कोकणातलं एक गाव
घरट्यासारखं विसावलेलं गाव
कौलारू छपराखाली विसावलेली सावली.
मातीच्या वाटा, आंब्याच्या फांद्या,
आणि उन्हात लपलेली वाऱ्याची गारवा कथा.
पाऊलवाट सरकते झाडामागून झाडामधून,
कधी कधी गवताच्या पायघड्या अंगावर घेत.
नदीची सळसळ, जणू गावाची हळू हळू चाल
आणि शेतात काम करणाऱ्या बाया —
गाण्याच्या ओळींमध्ये मिसळलेली माती.
सायंकाळी वाऱ्यावर पसरतो धुपाचा वास.
चुलीवरचा भात शिजत असतो
आणि कोणी दाराशी येऊन विचारतं —
‘आता संध्याकाळ झाली, उशीर नको करू.’
गाव हे केवळ जागा नाही
ते एक लय आहे — जी मनात घर करत जाते.
कोकणातलं गाव…
जिथं वेळ थांबतो, आणि आठवणी चालायला लागतात
