भाग -३
स्वरा व केदार समुद्रकिनाऱ्यावरून घरी येत असताना केदार स्वरा विचारले की तुम्हाला सोडलं तर चालेल का .परंतु स्वरा चे मन परस्परविरोधी भावनांनी भरून गेले होते व केदार ने मला सोडताना कोणी तरी बघितले तर या विचारा त्यामुळं ती नाही म्हणून पुढे जाऊ लागली . काही पावलं चालल्या नंतर तिने मागे वळून पाहिले तर केदार तिथंच उभा होता .ती त्याचा जवळ आली व प्रथम तिनं त्याला सॉरी बोली व आपल्या पुढच्या भेटीला सोड."अच्छा टिक आहे जसं तुम्ही म्हणाला तसं. केदार बोलतच होता तितक्यात स्वरा केदार रोखत हे तुम्ही काय बोलतोस सारखं तू ' बोल मला. तुम्ही बोललेलं मला आवडतं नाही.केदार हसत म्हणाला "अच्छा टिक आहे जसं तुम्ही म्हणाला तसं. स्वरा डोळे मोठे करत पुन्हा तेच केदाररर.....बोला तू .स्वराच्या शब्दाला आनंदाने उत्तर देत केदार "अरे सॉरी,सॉरी ,सॉरी बरं स्वरा जस तू........ बोलशील तसं.''हा आता कसं केदार ला उत्तर दे बोलू लागली चल टिक आहे मला निघायला हवे वेळ खूप झाला आहे. पुढच्या वेळी मी सांगेन तिकडे भेटू. केदार हसत हसत म्हणाला "अच्छा बाई टिक आहे तू म्हणशील तसे . चला निघायला हवे ना.मला घरी पोचल्यावर कळव . हो नक्कीच आणि हो लवकरच भेटू म्हणतं स्वरा चालू लागली.
दोघे आपल्या मार्गाने निघाले.केदार बाईक ला किक मारली आणि निघाला स्वरा ने ऑटो रिक्षा पकडली
केदार सोबत घालवलेल्या वेळेमुळे तिच्या आत काहीतरी जागृत झाले होते - स्वातंत्र्य आणि उत्साहची भावना जी तिला बऱ्याच दिवसांपासून जाणवली नव्हती. तरीही, तिच्या कुटुंबाच्या अपेक्षांचे वाढते ओझ तिच्यावर एखाद्या जड वस्तू प्रमाणे लादले गेल होते.
केदार घरी पोचतच त्यांने प्रथम आपला फोन चेक केला पाहिलं की स्वरा काही संदेश वैगरे आला आहे का पण काही नव्हतच. केदार फ्रेश होऊन कॉफी बनवण्या करता दूध गरम करायला ठेवलं आणि तो स्वरा च्या विचारात गुंतला काही क्षणात दूध ओतू गेले. केदारचा जन्म एका गजबजलेल्या गावातील एका मध्यमवर्गीय कुटुंबात झाला. त्याचे पालक शहरात चांगल्या संधी शोधत एका लहान गावातून स्थलांतरित झाले होते परंतु काहीच वर्षा पूर्वी त्याचं वाहन अपघातात निधन झालं होतं.केदार घरी एकटाच असे.या परिवर्तनामुळे त्याच्यात कामाची प्रबळ वृत्ती आणि शिक्षणाबद्दलची खोलवरची कदर निर्माण झाली आणि त्यामुळेच त्याला समजा बदल व्याकुळता होती.केदारने त्याच्या पालकांच्या अपेक्षांमुळे शैक्षणिकदृष्ट्या उत्कृष्ट कामगिरी केली. त्याने आर्किटेक्चरमध्ये पदवी घेतली, जिथे त्याने आपले कलात्मक कौशल्य आणखी विकसित केले होते.
घरी पोहोचल्यावर, स्वराचे स्वागत आईवडिलांनी केलं.स्वयंपाकघरात राजच्या कुटुंबासाठी जेवणाची तयारी करताना तिने आई - बाबा ना पाहिले. पदार्थाच्या सुगंधाने वातावरण भरले होते.तिला तिच्या भावना तिच्या कुटुंबाशी प्रामाणिकपणे सांगायच्या होत्या, पण भीतीने तिच्या मनाला ग्रासले होते.
“स्वरा! तू अगदी वेळेवर आली आहेस.!"तिच्या आईने हाक मारली, तिचा आवाज ऊसाही व तेजस्वी होता. “राजचे कुटुंब लवकरच इथे येईल. टेबल सेट करायला मला मदत करा.!”
स्वरा हसली पण जबरदस्तीने आणि तिच्या आईसोबत जेवणाच्या खोलीत गेली. जेव्हा ती व तिची आई, स्वयंपाकाची खोली आणि चांदीची भांडी व्यवस्थित करत होते, तेव्हा तिची आई संध्याकाळच्या योजनांबद्दल उत्साहाने गप्पा मारत होती, स्वरा च्या होणाऱ्या गोंधळाकडे दुर्लक्ष करून."राजचे आईवडील तुला भेटण्यासाठी खूप उत्सुक आहेत," . "त्यांना वाटतं की तुम्ही दोघे एक सुंदर व योग्य जोडपे बनाल."
“आई, मी काही बोलू शकते का?"स्वराने विचारले, तिचा आवाज किंचित थरथरत होता. तिच्या स्वरातील गांभीर्य जाणवून तिची आई थांबली. “हो नक्कीच, बाळा तुझा मनात काय चालू आहे?”
स्वराने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि तिचे धाडस एकवटले. “मी याबद्दल खूप विचार करत आहे, आणि मला खात्री नाही की राजशी लग्न करायचं आहे की नाही. या सगळ्यामुळे मला खूप वाईट वाटतंय.”
तिच्या आईचे भाव उत्साहातून चिंतेकडे वळले. “तुला काय म्हणायचंय नक्की? राज एक योग आणि सुशिक्षित तरुण आहे.! त्याची नोकरी चांगली आहे, तो एका प्रतिष्ठित कुटुंबातून आहे आणि त्याला तुझी काळजी आहे.”
"मला माहित आहे, पण मला त्याच्याशी माझ्या कलेशी किंवा... किंवा केदारशी जसा संबंध जाणवतो तसा संबंध वाटत नाही," स्वराने कबूल केले, केदारचे नाव घेताच तिचे हृदय धडधडत होते.
“केदार कोण आहे?"तिच्या आईने विचारले, तिच्या चेहऱ्यावर गोंधळ दिसत होता.“तो माझ्या प्रदर्शनात भेटलेला एक .... तरुण आहे. त्याला सामाजिक कार्याची आवड आहे आणि आम्हीची मैत्री झाली आहे. "तो मला अशा प्रकारे समजतो की मी समजावून सांगू शकत नाही," स्वराने उत्तर दिले, केदारबद्दल बोलताना तिचा आवाज स्थिर होता.
तिच्या आईने कपाळाला हात लावला. “स्वरा, हे फक्त तुझ्याबद्दल नाहीये. लग्न म्हणजे जीवनाला स्थिरता देणारी गोष्ट, आणि ती राज सोबतच मिळेल . तुला तुझ्या भविष्याचा विचार करायला हवा.”
स्वराला तिच्या आईच्या चेहऱ्यावर निराशेची लाट पसरलेली जाणवली. “पण आई माझ्या आनंदाचे काय? माझ्या आयुष्यात माझे काही म्हणणे नाही का?”आई काही उत्तर देण्यापूर्वीच दाराची बेल वाजली. राज आणि त्याचे कुटुंब आल्याचे कळताच स्वराचे हृदय पिळवटून गेले. तिच्या आईने पटकन स्वतःला सावरले आणि दार उघडताच तिने आनंदी चेहरा घातला.
"स्वागत आहे"! कृपया आत या.!"ती राज आणि त्याच्या कुटुंबाला घरात घेऊन आली.
स्वराने एक धाडसी स्मितहास्य केले आणि राजला नम्र मान हलवून स्वागत केले. तो देखणा होता, त्याच्या सहज आकर्षणामुळे अनेकांना तो आकर्षक वाटला. ते काही वेळ बोलत बसले पण जेव्हा ते जेवायला बसले तेव्हा स्वराला तिच्याभोवती होणाऱ्या संभाषणापासून वेगळे वाटले. राजच्या पालकांनी तिच्या चित्रांचे कौतुक केले आणि साखरपुड्याबद्दल उत्साह व्यक्त केला, पण स्वरा फक्त केदार आणि तिला हव्या असलेल्या स्वातंत्र्याबद्दल विचार करत होतों
जसं जशी संध्याकाळ सरत गेली आणि ताण वाढत गेला. राज तिच्या जवळ आला आणि त्यांच्या भविष्याबद्दल हळूवारपणे बोलला, पण स्वराला गुदमरल्यासारखे वाटले. तो जितका जास्त बोलत होता तितकेच तिला नको असलेल्या आयुष्यात अडकल्यासारखे वाटू लागले.
जेवणानंतर, ते मिष्टान्नासाठी बैठकीच्या खोलीत गेले. मिष्ठान्न खाऊन झालं. काही वेळा नंतर राज म्हणाला आता आम्ही येतो . राज च्या कुटुंबाला बाहेर सोडून सर्व घरात आले. स्वराला मोकळ्या हवेची गरज होती . ती बाहेर बाल्कनीत गेली आणि वर चमकणाऱ्या ताऱ्यांकडे पाहत होती. तिच्या मनात फक्त केदार होता आणि विचारत ही केदार होता.
तेवढ्यात, तिचा खिशातला फोन वाजला. तो केदारचा संदेश होता.: “अरे, जेवण कसं झालं? आशा आहे की तू ठीक आहेस . तू कळवले नाहीस मला.त्याचे बोलणे ऐकून स्वराला एक प्रकारची सुटका वाटली. तिने पटकन उत्तर दिले अरे या गडबडीत विसरूनच गेले. त्या जेवणा बद्दल काय विचारूच नको. मला काहीं तरी बोलायचं आहे.”
काही क्षणातच केदारने उत्तर दिले, “जर तुम्हाला राग व्यक्त करायचा असेल तर मी इथे आहे. काही अडचण असेल तरी तरी मी आहे. तुम्हाला भेटायचे आहे का?”
त्याच्या समजुतीबद्दल कृतज्ञता व्यक्त करत स्वराने उत्तर दिले, “हो, . आपण उद्याच त्याच कॅफेमध्ये भेटू शकतो का?”पण तुला वेळ असेल तर.. एका क्षणाचा विलंब न करता केदार ने उत्तर दिले.मला वेळ आहे आपण भेटूया उदया. स्वरा चेहऱ्यावर हास्य फुलले.. स्वरा ने ओके चालेल शुभ रात्री असे उत्तर दिलं.काही वेळातच दोघे झोपी गेले.
