प्रकरण -20
सुहानी सुशिक्षित होती. पण तिला काहीच वाटत नव्हते किंवा समजत नव्हते. त्यामुळे मला वाईट वाटले.
अनीशने तिला गर्भवती केले होते. त्याच्याकडे कोणताही दर्जा नव्हता आणि कामही नव्हते. तरीही, ती अनिशला सोडायला तयार नव्हती.
ती त्याच्यासोबत पळून जाण्यास तयार होती.
पण ते पकडले गेले.
त्या वेळी बडी पुष्पा वहिणी मला घरी बोलावले.
आणि ती म्हणाली:
"सुहानीला काही दिवसांसाठी तुझ्या घरी घेऊन जा."
आणि मी तिला घरी घेऊन आलो.
ते पळून जाणार होते. हसमुखने ही माहिती लीक केली होती.
सुहानी माझ्या घरी आली आणि दुसऱ्या दिवशी हसमुखने फोन केला. त्याने तिला त्याच्या घरी बोलावले. माझ्यासाठी ती एक भयानक परिस्थिती निर्माण झाली होती.
माझ्या सासूबाईंनी मला स्पष्टपणे सांगितले होते.
"सुहानीला हसमुखच्या घरी पाठवू नको!"
मी दुविधेत होते.
मला हसमुख आवडत नव्हता.
आता, जर मी नकार दिला तर ते सर्व दोष माझ्यावर टाकतील.
या परिस्थितीत, मी एक पर्याय विचारात घेतला होता. मी त्या दुपारी सुहानी, आरती आणि मुलांना गाडीने त्याच्या घरी पाठवले. आणि संध्याकाळी, मी त्याला त्याच्या ऑफिसमधून उचलले आणि त्याच्या घरी गेलो.
आम्ही घरी पोहोचलो तेव्हा स्वयंपाकघराचा दरवाजा बंद होता. हसमुखला एक कल्पना सुचली. तो दार ढकलून आत गेला.
सुहानी आणि त्याची पत्नी आत कपडे बदलत होते. सुहानी त्याच्या घरी येणार होती. त्या विचाराने तो वेडा झाला होता.
त्याला असे वाटले की सुहानी आत न जाण्याचे नाटक करत आहे. मीच होतो, मी बरोबर युक्तिवाद केला होता. माझ्या जागी दुसरे कोणी असते तर त्याने काय विचार केला असता?
त्या दिवशी तो विचित्रपणे का वागत होता हे मला माहित नाही.
सुहानीने मला आधी पाणी दिल्याने हसमुखला आक्षेप होता. त्याने लगेच तिला टोमणे मारले.
"तुम्ही दोघे एक झाला आहात!"
नंतर, तो सुहानीला प्रत्येक गोष्टीबद्दल टोमणे मारायचा.
त्याच्या इमारतीच्या मागे एक मोकळी जागा होती, जी आजूबाजूचे लोक ओपन-एअर टॉयलेट म्हणून वापरत होते. आणि हसमुख सुहानीला ते दृश्य पाहण्यासाठी चिथावत होता.
यावरून त्याच्या आत लपलेली घाण उघड झाली.
मी सुहानीला एकटीला पाठवले नव्हते. मला त्याबद्दल राग आला होता. मी त्याला हे पटवून दिले होते की मी त्याच्यावर विश्वास ठेवत नाही.
जेवणानंतर, सुहानी आणि मी एकाच उशीवर डोके ठेवून आणि आमचे पाय विरुद्ध दिशेने ठेवून झोपलो. आम्ही झोपायला निघालो तेव्हा तो कासव आमच्यामध्ये आला होता. त्याने सर्व मर्यादा ओलांडल्या होत.
आमच्यात मतभेद झाले होते आणि मला हे पाऊल उचलावे लागले. मी सुहानीला कळवले होते:
"ये, मी तुला घरी सोडतो."
आरती आणि मुलांना मागे ठेवून, मी सुहानीला घेऊन घराबाहेर पडलो आणि स्टेशनवर गेलो.
तिला महिलांच्या डब्यात प्रवास करायचा होता, पण माझ्या आग्रहावरून ती पुरूषांच्या डब्यात येण्यास तयार झाली.
ती पूर्ण एक तास माझ्यासोबत होती. आम्ही खूप बोललो. सर्व गैरसमज दूर झाले.
मी तिला विचारले, "आज मी काही चूक केली का?"
"अजिबात नाही!"
आम्ही घरी पोहोचलो होतो. आमच्या सासूबाईंना आम्हाला पाहून आश्चर्य वाटले नाही. तिने थेट प्रश्न विचारला.
"मी नकार दिला होता. मग तू सुहानीला त्याच्या घरी का घेऊन गेलास?"
"त्यात जिजूचा काही दोष नाही. मी स्वतः हसमुखबद्दल सत्य जाणून घेण्यासाठी त्याच्या घरी गेलो होतो."
"आणि तो दिवस पुन्हा घडला."
"यावेळीही जे काही घडले ते जिजूचा दोष नव्हता. त्याला सर्व काही माहित होते. भीतीपोटी त्याने नकारात्मक वातावरण निर्माण करून जिजूला चिथावले."
"मलाही त्याच्याबद्दल कळले. त्यानेच तुझ्या गरोदरपणाची बातमी सांगितली. त्यानेच लोकांना तू पळून गेल्याची माहिती देऊन स्वतःला शांत ठेवण्याचा प्रयत्न केला."
त्यानंतर हसमुखने भेटणे बंद केले.
सुहानीनेही अनेक गुपिते उघड केली. त्याने तिच्याशी अनेक वेळा शारीरिक संबंधांची मागणी केली होती. त्या बदल्यात त्याने सुहानीला सर्वतोपरी मदत करण्याचे आश्वासन दिले होते. आणि तिने आत्मसमर्पण केले होते.
त्याने तिला ब्लॅकमेल करण्याची धमकी दिली होती. त्याने व्हिडिओ व्हायरल करण्याची धमकीही दिली होती. म्हणूनच ती काहीही करू शकली नाही. त्याची पत्नी वांझ होती आणि सुहानीने त्याला एक मुलगी दिली होती.
अशा प्रकारे, ती तिच्या आईलाही मागे टाकत होती.
त्याच्याबद्दल बरेच काही बोलले जात होते. ती तिच्या शेजाऱ्याची मुलगी होती. जरी कोणालाही माहिती नसली तरी, त्यांच्या चेहऱ्यावरून सत्य उघड झाले.
ही इतिहासाची पुनरावृत्ती घडणारी घटना होती.
आईने जे काही केले होते, मुलीनेही तेच केले होते. पण तिला कोणताही पश्चात्ताप किंवा पश्चात्ताप नव्हता.
या सर्वानंतर, सासूने तिच्या मुलीचे लग्न एका चांगल्या कुटुंबात करण्याचा निर्धार केला.
एकदा वर्तमानपत्रात एक जाहिरात प्रकाशित झाली.
एक मुलगा लग्नासाठी भारतात आला होता.
माझ्या सासूच्या आग्रहावरून, माझ्या मोठ्या आईने मुलाला भेटायला पाठवले होते. मलाही सुहानीचे लग्न एका सन्माननीय कुटुंबात व्हावे असे वाटत होते.
तो तयार झाला आणि मुलाच्या घरी पोहोचला. मुलीचे दोन-तीन पालक आधीच तिथे होते. या परिस्थितीत मला वाट पहावी लागली.
सुमारे एक तास वाट पाहिल्यानंतर, मी मुलाच्या कुटुंबाशी बोललो. मला सुहानीचा बायोडेटा, फोटो आणि जन्माचे नाव मिळाले.
त्यांनी नंतर माझ्याशी संपर्क साधण्याचे सांगितले नव्हते.
मुलाकडे पाहून, मला खात्री नव्हती की तो सुहानीबद्दल विचार करेल.
त्याने फोन केला नव्हता.
मी त्याच्याबद्दल खूप विचार केला होता. सुहानी त्या मुलाशी लग्न करेल आणि अमेरिकेत जाईल. मी त्याबद्दल एक स्टोरी लिहिली होती ज्याचे नाव होते सर्टिफिकेट.
०००००००००००० (चालू)
