வராந்தாவின் மறுமுனையில் ஒரு கதவு மெதுவாக மூடப்பட்ட சத்தம் கேட்டது.
யாழினி சட்டென்று திரும்பினாள்.
கையில் இளவேணியின் பழைய புகைப்படம்.
மற்றொரு கையில் கைப்பேசி.
திரையில் இன்னும் அந்தச் செய்தி இருந்தது.
உன் அம்மாவும் அதே தவறைத்தான் செய்தாள்.
வராந்தாவில் யாரும் இல்லை.
சில நொடிகள் யாழினி அசையாமல் நின்றாள். சற்று முன்பு வரை அந்தப் பழைய அறைக்குள் இருந்த அமைதி இப்போது வீடு முழுவதும் பரவியிருப்பது போலத் தோன்றியது.
“யாரு?”
அவளுடைய குரல் வராந்தாவில் நீண்டு மறைந்தது.
பதில் இல்லை.
யாழினி அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.
சத்தம் கேட்ட திசையை நோக்கி நடந்தாள்.
இருபுறமும் மூடிய கதவுகள். தொலைவில் மெல்லிய மஞ்சள் ஒளி. வீட்டின் மற்ற பகுதிகளில் இன்னும் சிலர் பேசும் சத்தம் கேட்டாலும், இந்த வராந்தா மட்டும் தனியாகப் பிரிந்த உலகம் போல இருந்தது.
கடைசியில் வலப்புறம் சிறிய நடைபாதை ஒன்று திரும்பியது.
யாழினி அங்கே சென்றாள்.
யாரும் இல்லை.
ஒரு கதவின் கைப்பிடி மட்டும் மெதுவாக அசைந்து நின்றது.
அதைப் பார்த்ததும் அவளுடைய நடை நின்றது.
யாராவது இப்போதுதான் உள்ளே சென்றார்களா?
அல்லது காற்றா?
கையை நீட்டினாள்.
கதவைத் திறக்க இன்னும் சில அங்குலங்கள் இருந்தபோது நின்றுவிட்டாள்.
திருமணமான முதல் இரவே கணவன் வீட்டில் ஒவ்வொரு கதவாகத் திறந்து யாரையோ தேடிக்கொண்டிருப்பதை நினைத்ததும் அவளுக்கே அபத்தமாகத் தோன்றியது.
ஆனால் இன்று நடந்த எதுவுமே சாதாரணமாக இல்லை.
அவள் மீண்டும் கைப்பேசியைப் பார்த்தாள்.
தெரியாத எண்ணின் மீது விரலை வைத்தாள்.
பதில் எழுதினாள்.
நீங்கள் யார்?
செய்தி சென்றது.
பதில் இல்லை.
சில நொடிகள் காத்திருந்தாள்.
மீண்டும் எழுதினாள்.
என் அம்மாவை உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?
அதுவும் சென்றது.
எந்தப் பதிலும் இல்லை.
யாழினியின் பொறுமை குறைந்தது.
அதே எண்ணுக்கு வாட்ஸ்அப்பில் அழைத்தாள்.
அழைப்பு சென்றது.
ஒருமுறை.
இருமுறை.
மூன்றாவது முறையில்—
அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
யாழினி திரையைப் பார்த்தாள்.
யாரோ மறுபுறம் இருக்கிறார்கள்.
அவள் அழைப்பதை அறிந்தே துண்டித்திருக்கிறார்கள்.
அவள் மீண்டும் அழைக்கவில்லை.
அந்த எண்ணின் விவரத்தைத் திறந்தாள்.
பெயர் இல்லை.
புகைப்படம் இல்லை.
வேறு எந்தத் தகவலும் இல்லை.
அவள் அந்த எண்ணைச் சேமிக்காமல் மனதில் பதித்துக்கொண்டாள்.
அப்போது மேலே சுவரின் மூலையில் இருந்த சிறிய கருவி ஒன்று அவளுடைய கவனத்தை ஈர்த்தது.
கண்காணிப்பு கேமரா.
அதில் சிறிய சிவப்பு ஒளி எரிந்துகொண்டிருந்தது.
யாழினி அதைப் பார்த்தபடி நின்றாள்.
வீட்டுக்குள் வந்தபோது பாதுகாப்புக் கருவிகள் இருப்பதை கவனித்திருந்தாள்.
அப்படியானால்—
அவள் அந்த அறைக்குள் சென்றதை யாராவது பாதுகாப்புத் திரையில் பார்த்திருக்க முடியுமா?
அதுவே இந்தச் செய்திகளுக்குக் காரணமா?
ஆனால் அவள் புகைப்படத்தை கைப்பேசியில் எடுத்தது வரை எப்படி தெரியும்?
அந்த எண்ணம் அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை.
“யாழினி?”
பின்னால் கேட்ட குரல் அவளைத் திடுக்கிட வைத்தது.
அவள் வேகமாகத் திரும்பினாள்.
ஆதவன்.
ஒரு கையில் இரண்டு தண்ணீர் குவளைகள்.
மற்ற கையில் தனது கைப்பேசி.
“என்ன?”
யாழினி கேட்டாள்.
“நான்தான் கேக்கணும். இங்கே என்ன பண்ற?”
அவன் அருகே வந்தான்.
யாழினி தன்னிச்சையாக தனது கைப்பேசியின் திரையை அணைத்தாள்.
ஆதவன் அதை கவனித்தானா என்று தெரியவில்லை.
“தூக்கம் வரல.”
“அதுக்காக வீட்டையே சுற்றிப் பார்க்க ஆரம்பிச்சிட்டியா?”
“வழி தெரியாம வந்துட்டேன்.”
ஆதவன் அவளைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.
பிறகு அவள் வந்த திசையை நோக்கினான்.
அவன் பார்வை ஏழாவது அறையின் கதவின் மீது சென்று நின்றது.
“அந்தப் பக்கமா?”
“ஏன்?”
“ஒண்ணுமில்லை.”
அவன் கையில் இருந்த ஒரு குவளையை அவளிடம் கொடுத்தான்.
“குடி.”
யாழினி வாங்கிக்கொண்டாள்.
“நம்ம அறை அந்தப் பக்கம்.”
“எனக்குத் தெரியும்.”
“அப்ப வழி தெரியாம இங்கே எப்படி வந்த?”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்னை விசாரிக்கிறீங்களா?”
ஆதவனின் உதட்டில் சிறிய சிரிப்பு.
“மாமாவை நீ விசாரிச்சதுக்கு பழி வாங்குறேன்.”
யாழினிக்கு சிரிப்பு வரவில்லை.
அதை அவன் கவனித்தான்.
“என்னாச்சு?”
“ஒண்ணுமில்லை.”
ஆதவன் சில நொடிகள் அவளைப் பார்த்தான்.
“இன்னைக்கு மட்டும் அந்த வார்த்தையை எத்தனை தடவை சொன்னேன்னு தெரியுமா?”
“எண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்களா?”
“நீ எத்தனை தடவை பொய் சொல்றன்னு இல்ல.”
அவன் சற்றே அருகே வந்தான்.
“எத்தனை தடவை ஏதோ மறைக்கிறன்னு பார்க்கிறேன்.”
யாழினியின் விரல்கள் குவளையை இறுகப் பிடித்தன.
அவன் குற்றம் சாட்டுவது போலக் கேட்கவில்லை.
அதுதான் அவளுக்கு இன்னும் சிரமமாக இருந்தது.
சில மணி நேரங்களுக்கு முன்புதான்—
தனியா வைத்துக்கிட்டு பயப்படாதே.
என்று அவன் சொல்லியிருந்தான்.
இப்போது அவளிடம் அவனுக்குத் தெரியாத இரண்டு செய்திகள் இருந்தன.
அதிலும் முதல் செய்தியே—
அந்தப் படத்தை ஆதவனிடம் காட்டாதே.
என்று எச்சரித்திருந்தது.
அந்த வரி மீண்டும் மனதில் வந்தது.
யாழினி ஆதவனைப் பார்த்தாள்.
மூன்று மாதங்களாக அவனுடன் பேசிப் பழகியிருந்தாள். அவன் அவளிடம் பொய் சொன்னதாகவோ, அவளை கட்டுப்படுத்த முயன்றதாகவோ இதுவரை தோன்றியதில்லை.
அப்படியிருக்க—
ஒரு தெரியாத மனிதனின் இரண்டு செய்திகளுக்காக அவனை சந்தேகப்படுவது சரியா?
“யாழினி?”
ஆதவன் மீண்டும் அழைத்தான்.
“ம்.”
“நான் கேட்கறதால சொல்லணும்னு இல்லை.”
அவன் குரல் மென்மையானது.
“இப்ப சொல்ல விருப்பமில்லன்னா வேண்டாம்.”
யாழினி அவனைப் பார்த்தாள்.
“அவ்வளவுதானா?”
“வேற என்ன செய்யணும்?”
“கணவன் அதிகாரம் காட்டலாம்.”
“முதல் நாளேவா?”
அவளுடைய உதட்டில் தன்னிச்சையாகச் சிறிய புன்னகை வந்தது.
“பிறகு காட்டுவீங்களா?”
“அதுக்கு நீ அனுமதி கொடுக்க மாட்டேன்னு எனக்கே தெரியும்.”
இந்த முறை யாழினி சிரித்தாள்.
அவன் முகத்திலும் சிரிப்பு வந்தது.
அந்த சில நொடிகள் மட்டும் வராந்தாவின் இருளும் தெரியாத எண்ணின் செய்திகளும் சற்றே தள்ளிச் சென்றன.
ஆதவன் திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தான்.
இரண்டு அடிகள் சென்றபின் நின்றான்.
“ஒரு விஷயம் மட்டும்.”
யாழினி பார்த்தாள்.
“இந்த வீடு உனக்கு புதுசு. இந்த வீட்டில இருக்கிற எல்லாரும் கூட புதுசு.”
சிறிய இடைவெளி.
“நானும் சேர்த்து.”
யாழினி அவனை அமைதியாகப் பார்த்தாள்.
“ஏதாவது சரியில்லன்னு தோணிச்சா அதை தனியா கையாள வேண்டிய அவசியம் இல்லை.”
அவன் வேறு எதுவும் கேட்காமல் நடந்தான்.
யாழினி அங்கேயே சில நொடிகள் நின்றாள்.
கைப்பேசியைத் திறந்தாள்.
அதே இரண்டு செய்திகள்.
இப்போது அவற்றின் எடை கொஞ்சம் மாறியிருந்தது.
அறைக்குத் திரும்பியபோது ஆதவன் ஜன்னலருகில் நின்று யாருக்கோ செய்தி அனுப்பிக்கொண்டிருந்தான்.
யாழினி படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள்.
கைப்பேசியைத் திறந்து தெரியாத எண்ணை மீண்டும் பார்த்தாள்.
பதில் எதுவும் இல்லை.
அந்த எண்ணை இணையத்தில் தேடினாள்.
எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை.
அழைப்பாளர் பெயரை காட்டும் பயன்பாட்டிலும் பார்த்தாள்.
Unknown.
அவளுக்குள் எரிச்சல் அதிகரித்தது.
“இவ்வளவு கவனமா யாரை தேடுற?”
ஆதவன் பின்னால் கேட்டான்.
யாழினி தலைநிமிர்ந்தாள்.
“ஒரு எண்.”
“யாருடையது?”
“அதுதான் தெரியல.”
“அதனால தேடுறியா?”
“ம்.”
ஆதவன் அருகே வந்து நின்றான்.
ஒரு நொடி அவள் திரையை அவனிடம் காட்ட வேண்டும் என்று தோன்றியது.
அவள் இன்னும் காட்டவில்லை.
அவன் அதை கவனித்திருக்கலாம்.
ஆனால் கேட்கவில்லை.
விளக்கை அணைக்கும் முன் அவன் சொன்னது மட்டும்—
“நாளைக்கு பார்க்கலாம்.”
யாழினி படுத்தாள்.
“எதை?”
“இப்ப உன்னைத் தூங்க விடாததை.”
அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
இருளில் அவன் முகம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
“எனக்கு தூக்கம் வராம இருக்கிறது உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?”
“நீ படுத்ததிலிருந்து மூணாவது தடவை phone unlock பண்ணிருக்க.”
யாழினி சிறிதாகச் சிரித்தாள்.
“நீங்களும் தூங்கலையே.”
“அதுக்கு காரணம் நீ.”
அவள் உடனே அவனை நோக்கித் திரும்பினாள்.
“என்ன?”
ஒரு சிறிய இடைவெளி.
ஆதவன் சிரித்தான்.
“Light on, light off, phone light... தூங்க விட மாட்டேங்கற.”
“அப்படியா?”
“வேற என்ன நினைச்ச?”
“ஒண்ணுமில்லை.”
“ஐந்தாவது தடவை.”
“எது?”
“ஒண்ணுமில்லை.”
யாழினி தலையணையை அவன் பக்கம் எறிய முயன்றாள்.
ஆதவன் சிரித்தபடி திரும்பிக்கொண்டான்.
அவளுடைய முகத்திலும் புன்னகை இருந்தது.
ஆனால் சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் கண்களை மூடியபோது—
அந்தப் புகைப்படம் வந்தது.
இளவேணி.
அதன் பின்னால் இருந்த வரிகள்.
என்னை மன்னித்துவிடு.
பிறகு தெரியாத எண்.
உன் அம்மாவும் அதே தவறைத்தான் செய்தாள்.
மூன்றாவது முறையாக அவளுடைய மனதில் எழுந்த கேள்வி மட்டும் தூக்கத்தைத் தள்ளிப்போட்டது.
அம்மா என்ன தவறு செய்தார்?
காலை ஏழு மணிக்கு முன்பே யாழினி விழித்தாள்.
ஆதவன் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
அவள் அமைதியாக எழுந்தாள்.
கைப்பேசியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தாள்.
நேற்று இரவு சென்ற வழியை நினைவில் வைத்து மேலே நடந்தாள்.
பகல் வெளிச்சத்தில் அந்த வராந்தா முற்றிலும் வேறு இடம் போலத் தோன்றியது.
இரவில் இருந்த மங்கலான பயம் இல்லை.
சுவர் வெண்மையாகத் தெரிந்தது.
ஜன்னலின் வழியாக காலை வெளிச்சம் விழுந்திருந்தது.
ஆனால் வராந்தாவின் கடைசியில் இருந்த அந்த மரக்கதவு மட்டும் மாறவில்லை.
யாழினி நேராக அதற்குச் சென்றாள்.
கைப்பிடியைப் பிடித்தாள்.
திருப்பினாள்.
கதவு அசையவில்லை.
மீண்டும் முயன்றாள்.
பூட்டப்பட்டிருந்தது.
யாழினி மெதுவாக கையை எடுத்தாள்.
நேற்று இரவு—
இதே கதவு சிறிது திறந்திருந்தது.
அவள் உள்ளே சென்றாள்.
புகைப்படத்தைப் பார்த்தாள்.
வெளியே வந்தாள்.
இப்போது—
பூட்டு.
யார் பூட்டியது?
அவள் கதவை கைப்பேசியில் படம் எடுத்தாள்.
அப்போது பின்னால் காலடிச் சத்தம் கேட்டது.
திரும்பினாள்.
பாக்கியம்.
கையில் காப்பித் தட்டு.
அவள் யாழினியைப் பார்த்தாள்.
பிறகு கதவை.
அவளுடைய நடை அங்கேயே நின்றது.
“நீ இங்கே என்ன பண்ற?”
“ஒரு விஷயம் பார்க்க வந்தேன்.”
பாக்கியத்தின் பார்வை இன்னும் கதவின் மேல் இருந்தது.
“என்ன?”
“நேத்து இரவு இந்த அறை திறந்திருந்தது.”
பாக்கியம் சட்டென்று யாழினியைப் பார்த்தாள்.
“என்ன சொல்ற?”
“நான் உள்ளே போனேன்.”
காப்பித் தட்டைப் பிடித்திருந்த அவளுடைய கை இறுகியது.
“உள்ளே போனியா?”
“ஆமாம்.”
“யார் திறந்தாங்க?”
“அதைத்தான் நான் உங்களிடம் கேட்கணும்.”
பாக்கியம் சுற்றிலும் பார்த்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் இருந்த பதற்றம் யாழினிக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
“இந்த அறைக்குச் சாவி யார்கிட்ட இருக்கு?”
பாக்கியம் பதில் சொல்லவில்லை.
“பாக்கியம் அம்மா.”
“எனக்குத் தெரியாது.”
“உண்மையாவா?”
அவள் முகத்தைத் திருப்பினாள்.
யாழினி கதவின் மீது கையை வைத்தாள்.
“நேத்து நான் உள்ளே போனப்ப என் அம்மாவோட புகைப்படம் இருந்தது.”
பாக்கியத்தின் கண்கள் விரிந்தன.
“என்ன?”
“இளவேணி.”
யாழினி அவளைப் பார்த்தபடி சொன்னாள்.
“தேவிகா அத்தை, விக்ரமன் மாமா, ராகவன் சித்தப்பா... எல்லாரோடும் என் அம்மா நின்னிருந்த பழைய படம்.”
பாக்கியம் அசையவில்லை.
அவளுடைய முகத்தில் ஆச்சரியம் மட்டும் இல்லை.
நினைவு இருந்தது.
“அந்தப் புகைப்படம் இன்னும் இருக்கா?”
யாழினி உடனே அந்த வார்த்தையைப் பிடித்தாள்.
“இன்னும் இருக்கான்னு கேக்கறீங்களே?”
பாக்கியம் மௌனமானாள்.
“அப்படின்னா உங்களுக்கு அந்தப் படம் தெரியும்.”
“யாழினி...”
“நேத்து நான் கேட்டப்ப சொல்லல.”
“சில விஷயங்கள்—”
“பழைய விஷயங்களா?”
யாழினியின் குரல் கடினமானது.
“எல்லாரும் அதைத்தான் சொல்றீங்க.”
பாக்கியம் அவளை நேராகப் பார்த்தாள்.
“நான் உன்னைக் காயப்படுத்த விரும்பல.”
“எனக்கு உண்மை தெரியாம இருக்கிறதுதான் இப்ப காயப்படுத்துது.”
அந்த பதில் பாக்கியத்தை அமைதியாக்கியது.
யாழினி மெதுவாகக் கேட்டாள்.
“என் அம்மா இந்த வீட்டுக்கு வந்திருக்காங்களா?”
பாக்கியத்தின் கண்கள் ஒரு நொடி மூடியது.
பிறகு திறந்தது.
“ஆமாம்.”
யாழினியின் இதயம் ஒரு துடிப்பைத் தவறவிட்டது.
“ஒரு தடவையா?”
பாக்கியம் தலையசைத்தாள்.
“இல்ல.”
“அப்ப?”
அவள் பதில் சொல்லத் தயங்கினாள்.
“இளவேணி இந்த வீட்டுக்கு பழக்கமானவ.”
யாழினி அசையாமல் நின்றாள்.
“எவ்வளவு பழக்கம்?”
பாக்கியம் மீண்டும் சுற்றிலும் பார்த்தாள்.
“இந்த வீட்டுல அவளுக்குத் தெரியாத ஆள் கம்மி.”
அந்த ஒரு பதில் யாழினிக்குள் இன்னொரு கேள்வியைத் திறந்தது.
“அப்ப என் அப்பா ஏன் இதை ஒருபோதும் சொல்லல?”
“அதை அவர்கிட்ட கேள்.”
“கேட்டேன்.”
“என்ன சொன்னார்?”
“பழைய விஷயங்களைத் தேடாதேன்னு.”
பாக்கியத்தின் முகம் சிறிது மாறியது.
யாழினி கவனித்தாள்.
“ஏன் எல்லாரும் அதையே சொல்றீங்க?”
பாக்கியம் பதில் சொல்லவில்லை.
யாழினி அந்தப் பூட்டப்பட்ட கதவை நோக்கித் திரும்பினாள்.
“இந்த அறை மட்டும் ஏன் இப்படி?”
அவள் கைப்பிடியை மீண்டும் தொட்டாள்.
“நேத்து திறந்திருந்தது. இப்ப பூட்டியிருக்கு. வீட்டில மற்ற அறைகள் எல்லாம் பயன்படுத்துறீங்க. இது மட்டும் இல்லை.”
பாக்கியத்தின் முகம் கடினமானது.
“அந்த அறையை விடு.”
“ஏன்?”
“அதுக்குள்ள போகாதே.”
“நான் ஏற்கனவே போயிட்டேன்.”
“இனிமேல் போகாதே.”
“ஏன்?”
பாக்கியத்தின் கண்களில் ஒரு நொடி பயம் தெரிந்தது.
அதை யாழினி விடவில்லை.
“என்ன நடந்தது இந்த அறையில?”
பாக்கியம் காப்பித் தட்டை அருகிலிருந்த சிறிய மேசையில் வைத்தாள்.
கதவை நோக்கி சில நொடிகள் பார்த்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் வயது மட்டும் இல்லை.
பல வருடங்களாக மறக்க முயன்ற ஏதோ ஒன்றும் இருந்தது.
யாழினி மெதுவாகக் கேட்டாள்.
“இந்த அறை எத்தனை நாளா பூட்டியிருக்கு?”
பாக்கியம் அவளை நோக்கித் திரும்பினாள்.
“நாளா இல்லம்மா...”
அவளுடைய குரல் தாழ்ந்தது.
ஒரு நொடி.
பிறகு—
“இருபத்திரண்டு வருஷமா.”
யாழினியின் கை இன்னும் கதவின் மேல் இருந்தது.
இருபத்திரண்டு வருடங்கள்.
அதே காலம்.
அவளுக்கு நான்கு வயதாக இருந்த காலம்.
இளவேணி இந்த வீட்டுக்கு வந்து சென்ற காலம்.
அவளுடைய மனதில் நேற்று இரவு தோன்றிய மங்கலான காட்சி மீண்டும் மின்னியது.
சிறிய கால்கள்.
அதே வராந்தா.
பாதியாகத் திறந்த கதவு.
தரையில் சிவப்பு.
ஒரு பெண்ணின் குரல்—
“யாழி! இங்கே வராதே!”
யாழினி மெதுவாக பாக்கியத்தைப் பார்த்தாள்.
இந்த முறை அவள் கேட்கப் போகும் கேள்வி வேறு.
“பாக்கியம் அம்மா...”
அவளுடைய குரல் மிக மெதுவாக இருந்தது.
“நான் இதுக்கு முன்னாடி இந்த வீட்டுக்கு வந்திருக்கேனா?”
பாக்கியத்தின் முகத்திலிருந்த நிறம் மாறியது.
தொடரும்...
