ಕರಾವಳಿಯ ಆ ಹಸಿರು ಮೈಸಿರಿಯ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾದಂತಿತ್ತು. ಆ ಮನೆಯ ಯಜಮಾನ ವಿಶ್ವನಾಥ್, ಅಂಚೆ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಿವೃತ್ತರಾದವರು. ಅವರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಬಿಗುವಾದ ಶಿಸ್ತು. ಅವರ ಮಗ ಸೂರ್ಯ, ನಗರದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನಂತೆಯೇ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದ ಯುವ ಬರಹಗಾರ. ಆದರೆ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಮಗನ ನಡುವೆ ಮಾತ್ರ ಉತ್ತರ ಧ್ರುವ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಧ್ರುವದಷ್ಟು ಅಂತರವಿತ್ತು.ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ತಣ್ಣೀರು ಎರಚುವ ಒಬ್ಬ ಕಟುಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೂರ್ಯ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಕವಿತೆ, ಕಥೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬೆಳೆದವನು. ಅಪ್ಪಾ, ಈ ಕವಿತೆ ಓದಿ ಹೇಗಿದೆ? ಎಂದು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಎಡಗಣ್ಣನ್ನು ಅರೆಮುಚ್ಚಿ, ಬಲಗಣ್ಣಿನಿಂದ ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದು ನೋಡಿ, ಇದೆಲ್ಲಾ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಲ್ಲ ಸೂರ್ಯ, ಜೀವನ ಅಂದ್ರೆ ಬರೀ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲ, ವಾಸ್ತವ ಕಲಿ ಎಂದು ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಅಪ್ಪನ ಮೇಲೆ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ದ್ವೇಷ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು.
ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಎಂಟನೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಆ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬ ಇಂದಿಗೂ ಒಂದು ಮಸುಕಾದ ನೆನಪು. ಅಂದು ಆಕಾಶಬುಟ್ಟಿ ಹಚ್ಚುವಾಗ ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿದು ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಡಿದಿತ್ತು. ರಕ್ತಸಿಕ್ತನಾಗಿದ್ದ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ ತಾಯಿ ಅನಾಥಳಂತೆ ಅತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರರು ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಇಡೀ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಸ್ತಬ್ಧಗೊಳಿಸಿತ್ತು ಮಗುವಿನ ಎಡಗಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಇದು ಮರಳಿ ಬರುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ.
ಆದರೆ ಅಂದು ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರು ಅಳಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹನಿ ಕಣ್ಣೀರನ್ನೂ ಹಾಕದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಾರಿಡಾರ್ನಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎರಡು ದಿನದ ನಂತರ ಪವಾಡವೆಂಬಂತೆ ಡಾಕ್ಟರರು ಬಂದು ಹೇಳಿದರು, ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಅನಾಮಧೇಯ ದಾನಿ ತನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ನೀಡಲು ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ತಕ್ಷಣ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡೋಣ ಆಪರೇಷನ್ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರಪಂಚದ ಬಣ್ಣಗಳು ಮತ್ತೆ ಕಂಡವು. ಆದರೆ ಅಂದಿನಿಂದ ಅಪ್ಪನ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಂಡಿತು. ಅಪ್ಪ ಯಾವಾಗಲೂ ಸೂರ್ಯನಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಗೋಡೆ ಹಿಡಿದು ತಡಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪನ ನಾಟಕ ಅಥವಾ ವಯಸ್ಸಾದ ಲಕ್ಷಣ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು.
ಸೂರ್ಯ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು ದೊಡ್ಡ ಬರಹಗಾರನಾದ. ಅವನ ಕಾದಂಬರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಪಾತ್ರ ಯಾವಾಗಲೂ ವಿಲನ್ ಆಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮಗನ ಕನಸನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಒಬ್ಬ ಕ್ರೂರ ತಂದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅಪ್ಪನನ್ನು ತನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಹಣ ಉಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೇ ಹೊರತು, ಕಥೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಸೂರ್ಯನ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತ್ತು.
ಕಳೆದ ವಾರ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಇಡೀ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕವೇ ಅವನನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಪ್ಪನಿಂದ ಒಂದು ಅಭಿನಂದನೆಯ ಕರೆ ಕೂಡ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ, ನನ್ನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನೋಡಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಅಸೂಯೆ ಇರಬಹುದು ಎಂದು. ಆದರೆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಆ ಒಂದು ಫೋನ್ ಕಾಲ್ ಅವನ ಬದುಕನ್ನೇ ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿತು. ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರು ಹಠಾತ್ತನೆ ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ತೀರಿಹೋಗಿದ್ದರು.
ಸೂರ್ಯ ಊರಿಗೆ ಬಂದ. ಅಪ್ಪನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಅಪ್ಪ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸಣ್ಣ ಕೋಣೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಲು ಹೋದ. ಅಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಹಳೆಯ ಟ್ರಂಕ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಇತ್ತು. ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು, ಅಪ್ಪ ಇದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಣ, ಆಸ್ತಿ ಪತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಟ್ಟಿರಬಹುದು ಎಂದು. ಆದರೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ತೆರೆದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ಕಾದಿತ್ತು.
ಅದರಲ್ಲಿ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸೂರ್ಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕವಿತೆ, ಕಥೆ, ಲೇಖನಗಳ ಕಟಿಂಗ್ಗಳನ್ನು ಒಂದು ಫೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಅಂಟಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಒಂದೊಂದು ಲೇಖನದ ಕೆಳಗೂ ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಒರಟು ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಬರೆದಿದ್ದರು.ಒಂದು ಲೇಖನದ ಕೆಳಗೆ ಹೀಗಿತ್ತು ಸೂರ್ಯ, ಇವತ್ತು ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಓದಿದೆ. ಆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಬರೆದ ತಂದೆಯ ಪಾತ್ರ ನಾನೇ ಅಲ್ವಾ? ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೋಪ ಇದೆ ಅಂತ ಇವತ್ತು ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಸಾರಿ ಮಗನೇ, ನಿನಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸೋಕೆ ನನಗೆ ಬರಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ನೀನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬೆಳೆಯಲಿ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಆಸೆ.ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ, ಇಂದು ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂತು. ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಕರಾವಳಿಯ ಹೆಮ್ಮೆ ಅಂದಾಗ ಎದೆ ಉಬ್ಬಿ ಬಂತು. ಆ ಪೇಪರ್ ಅನ್ನು ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ಮಲಗಿದೆ. ಆದರೆ ಮಗನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿ, ಅದೇ ಅವನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ. ಸೂರ್ಯನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಫೈಲ್ನ ತಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ, ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಕವಲೊಡೆದ ವೈದ್ಯಕೀಯ ದಾಖಲೆ ಇತ್ತು. ಅದು ಸೂರ್ಯನ ಕಣ್ಣಿನ ಆಪರೇಷನ್ ಸಮಯದ ರಿಪೋರ್ಟ್. ಸೂರ್ಯನ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು.
ಅದರಲ್ಲಿ ದಾನಿಯ ಹೆಸರಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು ವಿಶ್ವನಾಥ್ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಎಡಗಣ್ಣನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಆಗ ಅರ್ಥವಾಯಿತು ಅಪ್ಪ ಯಾಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ತೀರಾ ಹತ್ತಿರ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಯಾಕೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಗೋಡೆ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು. ಅಪ್ಪ ತಾನು ಅರ್ಧ ಕುರುಡನಾಗಿ, ತನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನು ಮಗನಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದರು ಮಗನಿಗೆ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತು ಬಣ್ಣಗಳು ಕಾಣಿಸಲಿ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಅರ್ಧ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದರು.
ಡೈರಿಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟದಲ್ಲಿ, ಅಪ್ಪ ಸಾಯುವ ಮೂರು ದಿನ ಮುಂಚೆ ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳಿದ್ದವು.ಸೂರ್ಯ, ಈಗ ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಕಣ್ಣಿನ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಡಾಕ್ಟರರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡಲು ನನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕಣ್ಣು ಬೇಡ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಕಾವ್ಯಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೀಯಲ್ಲಾ, ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು. ನನ್ನ ಮರಣದ ನಂತರ ನನ್ನ ಈ ಎರಡನೇ ಕಣ್ಣನ್ನೂ ನಿನಗೇ ಕೊಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೆ ಬರೆಯುವಾಗ ಕಣ್ಣು ದಣಿಯಬಾರದು. ನಾನು ಹೋದರೂ, ನಿನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬದುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ.ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ತಾನು ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಟ್ಟ ಸಾಲುಗಳೂ ಚೂರಿಯಂತೆ ಎದೆಗೆ ಚುಚ್ಚಿದವು. ಅಪ್ಪ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನೇ ಮಗನಿಗೆ ಲೇಖನಿಯನ್ನಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಸೂರ್ಯ ಅಪ್ಪನ ಫೋಟೋವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿ ಹಿಡಿದು ಆ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳು ನಡುಗುವಂತೆ ಕಿರುಚಿದ:ಅಪ್ಪಾ ಕಥೆ ಬರೆಯೋ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮೌನದ ಮಹಾಕಾವ್ಯವನ್ನು ಓದೋಕೆ ಸೋತುಬಿಟ್ಟೆನಲ್ಲಪ್ಪಾ ನನ್ನ ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ.ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೀರು ಅಪ್ಪ ನೀಡಿದ ದೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲಕವೇ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದು ಸೂರ್ಯ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಾಗಿ ಸತ್ತಿದ್ದ, ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಮಗನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ. ಆ ದಿನ ಅವನು ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ, ಅಪ್ಪನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅನಾಥಾಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು ಎಂದು. ಅಪ್ಪ ನೀಡಿದ ದೃಷ್ಟಿ ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಗಳಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಲು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು.
ನೀತಿ: ತಂದೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಆಕಾಶದಂತೆ, ನಾವು ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಇರುತ್ತೇವೆ ಆದರೆ ಅದರ ವಿಸ್ತಾರ ನಮಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
