सहजतेचे हात”
एका हसणाऱ्या चेहऱ्याच्या मागे,
किती कथा आणि दुःख दडलेले आहेत.
कोणालाही दिसत नाही, पण त्याचे मन भरलेले आहे,
आणि त्या सावलीत आपण सगळेच सामावलेले आहोत.
फक्त हात देणं, एक छोटासा स्पर्श,
जणू गडद अंधारात एक प्रकाश प्रज्वलित करणे.
कधी फक्त ऐकणं पुरेसं असतं,
कधी फक्त हसणं पुरेसं असतं,
माणसाचे मन हलके होते, दुःख थोडं दूर जाते.
जगणं सोप्पं होतं, जेव्हा आपण एकत्र राहतो,
आणि प्रत्येक छोट्या-छोट्या मदतीत प्रेम उमलतं.
रस्त्यावरचा गरीब, बाजूच्या बुडक्या हाताचा स्पर्श,
सांभाळलेल्या शब्दांचा हलका गंध,
जगण्याची गोडी आणतो,
सगळ्या वेदना थोड्या सहज होतात.
एक हसणारा चेहरा, एक दयाळू हात,
जग बदलतो, जणू काही क्षणांत.
आपण जर थोडेसे द्याल, थोडे ऐकले, थोडे हसले,
तर जगणं सगळ्यांसाठी थोडं सुंदर बनतं.
@Fazal Abubakkar Esaf
