ಅಧ್ಯಾಯ - 2: ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ
ಕಿರಣನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು. ಮೊದಲಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮಂದವಾಗಿ, ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರ್ಜುನನ ಚಿಂತೆಗೊಂಡ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು.
"ಕಿರಣ್! ಎಚ್ಚರವಾಯಿತೇ?" ಅರ್ಜುನನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು.
ಕಿರಣ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ತಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಿರಗಿರುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಮೊದಲಿನ ಆ ಭಯಾನಕ ನೋವು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು. "ಏನಾಯಿತು? ನನಗೆ... ನಾನೀಗ ಚೆನಾಗಿದ್ದೀನಿ" ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಮುಖವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದನು. "ನೀನು ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿದ್ದೆ. ನಾನು... ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀರು ಕೊಟ್ಟೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಬೆರೆಸಿದ್ದೆ."
"ಎಲೆಗಳನ್ನು?" ಕಿರಣ್ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದನು. "ಯಾವ ಎಲೆಗಳನ್ನು?"
"ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ." ಅರ್ಜುನನ ಧ್ವನಿ ಕ್ಷೇಣವಾಯಿತು. "ನನಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತೋ ಅದು ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ... ಆದರೆ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು ಅದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು."
ಕಿರಣ್ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. "ನೀರಿನ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿರಬೇಕು. ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀಯ, ಅರ್ಜುನ್." ಅವನು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. "ಈಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ. ನಿನಗೆ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದ, ಮಗಾ."
ಅರ್ಜುನ್ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಕಿರಣ್ ತನ್ನ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ವಿವರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಕೇವಲ ನೀರಿನ ಕೊರತೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಬೇರೆ ಏನೋ ಆಗಿತ್ತು. ಏನೋ ಅಸಾಧಾರಣವಾದದ್ದು. ಏನೋ ಅವನನ್ನು ಆ ಗಿಡದ ಬಳಿಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ದದ್ದು. ಆ ಚಿನ್ನದ ಪ್ರಭಾವಳಿ.
ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಕೈಗಳು. ಆದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಶಕ್ತಿ ಅಡಗಿತ್ತು. ಅವನಿಗೇ ಅರ್ಥವಾಗದ ಶಕ್ತಿ.
ಅವರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮನೆಯ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದರು. ಕಿರಣ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು, ಎಂದಿನಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನನ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಆ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಆ ಧ್ವನಿಯಿಲ್ಲದ ಕರೆ. ಆ ಮಿಡಿಯುತಿದ್ದ ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ಪ್ರಭೆ. ಅದೆಲ್ಲವೂ ಏನು? ಮತ್ತೆ ಆಗಬಹುದೇ?
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಾಲೆಯ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರದ ಆಸನ - ಅಲ್ಲಿಂದ ಶಾಲೆಯ ಹಿಂದಿನ ಮರಗಳು, ಗಿಡಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಸ್ಕೆಚ್ ಬುಕ್ ಎಂದಿನಂತೆ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಇಂದು ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಇತ್ತು. ನಿನ್ನೆಯ ಘಟನೆ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟೇ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
"ಅರ್ಜುನ್, ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಕಿರಣನ ಧ್ವನಿ ಅವನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಮುರಿಯಿತು.
"ಹಾ? ಏನು ಹೇಳಿದೆ?"
"ಇಂದು ಹಿರಿಯ ತರಗತಿಯವರಿಗೆ ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಶನ್ ಇದೆ ಅಂತ. ವಿಕ್ರಮ್ ಅಣ್ಣ ಔಷಧೀಯ ಗಿಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆಂತೆ." ಕಿರಣ್ ಹೇಳಿದನು.
"ವಿಕ್ರಮ್?" ಅರ್ಜುನ್ ಕೇಳಿದನು.
"ಹೌದು, ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ತರಗತಿಯವನು. ತುಂಬಾ ಶಾಂತ, ಯಾವಾಗಲೂ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಗಿಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಆಸಕ್ತಿ ಅಂತ." ಕಿರಣ್ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದನು. "ಆದರೆ ಜೊತೆಗಾರರು ಕಡಿಮೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಒಬ್ಬನೇ ಇರುತ್ತಾನೆ."
ಅರ್ಜುನ್ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದನು. ದೂರದಲ್ಲಿ, ಶಾಲೆಯ ಅಂಗಳದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ, ಒಬ್ಬ ತೆಳ್ಳಗಿನ ಹುಡುಗ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಏನೋ ಓದುತ್ತಿದ್ದನು. ಕನ್ನಡಕದ ಹಿಂದೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪುಸ್ತಕದ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಾಗದಗಳು ಹರಡಿದ್ದವು - ಗಿಡಗಳ ರೇಖಾಚಿತ್ರಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದವು.
ಆಗ ಅದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಆ ಹುಡುಗನ ಸುತ್ತಲಿನ ಗಿಡಗಳಿಂದ... ಮಸುಕಾದ ಪ್ರಭೆ. ಹಸಿರು, ನೀಲಿ, ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಪ್ರಕಾಶ. ಅದು ತುಂಬಾ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು - ಇತರರಿಗೆ ಕಾಣದಷ್ಟು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು.
"ಅವನದು ಇನ್ಹೇಲರ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇದೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೆ," ಕಿರಣ್ ಮುಂದುವರಿಸಿದನು. "ಯಾವಾಗಲೂ ಆ ಇನ್ಹೇಲರ್ ಜೊತೆಯೇ ಇರುತ್ತಾನೆ."
ಅರ್ಜುನ್ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನವಿಟ್ಟು ನೋಡಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಿಂದ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ, ಪಕ್ಕದ ಗಿಡವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದನು. ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಎಲೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದವು, ಅದರ ಆಕಾರವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದವು. ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ನೋಟ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಬರೆದನು.
ವಿಕ್ರಮನ ಜೇಬಿನಿಂದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಇನ್ಹೇಲರ್ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದು ಅವನ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿತ್ತು. ಯಾವಾಗಲೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ.
"ಅರ್ಜುನ್, ನೀನೇನು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯ?" ಕಿರಣ್ ಕೇಳಿದನು.
"ಏನೂ ಇಲ್ಲ," ಅರ್ಜುನ್ ವೇಗವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಇನ್ನೂ ವಿಕ್ರಮನ ಮೇಲೆಯೇ ಇದ್ದವು. ಆ ಗಿಡಗಳ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಭೆ ಇನ್ನೂ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ವಿರಾಮದಲ್ಲಿ, ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಸ್ಕೆಚ್ ಬುಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತನು. ದೂರದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಈಗ ಅವನು ತನ್ನ ನೋಟ್ಬುಕ್ನಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಗಿಡಗಳ ರೇಖಾಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಮರದ ನೆರಳು, ಕುಳಿತಿರುವ ಹುಡುಗ, ಸುತ್ತಲಿನ ಗಿಡಗಳು... ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರಭೆ.
ಅವನ ಕೈ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಚಲಿಸಿತು. ಗಿಡಗಳ ಸುತ್ತ ಮಸುಕಾದ ಬಣ್ಣದ ಗೆರೆಗಳು. ಹಸಿರು, ನೀಲಿ, ನೇರಳೆ... ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ಪ್ರಭೆ.
"ಏನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೀಯ?" ಒಬ್ಬ ಸಹಪಾಠಿ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ವೇಗವಾಗಿ ಪುಸ್ತಕ ಮುಚ್ಚಿದನು. "ಏನೂ ಇಲ್ಲ, ಸುಮ್ಮನೆ."
ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮೂಡಿದವು. ಈ ಪ್ರಭೆ ಏನು? ಇತರರಿಗೆ ಏಕೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮನ ಸುತ್ತಲಿನ ಗಿಡಗಳು ಏಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು?
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕೊನೆಯ ಗಂಟೆ. ಹಿರಿಯ ತರಗತಿಯವರು ತಮ್ಮ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೆಸೆಂಟೇಶನ್ಗಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಲವು ಕಿರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೂ ಇದನ್ನು ಕೇಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಗುರುಗಳು ಇದನ್ನು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಅನುಭವವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದರು.
ತರಗತಿ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಂದಿನ ಮೇಜಿನ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದನು, ತನ್ನ ನೋಟ್ಸ್ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಗಿಡಗಳ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ನೀಲಿ ಇನ್ಹೇಲರ್ ಮೇಜಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿತ್ತು.
"ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ, ಶಾಂತವಾಗಿರಿ," ಮಲ್ಲಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಘೋಷಿಸಿದರು. "ಇಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ನಮ್ಮ ಮಾಲನಾಡಿನ ಔಷಧೀಯ ಗಿಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ತುಂಬಾ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪರಂಪರೆಯ ಜ್ಞಾನ."
ವಿಕ್ರಮ್ ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಬಂದನು. ಅವನ ಕೈಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು - ಜನರ ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಅವನಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಗಿಡಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅವನು ಬೇರೆಯೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದನು.
"ನಮಸ್ಕಾರ," ವಿಕ್ರಮ್ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು ಆದರೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. "ನಾವು ಇಂದು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವ ಅದ್ಭುತ ಸಂಪತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡೋಣ. ನಮ್ಮ ಮಾಲನಾಡಿನ ಔಷಧೀಯ ಗಿಡಗಳು."
ಅರ್ಜುನ್ ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.
"ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿಯರಿಗೆ ಈ ಗಿಡಗಳ ಶಕ್ತಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು," ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಂದುವರಿಸಿದನು, ತನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗುತ್ತಿದ್ದನು. "ಬೇವು, ತುಳಸಿ, ಅರಳಿ, ಹೊನ್ನೆ... ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಿಡವೂ ಒಂದು ಚಿಕಿತ್ಸಾಲಯ. ಆದರೆ ನಾವು ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ..."
ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಒಂದೊಂದು ಗಿಡದ ಮಾದರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅದರ ಗುಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು.
"ಈ ತುಳಸಿ ಎಲೆ," ಅವನು ಒಂದು ಎಲೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದನು. "ಇದು ಕೇವಲ ಪೂಜೆಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಇದು ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ, ಕೆಮ್ಮಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಔಷಧ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು..."
ಆಗ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ತುಳಸಿ ಎಲೆಯಿಂದ ಮಸುಕಾದ ಹಸಿರು ಪ್ರಭೆ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇತರರಿಗೆ ಏನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆ:
"...ಮತ್ತು ಈ ಆಡುಸೋಗೆ ಎಲೆ," ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾದರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು, "ಇದು ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆಗಳಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆಸ್ತಮಾ ಇರುವವರಿಗೆ..." ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು.
ಅವನ ಉಸಿರಾಟ ಸ್ವಲ್ಪ ವೇಗವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಉಸಿರಾಟ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
"ವಿಕ್ರಮ್, ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ?" ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕೇಳಿದರು.
"ಹೌದು, ಸರ್," ವಿಕ್ರಮ್ ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. "ನಾನು... ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆ."
ಆದರೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮನ ಉಸಿರಾಟ ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟದಾಯಕವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕೈ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಜೇಬಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೋಯಿತು - ಇನ್ಹೇಲರ್ನ ಸುರಕ್ಷತೆಗಾಗಿ.
"ಹಾಗಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯ ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು..." ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಂದುವರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕರ್ಕಶವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಖಾಲಿ ಇನ್ಹೇಲರ್:
ವಿಕ್ರಮ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು. ಅವನ ಕೈ ಜೇಬಿಗೆ ಹೋಗಿ ಇನ್ಹೇಲರ್ ಹೊರತೆಗೆದನು. ಅದನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ತಂದನು, ಒತ್ತಿದನು.
ಸಿಸ್ಸ್ಸ್...
ಕೇವಲ ಗಾಳಿ. ಔಷಧ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ವಿಕ್ರಮನ ಕಣ್ಣುಗಳು ವಿಸ್ತಾರವಾದವು. ಭಯ.
"ನನಗೆ... ನನಗೆ..." ಅವನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದನು. ಮತ್ತೆ ಇನ್ಹೇಲರ್ ಒತ್ತಿದನು. ಮತ್ತೆ ಖಾಲಿ.
ಅವನ ಉಸಿರಾಟ ವೇಗವಾಗಿ ಕಷ್ಟಕರವಾಯಿತು. ಎದೆ ಏರಿಳಿತವಾಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಕೈಗಳು ಗಂಟಲು ಹಿಡಿದವು.
"ನನಗೆ... ಉಸಿರಾ..."" ಅವನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದನು.
ಪತನ:
ವಿಕ್ರಮ್ ಮೇಜನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು, ಆದರೆ ತನ್ನ ಸಮತೋಲನ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು. ಮೇಜಿನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದನು, ಉಸಿರಾಡಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
"ವಿಕ್ರಮ್!" ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿದರು.
ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಗದ್ದಲ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಎದ್ದು ನಿಂತರು, ಕೆಲವರು ಭಯದಿಂದ ಕಿರುಚಿದರು.
"ಯಾರಾದರೂ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕೋಣೆಗೆ ಓಡಿ!" ಗುರುಗಳು ಕೂಗಿದರು. "ವೇಗವಾಗಿ!"
"ಸರ್, ಆ ಕೋಣೆ 500 ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ!" ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಕೂಗಿದನು.
"ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬೀಗ ಹಾಕಿರುತ್ತದೆ!" ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಸೇರಿಸಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಮುಖ ತೆಳುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತುಟಿಗಳು ನೀಲಿಯಾಗತೊಡಗಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿ ಉಸಿರು ಹೋರಾಟವಾಗಿತ್ತು.
"ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಿ!" ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ಅಳತೊಡಗಿದಳು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ವಿಕ್ರಮನ ಹೆಣಗಾಟವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಹೃದಯ ವೇಗವಾಗಿ ಬಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಆಗ ಅದು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.
ಆ ಕರೆ.
ಧ್ವನಿಯಿಲ್ಲದ, ಆದರೆ ತುಂಬಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಕರೆ.
ಅರ್ಜುನನ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಧ್ವನಿಯಿಲ್ಲದ ಕರೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಇದು ನಿನ್ನೆಯಂತೆಯೇ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತಾಯಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಹೋಯಿತು. ಶಾಲೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪೊದೆಗಳು, ಗಿಡಗಳು... ಅವೆಲ್ಲವೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ವಿವಿಧ ಬಣ್ಣಗಳ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಮಿನುಗತೊಡಗಿದವು. ಹಸಿರು, ನೀಲಿ, ನೇರಳೆ, ಹಳದಿ... ಬಣ್ಣಗಳ ಸಂಗೀತ.
ಆದರೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪೊದೆ... ಅದು ತೀವ್ರವಾದ ಹಸಿರು-ನೀಲಿ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು.
ಅಲ್ಲಿ. ಆ ಗಿಡ. ಆ ಎಲೆಗಳು. ಈಗ.
ಕರೆ ತುಂಬಾ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಗಿಡದ ಚಿತ್ರ ಕಾಣಿಸಿತು. ಯಾವ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕು ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು.
"ಸರ್!" ಅರ್ಜುನ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎದ್ದು ನಿಂತನು. "ನಾನು... ನಾನು ನೀರು ತರುತ್ತೇನೆ!"
"ಅರ್ಜುನ್, ಇರು —" ಮೇಷ್ಟ್ರು ಕೂಗಿದರು
ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ಈಗಾಗಲೇ ತರಗತಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಪಾದಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕರೆ ಅವನನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಶಾಲೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪೊದೆ:
ಅರ್ಜುನ್ ಶಾಲೆಯ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾಡು ಗಿಡಗಳು, ಪೊದೆಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊಜಲಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದವು.
ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು.
ಆ ಪೊದೆ. ತೀವ್ರವಾದ ಹಸಿರು-ನೀಲಿ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದ ಬೆಳಕು, ಆದರೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ದಿನದ ಬೆಳಕಿನಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.
ಅವನು ಪೊದೆಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತನು. ಈ ಬಾರಿ ಅವನಿಗೆ ಭಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಸಹಜವಾಗಿ ಅನ್ನಿಸಿತು.
ಅವನ ಕೈಗಳು ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದವು. ಮೇಲಿನ ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಮೂರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದನು. ಅವು ಅವನ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿದ್ದವು, ಮೃದುವಾದ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅವನು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಅಂಗೈಗಳ ನಡುವೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಿಂಡಿದನು. ಅವು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಸಿರು ಲೇಪನ ಆದವು. ತೀವ್ರವಾದ, ಸುಗಂಧಿತ ವಾಸನೆ - ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಏನೋ ಮಿಶ್ರಣ.
ಅವನು ತನ್ನ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ತೆರೆದು, ಆ ಹಸಿರು ಪೇಸ್ಟ್ ಅದರಲ್ಲಿ ಬೆರೆಸಿದನು. ಬಾಟಲಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದನು. ನೀರು ತಿಳಿ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿತು. ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರಭೆ... ಬಾಟಲಿಯ ಒಳಗಿನಿಂದಲೇ ಮೃದುವಾಗಿ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅರ್ಜುನ್ ವೇಗವಾಗಿ ತರಗತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದನು. ಕಾರಿಡಾರ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಅವನಿಗೆ ಒಳಗಿನ ಗದ್ದಲ ಕೇಳಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮನ ಉಸಿರಾಟದ ಹೆಣಗಾಟದ ಶಬ್ದ.
ಅವನು ತರಗತಿಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದನು. ದೃಶ್ಯ ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದನು, ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವನ ಮುಖ ಈಗ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೆಳುವಾಗಿತ್ತು, ತುಟಿಗಳು ನೀಲಿ. ಉಸಿರಾಟ ಬಹುತೇಕ ನಿಂತುಹೋಗಿತ್ತು.
"ಸರ್!" ಅರ್ಜುನ್ ಕೂಗಿದನು. "ನಾನು ನೀರು ತಂದಿದ್ದೇನೆ!"
ಗುರುಗಳು ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದರು. ಹತಾಶತೆ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿತ್ತು. "ನೀರು? ಆದರೆ... ಸರಿ, ತಂದುಕೊಡು! ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯವಾಗಬಹುದು!"
"ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕೋಣೆಗೆ ಕೀಲಿ ತರಲು ಇನ್ನೂ 10 ನಿಮಿಷಗಳಾಗುತ್ತದೆ!" ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಕೂಗಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ವಿಕ್ರಮನ ಹತ್ತಿರ ಮೊಣಕಾಲೂರಿದನು. "ಇದು... ಇದು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು," ಅವನು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.
ಗುರುಗಳು ವಿಕ್ರಮನ ತಲೆಯನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿದರು. ವಿಕ್ರಮನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರೆ ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ಬಾಟಲಿಯನ್ನು ಅವನ ತುಟಿಗಳ ಹತ್ತಿರ ತಂದನು. "ದಯವಿಟ್ಟು, ಕುಡಿಯಿರಿ," ಅವನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದನು.
ವಿಕ್ರಮನ ತುಟಿಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ತೆರೆದವು. ಅರ್ಜುನ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನೀರನ್ನು ಅವನ ಕುಡಿಸಿದನು. ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ದ್ರವ, ಮೃದುವಾದ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ನುಂಗಿದನು. ನಂತರ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ. ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ.
ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಯಬ್ದತೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವು ಸೆಕೆಂಡುಗಳು ಕಳೆದವು...
ನಂತರ... ವಿಕ್ರಮನ ಎದೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಉಸಿರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಆಳವಾದ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಸಿರು.
ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೆರೆದವು. ಮೊದಲು ಗೊಂದಲದಿಂದ, ನಂತರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ. ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ಹಿಂತಿರುಗಿತು. ತುಟಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದವು.
ಇನ್ನೊಂದು ಉಸಿರು. ಈಗ ಸುಲಭವಾಗಿ, ಸಹಜವಾಗಿ
"ಏನಾಯಿತು?" ವಿಕ್ರಮ್ ಗೊಣಗಿದನು, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು. ಕೆಲವರು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು.
"ವಿಕ್ರಮ್! ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯಾ?" ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅವನ ಮುಖ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರು.
"ಹೌದು, ಸರ್," ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಎದೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದನು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ. "ನಾನೀಗ ಹುಷಾರಾಗಿದ್ದೀನಿ. ಉಸಿರಾಡಲು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತಿದೆ."
ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರ್ಜುನನತ್ತ ತಿರುಗಿದವು. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕೃತಜ್ಞತೆ... ಮತ್ತು ಏನೋ ಇನ್ನೂ. ಅನುಮಾನ. ಕುತೂಹಲ.
ಆಗ ಅದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಆ ನೀರಿನ ರುಚಿ. ತುಂಬಾ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ರುಚಿ. ಕಹಿ ಮತ್ತು ಸಿಹಿ, ಶೀತಲ ಮತ್ತು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಮಿಶ್ರಣ.
"ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಏನಿತ್ತು?" ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿದನು, ಅವನ ಧ್ವನಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು.
ಅರ್ಜುನ್ ಹಿಂದೆ ಸರಿದನು, ಅವನ ಕೈಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. "ಏನೂ... ಕೇವಲ ನೀರು."
"ಇಲ್ಲ," ವಿಕ್ರಮ್ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದನು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರ್ಜುನನತ್ತ ಹೊಳೆದವು, ಗಾಜಿನ ಹಿಂದೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿದ್ದವು. "ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳಿದ್ದವು. ನಾನು ರುಚಿ ನೋಡಬಲ್ಲೆ... ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಏನೋ... ಏನೋ ನಾನು ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯ."
ನರ್ಸ್ ಆಗಮನ:
ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಶಾಲೆಯ ನರ್ಸ್ ಎದುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಬಂದರು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಚೀಲ. "ಏನಾಯಿತು? ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಆಸ್ತಮಾ ದಾಳಿಯಾಯಿತೆಂದು ಕೇಳಿದೆ—"
ಅವರು ನಿಂತರು, ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು, ಸಹಜವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
"ಆದರೆ... ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ?" ನರ್ಸ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರು.
"ಹೌದು, ನರ್ಸ್," ವಿಕ್ರಮ್ ನಗುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದನು. "ಈಗ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀನಿ."
ನರ್ಸ್ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಸ್ಟೆತೊಸ್ಕೋಪ್ ವಿಕ್ರಮನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರು, ಕಿವಿಯಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದರು.
"ಇದು... ಇದು ಅಸಾಧಾರಣ," ನರ್ಸ್ ಗೊಣಗಿದರು. "ನಿಮ್ಮ ಉಸಿರಾಟ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಘರ್ಘರಸ್ವರ ಇಲ್ಲ. ಏನಾಯಿತು?"
"ಈ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನೀರು ತಂದು ಕೊಟ್ಟನು," ಮೇಷ್ಟ್ರು ಅರ್ಜುನನತ್ತ ತೋರಿಸಿದರು. "ಅದು ಕುಡಿದ ನಂತರ ತಕ್ಷಣ ಅವನಿಗೆ ಗುಣವಾಯಿತು."
ನರ್ಸ್ ಅರ್ಜುನನತ್ತ ನೋಡಿದರು, ನಂತರ ಮತ್ತೆ ವಿಕ್ರಮನತ್ತ. "ಕೇವಲ ನೀರಿನಿಂದ ಇಷ್ಟು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಗುಣವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆಸ್ತಮಾ ದಾಳಿಗೆ ಇನ್ಹೇಲರ್ ಅಥವಾ ನೆಬ್ಯೂಲೈಸರ್ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ."
ವಿಕ್ರಮನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಚಿಂತನಶೀಲವಾಗಿ ಅರ್ಜುನನತ್ತ ತಿರುಗಿದವು.
ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿತು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಆಸನದಲ್ಲಿಯೇ ಕುಳಿತಿದ್ದನು, ತನ್ನ ನೋಟ್ಸ್ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತನ್ನ ಚೀಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
"ಅರ್ಜುನ್," ವಿಕ್ರಮನ ಧ್ವನಿ ಅವನನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿತು.
ಅರ್ಜುನ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿರುಗಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದನು.
"ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಅರ್ಜುನ್, ಅಲ್ಲವೇ?" ವಿಕ್ರಮ್ ಕೇಳಿದನು, ಅವನ ಧ್ವನಿ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು.
"ಹೌದು," ಅರ್ಜುನ್ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. "ನೀನು ನನ್ನ ಜೀವ ಉಳಿಸಿದೆ. ನನಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತಿದೆ. ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದ."
"ಅದು... ಅದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ," ಅರ್ಜುನ್ ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಬಂದನು, ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು - ತರಗತಿ ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು, ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿತು.
"ಆ ನೀರು... ಅದರಲ್ಲಿ ಏನೋ ವಿಶೇಷ ಇತ್ತು, ಅಲ್ಲವೇ?" ಅವನು ಮೃದುವಾಗಿ ಕೇಳಿದನು. "ನಾನು ರುಚಿ ನೋಡಿದೆ. ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳ ರುಚಿ."
ಅರ್ಜುನ್ ಹಿಂದೆ ಸರಿದನು, ತನ್ನ ಚೀಲ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. "ನಾನು... ನಾನು ಹೋಗಬೇಕು."
"ಸ್ವಲ್ಪ ಇರು," ವಿಕ್ರಮ್ ಕರೆದನು, ಆದರೆ ಒತ್ತಾಯದಿಂದಲ್ಲ. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲ. "ನಾನು ಕೇವಲ... ನಾನು ಕೇವಲ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ, ಮತ್ತು ನಾನು ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ."
ಅರ್ಜುನ್ ಬಾಗಿಲ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದನು. "ನೀನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯ, ಅದೇ ಮುಖ್ಯ."
ವಿಕ್ರಮ್ ಅವನನ್ನು ಹೋಗಲು ಬಿಟ್ಟನು, ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆಲೋಚನಾಯುಕ್ತ ನೋಟ ಇತ್ತು.
ಅರ್ಜುನ್ ತರಗತಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದನು, ಕಾರಿಡಾರ್ ದಾಟಿ ಶಾಲೆಯ ಮುಖ್ಯ ದ್ವಾರದ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದನು.
ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ, ವಿಕ್ರಮ್ ಕಿಟಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದನು. ಅವನು ಅರ್ಜುನನ ಹಿಂದುಗಡೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತಿತ್ತು.
ಅವನು ತನ್ನ ಎದೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದನು. ಉಸಿರಾಟ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಆಸ್ತಮಾ ದಾಳಿಯ ನಂತರ ಅವನು ಇಷ್ಟು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ, ಇಷ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು.
ಆ ನೀರು. ಆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ರುಚಿ. ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳು, ಖಂಡಿತ. ಆದರೆ ಯಾವುವು? ಮತ್ತು ಹೇಗೆ?
ಅವನು ಮೃದುವಾಗಿ ಗೊಣಗಿದನು, "ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕ."
ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗಿನ ಗಿಡಗಳತ್ತ ತಿರುಗಿದವು. ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಅಲ್ಲಾಡುವ ಎಲೆಗಳು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಗಿಡಗಳು. ಆದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾದುದು ಇತ್ತು. ಏನೋ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ವಿಷಯ.
ಮತ್ತು ಆ ಹುಡುಗ - ಅರ್ಜುನ್ - ಅವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು?
ವಿಕ್ರಮ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದನು. ಒಂದು ರಹಸ್ಯ. ಒಂದು ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಅವನು ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು, ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದನು.
Note this is chapter 2 of the same title
