दोष तर दिसणारचं
भव्य हॉटेलचे झाले उद्घाटन,
स्वप्नांच्या वीटांवर उभारलेले ते सौंदर्य.
प्रकाशाच्या झगमगाटात न्हाऊन निघालेल्या
त्या वास्तूला जणू यशाचा मुकुट लाभला होता.
भिंतींवर रंगांची मुक्त उधळण,
रेषा-रेषांतून झिरपत होती कल्पकता;
टाईल्स शुभ्र, नितळ, सममित—
जणू परिश्रमांच्या कथा सांगणाऱ्या.
तरीही नियतीने ठेवली होती
एक लहानशी पोकळी—
एका कोपऱ्यात एक टाईल
लावायची राहिली होती नकळत.
एका भिंतीवर दोन काळे डाग
जणू अपूर्णतेची सही उमटवत उभे होते.
उद्घाटनाला आले पाहुणे,
स्वागत झाले सन्मानाने.
मालकाने पुढे केली अभिप्रायाची वही—
“मनातले लिहा,” असे नम्र आवाहन.
नजर फिरली सभोवती,
पण सौंदर्याचा विस्तार डोळ्यांत न भरता
नजरा थबकल्या त्या रिकाम्या जागी—
त्या दोन डागांवर, त्या एकट्या टाईलवर.
वहीत उतरले शब्द—
“भिंतीवर डाग आहेत,
एक टाईल राहिली आहे;
शोभेला बाधा आली.”
क्षणभर स्तब्ध झाला मालक.
हजारो टाईल्स, असंख्य रंगछटा,
दिवसरात्र झिजलेले श्रम—
सारे विरघळले एका दोषाच्या सावलीत.
जीवनाचे रूपक
ही कथा केवळ एका हॉटेलची नाही;
ही कथा प्रत्येक मनुष्याची आहे.
आपण उभे करतो आयुष्याची भव्य इमारत—
स्वप्नांची, नात्यांची, कर्तृत्वाची.
पण समाजाची नजर
बहुतेकदा थांबते त्या एकाच अपूर्णतेवर.
हजार गुण झाकोळले जातात,
आणि एक दोष ठरतो ओळख.
परंतु सत्य असे की—
अपूर्णता हीच मानवतेची खूण आहे.
निर्दोषपणा हा केवळ कल्पना;
पूर्णत्व हे प्रयत्नांत दडलेले असते.
तात्पर्य :
जग दोष दाखवेल—
ते त्याचे स्वभावधर्म.
आपण मात्र आपल्या कर्तृत्वावर,
प्रामाणिक श्रमांवर विश्वास ठेवावा.
टाईल एक राहिली म्हणून
भव्यतेचे मोल कमी होत नाही.
दोन डागांनी संपूर्ण रंगपंचमी
फिकी पडत नाही.
म्हणून टीकेला नम्रतेने ऐकावे,
पण आत्मविश्वास ढळू देऊ नये.
कारण अखेरीस—
अपूर्णतेतूनच पूर्णत्व जन्म घेत असते.
गिरीश
