The Download Link has been successfully sent to your Mobile Number. Please Download the App.
Continue log in with
By clicking Log In, you agree to Matrubharti "Terms of Use" and "Privacy Policy"
Verification
Download App
Get a link to download app
साया आणि सावली सांजवेळच्या वाऱ्यात गवतांच्या कुशीत घुसतांना तुझे स्मित माझ्या मनात जणू पाण्यावर पडलेले प्रकाशरंग. रस्त्यावरची माती माझ्या पायांत दाबली जात असते, तुझ्या आठवणींचा वास घेऊन जणू काळजाचं एक घर उभं राहतं. घरी पोचताना, दिव्यांच्या हलक्या प्रकाशात तुझा शब्द अजून गुंजत राहतो, जणू सावलीने साया शोधली आहे. आणि मी फक्त उभा राहतो त्या शांत क्षणात, जिथे न शब्द आहेत, न वेळ, फक्त तू आणि मी — आणि मातीची, वाऱ्याची, प्रकाशाची गंधभरीक चुप
वाढत्या काळात, गावाचे रस्ते शहरांच्या गोंधळात मिसळत जातात, पण माणूस अजूनही आपला आत्मा जपतो. जिथे शेतात काम करणारा व्यक्ती आणि घरातल्या स्त्रीच्या हातात जीवनाच्या गाठी घालणारे काम दिसते, तिथे आपली ओळख कायम राहते. प्रत्येक क्षण, प्रत्येक श्रम, आणि प्रत्येक थकवा ह्या ओळखीला अधिक घट्ट करतो. गावातील प्रत्येक घरात कथा आहेत – गायींच्या दुधातल्या थेंबांतून, अंगणातल्या झाडांवरून, रस्त्यावरच्या वाऱ्यातून. पण त्या कथा नेहमी ऐकल्या जात नाहीत. मुलं शहरात जातात, स्वप्न घेऊन जातात, आणि गावातील माणूस आपली ओळख, आपली माती, आपली साधी जीवनशैली जपण्याचा प्रयत्न करतो. हे संघर्ष त्याच्या जीवनाचा अविभाज्य भाग बनतो. मनुष्य आणि मातीची नाळ अशीच असते – एकमेकांवर अवलंबून, एकमेकांना ओळखत, आणि एकमेकांसाठी टिकत. गावातला संघर्ष, ओळख, आणि माणसाचे सामर्थ्य ह्या साऱ्या गोष्टी एका शांत पण खोल स्वरूपात त्याच्या हृदयात दडलेल्या असतात. प्रत्येक सकाळी नवीन संघर्षाला सामोरे जाताना, तो माणूस आपल्या अस्तित्वाचा अर्थ शोधतो – मातीमध्ये, हसण्यात, आणि आपल्या ओळखीच्या सांगण्यात.
गावाच्या मातीवर पावसाचे थेंब जरी पडले असले, तरी शेतकरी आपल्या हातातल्या कामाची किंमत जाणवत नाही. सारा दिवस सूर्योदयापासून सूर्यास्तापर्यंत मेहनत करतो, पण त्याचे उत्पन्न बाजाराच्या कचाट्यात हरवते. धनिकांचा जग जास्त मोठा वाटतो, गरीबाचा जीवन जास्त तंग, आणि माती मात्र तसंच उगम आणि श्रम स्वीकारत राहते.
शाळा, रस्ते, आरोग्य सेवा—सर्व काही मोठ्या शहरात राहतात, गावात फक्त आठवणी आणि थोडीशी आशा उरते. मुलं शिक्षणासाठी गाव सोडतात, पण परतल्यावर त्यांना जुने रस्ते आणि मातीची आठवण आठवते. जे राहतात, त्यांना थकवा आणि निराशा सोबत घेऊन काम करावे लागते.
Some Goodbyes.............
Some Wounds heal into Habits.......
Even Shadows leave us when the Light changes its Mind....
गावातील लोक जिवंत आहेत, त्यांच्या हसण्यात, त्यांच्या मेहनतीत, त्यांच्या आशेत. संकट कितीही मोठे असले, मातीच्या गंधात, पाण्याच्या थेंबांत आणि गवताच्या कुशीत त्यांची ताकद दिसते. जीवन कठीण आहे, पण त्यांचे धैर्य आणि जिद्द अखंड आहे, जसे मातीच्या मुळे धरतीशी घट्ट जोडलेली असते.
धुरकटलेल्या चौकात उभं राहिलं की शहराचं मन धडधडताना ऐकू येतं— कोणाच्या पोटात भूक, कोणाच्या डोक्यावर सत्ता, आणि मध्ये अडकलेला साधा माणूस जणू एखादा न बोलेला स्फोट. रस्त्यांवरच्या दिव्यांनी अंधाराशी केलेली झुंज बघताना असं वाटतं— आपल्याही आयुष्यात थोडासा उजेड फक्त जगण्यासाठी नसतो, तो विरोध करण्यासाठीही असतो. घाम, धूर, आणि शांत राग यांनी बनलेलं हे शहर कधी कधी मागे वळून विचारतं— “तू कोणाच्या बाजूला आहेस?” आणि तेव्हा कळतं, आपण कुणाच्या बाजूला नसतो— आपण फक्त सत्याच्या बाजूला उभं राहण्याचा प्रयत्न करत असतो. Fazal Abubakkar Esaf
प्रेम ही फार मोठी घटना नसते; ती साधारणपणे दारात ठेवलेल्या चपलांसारखी चुपचाप येऊन बसते. सुरुवातीला कळतही नाही, आणि कळलं की वाटतं—“अरे, हे तर आधीपासूनच होतं!” प्रेमात फार फटाके नसतात; दोन माणसांचं एकत्र हसणं हीच त्याची दिवाळी असते. कधी भांडणंही होतात, पण ती म्हणजे पावसातल्या शिंतोड्यांसारखी—त्रास देतात आणि ताजेतवानेही करतात. प्रेमाचं खरं सौंदर्य हे की ते कुठेही, कधीही, कोणत्याही निमित्ताने उगवू शकतं—आणि उगवलं की दोघांचं जग अगदी हळूच नीट करून ठेवतं. प्रेम म्हणजे मोठे शब्द नाहीत; ते साध्या हावभावांच्या भाषेतलं सर्वात मोठं साहित्य असतं. Fazal Abubakkar Essf - Tithavali ( Vaibhavwadi)
Copyright © 2026, Matrubharti Technologies Pvt. Ltd. All Rights Reserved.
Please enable javascript on your browser
