హైదరాబాద్లోని ప్రముఖ సాఫ్ట్వేర్ సంస్థ టెక్ వెంచర్స్ సొల్యూషన్స్లో కీలక బాధ్యతలు నిర్వహిస్తున్న శ్రీనివాస్ జీవితం బయటకు చూస్తే విజయవంతంగా కనిపించేది. మంచి ఉద్యోగం, ఆకర్షణీయమైన వేతనం, సొంత ఇల్లు, ప్రేమించే కుటుంబం—ఇవన్నీ అతని జీవితాన్ని పరిపూర్ణంగా చూపించినా, వాస్తవానికి అతని మనసు మాత్రం ప్రశాంతతను కోల్పోయింది. ప్రాజెక్టుల గడువులు, విదేశీ క్లయింట్లతో అర్థరాత్రి వరకు కొనసాగే సమావేశాలు, అంతులేని కోడింగ్ సమస్యలు అతని నిత్యజీవితాన్ని యాంత్రికంగా మార్చేశాయి.
ఇంటి బాధ్యతలన్నీ తన భుజాలపై ఉన్నాయనే భావన అతడిని మరింత ఒత్తిడికి గురిచేసేది. ఉమ్మడి కుటుంబ అవసరాలు, పిల్లల చదువులు, పెరుగుతున్న ఖర్చులు, బంధుమిత్రుల రాకపోకలు—ప్రతి అంశం అతనికి ఒక భారంలా కనిపించేది. తన కష్టాన్ని ఎవరూ గుర్తించడం లేదనే భావన క్రమంగా అతనిలో అసహనాన్ని పెంచింది. ఆ అసహనం చివరకు ఇంట్లోని అమాయకమైన చిరునవ్వులను కూడా దూరం చేసింది. భార్య లక్ష్మితో చిన్నచిన్న విషయాలకు వాగ్వాదాలు, పిల్లలపై చిరాకు, జీవితంపై నిరంతర అసంతృప్తి అతని స్వభావంలో భాగమైపోయాయి.
ఒక సాయంత్రం కార్యాలయం నుంచి తీవ్ర అలసటతో ఇంటికి చేరుకున్న శ్రీనివాస్ సోఫాలో కూర్చొని, జీవితమంతా బాధ్యతల భారమే అన్న భావనతో నిశ్శబ్దంగా ఆలోచిస్తున్నాడు. అప్పుడే అతని పదేళ్ల కుమారుడు అభినవ్ చేతిలో నోట్బుక్ పట్టుకుని ఆనందంగా వచ్చాడు.
“నాన్నా… స్కూల్లో ఇచ్చిన వ్యాసం పూర్తిచేయడానికి మీ సహాయం కావాలి” అని అమాయకంగా అడిగాడు.
అప్పటికే చిరాకుతో ఉన్న శ్రీనివాస్ అతని వైపు కూడా చూడకుండా,
“రోజంతా ఆఫీసులో పని చేసి అలసిపోయాను. నీ చదువు నువ్వే చూసుకో. నన్ను కాసేపు ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వు” అని గట్టిగా మందలించాడు.
ఆ మాటలు అభినవ్ చిన్న మనసును గాయపరిచాయి. కళ్లలో నీళ్లు నిండగా ఏమీ మాట్లాడకుండా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
కొంతసేపటి తరువాత శ్రీనివాస్ కోపం చల్లారింది. తన ప్రవర్తనపై పశ్చాత్తాపం కలిగింది. పిల్లాడిని ఓదార్చాలని అతని గదిలోకి వెళ్లాడు. అప్పటికే అభి పుస్తకం చేతిలోనే పట్టుకుని నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. అతని బుగ్గలపై ఎండని కన్నీటి చారలు కనిపించాయి. ఆ దృశ్యం శ్రీనివాస్ హృదయాన్ని కలచివేసింది.
పిల్లాడి చేతిలోని నోట్బుక్ను మెల్లగా తీసి మూసేలోపే ఒక శీర్షిక అతని దృష్టిని ఆకర్షించింది.
“మొదట నచ్చకపోయినా తరువాత మనకు మేలు చేసే విషయాలు.”
ఆసక్తిగా అభి రాసిన వ్యాసాన్ని చదవడం ప్రారంభించాడు.
“నాకు పరీక్షలు మొదట భయంగా అనిపిస్తాయి. కానీ అవే నాకు వేసవి సెలవులను తెస్తాయి. అందుకే పరీక్షలకు కృతజ్ఞతలు. జబ్బు చేసినప్పుడు తాగే చేదు మందులు రుచిగా ఉండవు. కానీ అవే నన్ను ఆరోగ్యంగా చేస్తాయి. అందుకే వాటికీ కృతజ్ఞతలు. ప్రతిరోజూ నన్ను నిద్రలేపే అలారం మొదట ఇబ్బందిగా ఉంటుంది. కానీ అది నేను మరో అందమైన రోజును చూడడానికి కారణమవుతుంది. అందుకే దానికీ కృతజ్ఞతలు.
అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా నాకు ఇంత మంచి నాన్నను ఇచ్చిన దేవుడికి కృతజ్ఞతలు. నాన్న కొన్నిసార్లు కోప్పడతారు. ఆ కోపం నాకు బాధ కలిగిస్తుంది. కానీ ఆ కోపం వెనుక మా కోసం పడే శ్రమ, ప్రేమ దాగి ఉంటాయని నాకు తెలుసు. నాన్న కష్టపడకపోతే నాకు మంచి చదువు ఉండేది కాదు… మంచి బొమ్మలు ఉండేవి కాదు… మా కుటుంబం సంతోషంగా ఉండేది కాదు. అందుకే నా నాన్నకు నేను ఎప్పుడూ కృతజ్ఞుడిని.”
ఆ చిన్నారి అమాయక హృదయం నుంచి వచ్చిన ప్రతి వాక్యం శ్రీనివాస్ మనసును కదిలించింది. అతని కళ్లలో తెలియకుండానే నీళ్లు తిరిగాయి. ఇప్పటివరకు భారంగా కనిపించిన జీవితమే ఒక్కసారిగా ఒక వరంలా అనిపించింది.
“నేను ఇంటి ఖర్చులు భరిస్తున్నానంటే నాకు ఒక ఇల్లు ఉంది. కుటుంబ బాధ్యతలు ఉన్నాయంటే నన్ను ప్రేమించే వాళ్లు ఉన్నారు. బంధువులు వస్తున్నారంటే నా జీవితంలో అనుబంధాలు ఉన్నాయి. ఉద్యోగ ఒత్తిడి ఉందంటే నాకు ఉద్యోగం ఉంది. ఆరోగ్యం ఉంది కాబట్టే పనిచేయగలుగుతున్నాను.”
అని తనలో తాను ఆలోచించాడు.
ఆ క్షణంలో అతని దృక్పథమే మారిపోయింది. సమస్యలు అలాగే ఉన్నాయి. కానీ వాటిని చూసే చూపు మారింది. భారంగా కనిపించిన బాధ్యతలు ఇప్పుడు భగవంతుడు ప్రసాదించిన ఆశీర్వాదాలుగా అనిపించాయి.
అతడు నిద్రలో ఉన్న అభినవ్ను ప్రేమగా హత్తుకుని నుదుటిపై ముద్దుపెట్టాడు. “నాకు జీవితంలో గొప్ప పాఠం నేర్పింది నువ్వే” అని మనసులోనే కుమారుడికి కృతజ్ఞతలు తెలిపాడు. అలాంటి సంస్కారవంతమైన బిడ్డను ప్రసాదించిన భగవంతునికి నమస్కరించాడు.
ఆ రోజు నుంచి శ్రీనివాస్ జీవితంలో సమస్యలు తగ్గలేదు. కానీ ఫిర్యాదులు తగ్గాయి. ఒత్తిడి పోయలేదు. కానీ దాన్ని భరించే శక్తి పెరిగింది. ఎందుకంటే అతను ఒక గొప్ప సత్యాన్ని గ్రహించాడు—జీవితాన్ని మార్చేది పరిస్థితులు కాదు, వాటిని చూసే దృక్పథం.
మనిషి దృష్టి ఎప్పుడూ లేనివాటిపైనే నిలిస్తే అసంతృప్తి పెరుగుతుంది. ఉన్న వరాలను గుర్తించి కృతజ్ఞతతో జీవించడం ప్రారంభిస్తే అదే జీవితం ఆనందమయంగా మారుతుంది. కృతజ్ఞత అనేది కేవలం ఒక మంచి గుణం కాదు; అది మనసుకు ప్రశాంతతను, సంబంధాలకు మాధుర్యాన్ని, జీవితానికి పరిపూర్ణతను ప్రసాదించే దివ్యమైన జీవన విధానం.
