸಿದನು.
"ಆಯುರ್ವೇದ ಸಂಗ್ರಹ" - ಇಲ್ಲ, ಇದಲ್ಲ.
"ವೃಕ್ಷ ಆಯುರ್ವೇದ" - ಇದು ಮರಗಳ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲ.
"ಪ್ರಾಚೀನ ಔಷಧ ಪದ್ಧತಿ" - ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತಹ ವಿಷಯ ಇಲ್ಲ.
ಅವನು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ತಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳತ್ತ ಹೋದನು. ಹಳೆಯ ತಾಳೆಗರಿ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಅತಿ ಪ್ರಾಚೀನವಾದವು.
ಆಗ ಅವನ ಕೈ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು.
ಅದು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ತಾಳೆಗರಿ ಪುಸ್ತಕ ಮುಟ್ಟಿದ ಕ್ಷಣ, ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಏನೋ ಅನಿಸಿತು. ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಅನುಭವ. ಏನೋ ಅದು ಅವನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ.
ಅವನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದನು. ಹಳೆಯ ತಾಳೆ ಎಲೆಗಳು, ದಾರದಿಂದ ಬಂಧಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಮೇಲಿನ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತ ಲಿಪಿ.
ಅವನು ಬೆಳಕಿನ ಕೆಳಗೆ ತಂದು ಓದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
"ವನಸ್ಪತಿ ವಿದ್ಯಾ"
ಅವನ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಿತು...
ತಾಳೆಗರಿಯ ಪುಸ್ತಕ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು....
