पावसाचा जोर अजूनही कमी झाला नव्हता. रात्रीचे दीड वाजले होते आणि मुंबईचे रस्ते पूर्णपणे निर्मनुष्य झाले होते. आर्यन धापा टाकत एका जुन्या, बंद पडलेल्या इंडस्ट्रियल इस्टेटजवळ पोहोचला. किआराने पाठवलेले लोकेशन याच ठिकाणचे होते. इस्टेटच्या गेटवर एकही सुरक्षारक्षक नव्हता, फक्त आतमध्ये एका कोपर्यात एक काळ्या रंगाची महिंद्रा स्कॉर्पिओ उभी होती. गाडीचे इंजिन बंद होते आणि लाईट्सही विझलेले होते.
आर्यनने आजूबाजूला नजर फिरवली. त्याचे अंग पावसाने पूर्णपणे भिजले होते. थंडीने आणि भीतीने त्याचे दात वाजत होते. त्याच्या डोक्यात फक्त एकच विचार होता, कल्याणला असलेली त्याची पत्नी भावना आणि त्याची लहान मुलगी सुरक्षित असतील ना? किआराने पोलिसांची गाडी तिथे पाठवली होती, पण सिंघानियाचे गुंड कोणत्याही थराला जाऊ शकत होते. भावना आणि मुलीला यातून सुरक्षित बाहेर काढायचे असेल, तर त्याला हा पुरावा योग्य व्यक्तीच्या हाती सोपवणे गरजेचे होते.
तो हळूहळू त्या काळ्या स्कॉर्पिओच्या दिशेने गेला. त्याने गाडीच्या खिडकीवर हळूच थाप मारली. आतून कोणताही प्रतिसाद आला नाही. त्याला वाटले की कदाचित लोकेशन चुकले असावे. तो मागे वळणार, तेवढ्यात अंधारातून एक मजबूत हात अचानक बाहेर आला आणि त्याने आर्यनची कॉलर पकडून त्याला थेट गाडीच्या बोनेटवर आपटले.
आर्यनच्या तोंडातून एक वेदनेचा हुंकार बाहेर पडला. दुसऱ्याच सेकंदाला एका थंड, धातूच्या वस्तूचा स्पर्श त्याच्या कानशिलाला झाला. ती एक सर्व्हिस रिव्हॉल्व्हर होती.
चूप! एकही शब्द बोलू नकोस, एका भारदस्त आणि करड्या आवाजाने त्याला ताकीद दिली. तो इन्स्पेक्टर कबीर खान होता. क्राईम ब्रांचचा सर्वात डॅशिंग आणि शिस्तबद्ध अधिकारी. त्याचे डोळे अंधारातही एखाद्या शिकारी प्राण्यासारखे चमकत होते.
सर... सर, मी आर्यन देशमुख आहे... किआराने मला पाठवले आहे, आर्यनने अडखळत आणि श्वास घेत सांगितले.
मला माहिती आहे तू कोण आहेस, कबीरने त्याला कॉलरला धरून गाडीच्या बाजूला उभे केले आणि त्याची झडती घ्यायला सुरुवात केली. तू सिंघानिया इन्फ्रास्ट्रक्चरचा सीनियर डॉक्युमेंट कंट्रोलर आहेस. दोन तासांपूर्वी तुझ्या कंपनीतून पोलिसांना अधिकृत अलर्ट आला आहे की तू कंपनीचा अत्यंत गोपनीय डेटा चोरला आहेस आणि देशाच्या सुरक्षेला धोका पोहोचवणारी काही कागदपत्रे विकण्याच्या प्रयत्नात आहेस.
कबीरच्या हाताला आर्यनच्या खिशात ती १२८ जीबीची पेंड्राईव्ह लागली. त्याने ती बाहेर काढली आणि आर्यनच्या डोळ्यांसमोर धरली.
हाच तो डेटा आहे ना? कबीरने रागाने विचारले. दिग्विजय सावंतने माझ्या साहेबांना थेट फोन करून तुला शूट ॲट साईट म्हणजे दिसताक्षणी गोळ्या घालण्याची ऑर्डर काढायला लावली आहे. तू माझ्याकडे येऊन खूप मोठी चूक केलीस.
सर, तुम्ही जे ऐकले आहे ते पूर्णपणे खोटे आहे! आर्यन ओरडून म्हणाला. दिग्विजय सावंत आणि विक्रम सिंघानिया तुम्हाला फसवतायत. मी कोणताही डेटा विकायला आलेलो नाही. जर मला डेटा विकायचा असता, तर मी क्राईम ब्रांचच्या अधिकाऱ्याला शोधत इथपर्यंत आलो नसतो. मी एक साधा बीआयएम डॉक्युमेंट कंट्रोलर आहे. मी फक्त माझे काम करत होतो, पण त्या फाईल्समध्ये मला असे काही दिसले जे या देशातल्या प्रत्येक सामान्य माणसाला उद्ध्वस्त करू शकते.
कबीर काही क्षण शांत राहिला. त्याच्या तीक्ष्ण नजरेने आर्यनच्या डोळ्यांत पाहिला. त्याला तिथे गुन्हेगाराची भीती नाही, तर एका हतबल माणसाची तळमळ दिसली. कबीरने बंदूक खाली केली, पण त्याचा संशय अजूनही कायम होता.
गाडीत बस, कबीरने गाडीचा दरवाजा उघडत सांगितले.
दोघेही स्कॉर्पिओमध्ये बसले. गाडीच्या आतमध्ये पावसाचा आवाज थोडा कमी झाला. कबीरने डॅशबोर्डवरून त्याचा सिक्युरिटी लॅपटॉप उघडला.
मला सिद्ध करून दाखव की तू जे सांगतोयस त्यात तथ्य आहे. जर या पेंड्राईव्हमध्ये मला काहीही संशयास्पद वाटले नाही, तर मी स्वतः तुला दिग्विजय सावंतच्या हवाली करेन, कबीरने लॅपटॉप सुरू करत ताकीद दिली.
आर्यनने पेंड्राईव्ह घेतली आणि लॅपटॉपला जोडली. त्याचे हात आता स्थिरावले होते. जेव्हा तो सिस्टीम आणि फाईल्सच्या जगात असायचा, तेव्हा त्याचा आत्मविश्वास दुप्पट व्हायचा. त्याने लॅपटॉपवर पटापट कमांड्स टाईप केल्या.
सर, मी सिंघानियाच्या बीआयएम म्हणजे बिल्डिंग इन्फॉर्मेशन मॉडेलिंग टीमचा हेड आहे. माझे काम फक्त फाईल्स सेव्ह करणे नाही, तर त्यातील तांत्रिक त्रुटी शोधणे आहे, आर्यनने समजावून सांगायला सुरुवात केली. त्याने पेंड्राईव्हमधील 'प्रोजेक्ट सुरक्षा कवच' नावाचा फोल्डर उघडला. हा तो प्रकल्प आहे जो सरकार देशाच्या सुरक्षेसाठी एक अंडरग्राउंड बोगदा म्हणून बांधत आहे. कागदोपत्री हे सगळे एकदम अचूक दिसते.
आर्यनने त्यातील एक फाईल उघडली. ही रेविट २०२३ (Revit 2023) ची स्ट्रक्चरल डिझाईन फाईल आहे. तुम्ही जर हे ३डी मॉडेल पाहिले, तर हा फक्त एक साधा बोगदा वाटतो. पण सिंघानियाच्या आयटी टीमने यात एक लूपहोल सोडला.
आर्यनने कीबोर्डवर काही शॉर्टकट कीज वापरल्या आणि मॉडेलमधील हिडन लेयर्स (Hidden Layers) ऑन केल्या. स्क्रीनवरचा नकाशा अचानक बदलला. त्या बोगद्याच्या खाली आणखी सात मजले खोल जाणारी एक प्रचंड मोठी इमारत दिसू लागली.
हे काय आहे? कबीरने आश्चर्याने विचारले.
हा ब्लॅक ताज आहे, आर्यन म्हणाला. हा एक डेटा कमांड सेंटर आहे. पण पुरावा फक्त या नकाशात नाहीये. मला खरा संशय तेव्हा आला जेव्हा मी कंपनीच्या सॅप (SAP) सिस्टीममधील नोंदी तपासल्या.
आर्यनने दुसरी फाईल उघडली, ज्यामध्ये हजारो पानांचे डेटा लॉग होते. सर, मी कंपनीचे परचेस रिक्विजिशन नोटिफिकेशन (Purchase Requisition Notification) सॅप सिस्टीममध्ये मॅनेज करतो. बोगदा बांधण्यासाठी सिमेंट, स्टील आणि ड्रिलिंग मशीन लागतात. पण गेल्या सहा महिन्यांत सिंघानिया इन्फ्रास्ट्रक्चरने सॅप सिस्टीममधून ज्या परचेस ऑर्डर्स काढल्या आहेत, त्यामध्ये हजारो हाय-कॅपॅसिटी सर्व्हर्स, कुलिंग सिस्टीम्स, ऑप्टिकल फायबर केबल्स आणि मिलिटरी ग्रेड एन्क्रिप्शन सॉफ्टवेअरची खरेदी केली आहे. हे साहित्य बोगदा बांधण्यासाठी नाही, तर देशातील सर्वात मोठे बेकायदेशीर डेटा सेंटर उभारण्यासाठी वापरले जात आहे.
कबीरला आता परिस्थितीचे गांभीर्य समजू लागले होते. तो एक कसलेला अधिकारी होता, त्यामुळे त्याला हे पुरावे खोटे नाहीत हे लगेच जाणवले.
पण ते हे सगळं का करत आहेत? कबीरने विचारले.
कारण या डेटा सेंटरमधून ते देशातल्या सर्व व्हीआयपी लोकांचे, नेत्यांचे आणि अधिकाऱ्यांचे मोबाईल आणि बँक खाती ट्रॅक करत आहेत. ते एक मोठे ब्लॅकमेलिंग नेटवर्क चालवत आहेत. जो त्यांच्या विरोधात जाईल, त्याचा सर्व डेटा ते एका सेकंदात नष्ट करू शकतात किंवा लीक करू शकतात, आर्यनने स्पष्ट केले.
कबीरने एक दीर्घ श्वास सोडला. त्याने डोक्याला हात लावला. आर्यन, तू जे दाखवतोयस तो या दशकातला सर्वात मोठा महाघोटाळा आहे. आणि यात फक्त सिंघानिया नाही, तर पोलीस आणि सरकारमधील अनेक मोठे लोक सामील असणार. म्हणूनच त्यांनी तुझ्यावर देशद्रोहाचा आरोप लावला आहे, जेणेकरून तुला मारले तरी कोणाला संशय येणार नाही.
सर, आता आपल्याला काय करावे लागेल? किआरा म्हणाली होती की आपल्याला हा मुख्य सर्व्हर मीडिया आणि सरकारी नेटवर्कवर री-रूट करावा लागेल, आर्यनने विचारले.
कबीर काही बोलणार, तेवढ्यात गाडीच्या डॅशबोर्डवरील त्याचा पोलीस वायरलेस सेट जोरात वाजू लागला. त्यातून कंट्रोल रूमच्या ऑपरेटरचा आवाज आला.
कंट्रोल रूम टू इन्स्पेक्टर कबीर. लोकेशन कल्याण वेस्ट. एक इमर्जन्सी रिपोर्ट आला आहे. संशयित आरोपी आर्यन देशमुख याच्या फ्लॅटवर काही अज्ञात सशस्त्र गुंडांनी हल्ला केला आहे. तिथे पेट्रोलिंग करत असलेल्या आमच्या दोन कॉन्स्टेबल्सवरही गोळीबार झाला आहे. बॅकअप त्वरित पाठवा.
हा मेसेज ऐकताच आर्यनच्या पायाखालची जमीन सरकली. त्याचे हृदय भीतीने धडधडू लागले. भावना! त्याची मुलगी!
सर... सर, त्यांनी माझ्या कुटुंबावर हल्ला केलाय! आर्यनचा आवाज कापत होता. किआराचा प्लॅन फसला होता. दिग्विजयला आर्यनच्या खोट्या लोकेशनची माहिती मिळाली असली, तरी त्याने आर्यनच्या कुटुंबाला ओलीस ठेवण्याची खेळी खेळली होती.
कबीरने लगेच गाडीचे इंजिन चालू केले. आर्यन, शांत राहा. आपण कल्याणला पोहोचायला वेळ लागेल, पण मी लोकल पोलिसांना तिथे पाठवतोय.
तेवढ्यात कबीरचा वैयक्तिक फोन वाजला. स्क्रीनवर 'अननोन नंबर' (Unknown Number) दिसत होता. कबीरने फोन स्पीकरवर टाकला.
हॅलो कबीर खान, पलीकडून दिग्विजय सावंतचा थंड आणि क्रूर आवाज आला. आर्यन देशमुख तुझ्यासोबत आहे, हे मला माहीत आहे. शहाण्यासारखा त्याला आणि त्या पेंड्राईव्हला घेऊन पुढील अर्ध्या तासात भिवंडीच्या जुन्या गोदामात ये. जर तू पोलिसांना कळवण्याचा किंवा शहाणपणा करण्याचा प्रयत्न केलास, तर आर्यनची पत्नी आणि मुलगी पुढचा सूर्योदय पाहणार नाहीत. आणि हो, तुझी ती आयटी सिक्युरिटी वाली किआरा... ती पण आता आमच्याच पाहुणचारात आहे.
कबीर आणि आर्यन दोघांनी एकमेकांकडे पाहिले. आता खेळ पूर्णपणे बदलला होता. सिंघानियाने सगळ्या बाजूने त्यांना कोंडीत पकडले होते.
एकीकडे देशाचा महाघोटाळा आणि दुसरीकडे आर्यनच्या कुटुंबाचा जीव—दोन्हीची बाजी आता आर्यनच्या हातात आहे. किआरा आणि आर्यनचे कुटुंब आता मृत्यूच्या दारात आहेत. कबीर खान आणि आर्यन या चक्रव्यूहातून बाहेर पडू शकतील का? पुढील भागात काय होणार, याची उत्सुकता वाढली असेलच! या मालिकेच्या पुढील भागासाठी चॅनेलला फॉलो करा आणि कमेंट्समध्ये तुमची मते नक्की नोंदवा.
