અધ્યાય 1
“શાંત લડાઈ”
રાત્રે 2 વાગ્યા હતા.
ઘર આખું સૂતું હતું.
ફક્ત એક રૂમમાં લાઇટ ચાલુ હતી.
ટેબલ પર ખુલ્લું પુસ્તક.
બાજુમાં ઠંડી પડી ગયેલી ચા.
અને ખુરશી પર વાંકો બેસેલો — વિશ્વાસ.
એ વાંચતો હતો…
કે ફક્ત પાનાંઓને જોઈ રહ્યો હતો — એને પોતાને જ ખબર નહોતી.
ઘડિયાળની ટિક-ટિક
એના દિલના ધબકારથી વધુ સ્પષ્ટ સંભળાતી હતી.
“લોકો સમજે છે હું exam માટે જાગું છું,
કોઈએ જોયું નથી —
હું ઘરના ભવિષ્ય માટે જાગું છું…”
દીવાલ પર પિતાનો ફોટો હતો.
દરેક વાર નજર પડે ત્યારે અંદરથી એક અવાજ આવતો —
“મારે જીતવું જ છે.”
માતા હોલમાં સૂઈ રહી હતી.
દિવસભર કામ કરીને થાકી ગયેલી.
એના હાથની લકીરોમાં વર્ષોની મહેનત હતી.
વિશ્વાસે એક ઊંડી શ્વાસ લીધી.
પુસ્તક બંધ કર્યું.
આંખો મીંચી.
અને ધીમે થી ફસફસાયો —
“ભગવાન, આ વખતેએ… મમ્મી માટે.”
એને ડર લાગતો હતો.
નિષ્ફળતાનો નહીં…
પણ માની આંખોમાં નિરાશા જોવાનો.
“પરીક્ષા હારું તો ફક્ત result ખરાબ આવે,
પણ જો માનો વિશ્વાસ હારું —
તો હું ક્યાં જઈશ?”
દરેક attempt પછી
ગામના લોકો પૂછે —
“હજુ નથી થયું?”
દરેક સવાલ
એના આત્મવિશ્વાસ પર નાનો ઘા મારતો.
પણ એ હસતો.
હંમેશા હસતો.
કારણ કે
મધ્યવર્ગીય છોકરાઓને
રડવાની પરવાનગી નથી હોતી.
એને હજી ખબર નહોતી —
જિંદગી એની માટે માત્ર exam જ નહીં રાખી રહી હતી.
જલ્દી જ એની જિંદગીમાં કોઈ આવવાનું હતું…
જે એની નબળાઈ પણ બનશે
અને એની સૌથી મોટી શક્તિ પણ.
પણ આ રાત…
ફક્ત એ અને એની ચુપચાપ લડાઈની હતી.
અધ્યાય 2
“ત્રણ માર્ક”
સવારનો પ્રકાશ પડદામાંથી અંદર આવ્યો.
વિશ્વાસની આંખ ખુલી.
એને તરત યાદ આવ્યું — Result.
દિલમાં અજીબ ભાર.
મોબાઇલ હાથમાં લીધો.
Internet slow.
દરેક second વર્ષ જેવો લાગતો.
Roll number દાખલ કર્યો.
Screen પર loading…
અને પછી —
Not Qualified
Marks: 97
Cut-off: 100
ફર્ક — ફક્ત ત્રણ માર્ક.
ત્રણ.
એણે screen ને ફરી જોયું.
કદાચ ભૂલ હશે.
ફરી refresh.
Same.
એણે ફોન ધીમે ટેબલ પર મૂકી દીધો.
ચીસ પાડવી હતી.
પણ પાડાઈ નહીં.
આંસુ આવવાના હતા.
પણ આવ્યા નહીં.
“મધ્યવર્ગીય ઘરમાં દુઃખ loud નથી હોતું,
એ silently adjust થઈ જાય છે.”
માતા રસોડામાંથી બોલ્યા —
“બેટા, result આવી ગયું?”
વિશ્વાસે અવાજ સામાન્ય રાખવાનો પ્રયાસ કર્યો —
“હા… થોડું રહી ગયું.”
થોડું.
પણ એ ‘થોડું’
એના એક વર્ષ જેટલું મોટું હતું.
પિતા એ સમાચાર સાંભળ્યા.
થોડી ક્ષણ માટે શાંતિ છવાઈ ગઈ.
પછી માત્ર એક વાક્ય —
“ફરી તૈયારી કરી લે.”
આ શબ્દોમાં દબાયેલો વિશ્વાસ,
દબાયેલું દબાણ
બન્ને હતા.
વિશ્વાસ ઘરની બહાર નીકળ્યો.
આકાશ નિર્મેઘ હતું.
જાણે દુનિયા માટે કંઈ બદલાયું જ ન હોય.
Library તરફ પગ વધ્યા.
કારણ કે
જ્યાં સપના તૂટે છે,
ત્યાંથી જ ફરી લખવાનું શરૂ કરવું પડે છે.
એ બેન્ચ પર બેઠો.
હાથમાં મોબાઇલ.
નજર ખાલી.
દિલમાં એક જ સવાલ —
“હું પૂરતો નથી?”
ત્યારે પાછળથી નરમ અવાજ આવ્યો —
“Cut-off કેટલું હતું?”
વિશ્વાસે નજર ઉંચી કરી.
એક છોકરી ઊભી હતી.
એની આંખોમાં દયા નહોતી.
એમાં સમજ હતી.
વિશ્વાસે ધીમેથી કહ્યું —
“ત્રણ માર્ક.”
એણે થોડું સ્મિત કરીને કહ્યું —
“તો બસ ત્રણ માર્ક માટે તું પોતાને નાપી નાખીશ?”
વિશ્વાસ ચોંક્યો.
એણે આગળ કહ્યું —
“તને ખબર છે?
મને ગયા વર્ષે પાંચ માર્ક ઓછા પડ્યા હતા.”
વિશ્વાસ પહેલી વાર એ દિવસે
કોઈની આંખોમાં પોતાનું પ્રતિબિંબ જોયું.
“ક્યારેક ભગવાન નિષ્ફળતા નથી આપતા,
એ નવા માણસો સાથે મળવાનું કારણ આપે છે.”
પવન હળવેથી ફૂંકાયો.
વિશ્વાસને લાગ્યું —
શાયદ આ ત્રણ માર્ક
એના career નો અંત નહોતા.
શાયદ
એની કહાનીનો નવો પાનું ખૂલતો હતો.
અને કદાચ
આ છોકરી…
એ પાનાની પ્રથમ લાઈન બનવાની હતી.
“એ આવી ગઈ”
લાઈબ્રેરી આજે પણ ભરેલી હતી.
પણ વિશ્વાસને આજે ફક્ત એક જ ખાલી જગ્યા દેખાતી હતી —
એના સામેની ખુરશી.
એ બેઠો હતો.
પુસ્તક ખુલ્લું હતું.
પણ વાંચી રહ્યો નહોતો.
દિલમાં ફક્ત બે વિચાર —
Result…
અને કૃપાલી.
“કેટલાક લોકો બે દિવસમાં જ
આદત બની જાય છે.”
ગઈકાલે એણે કહ્યું હતું —
“કાલે આવજે.”
પણ શું એ ખરેખર આવશે?
કે ફક્ત બોલી ગઈ?
વિશ્વાસે ઘડિયાળ જોયું.
10:12.
દરવાજો ખૂલ્યો.
એણે નજર ઉચકી નહીં.
પણ દિલે ઓળખી લીધું.
પગલાંનો અવાજ.
પુસ્તકો ટેબલ પર મુકાયા.
“મોડો નથી ને?”
નરમ અવાજ.
વિશ્વાસે નજર ઉંચી કરી.
કૃપાલી.
સરળ.
સામાન્ય.
પણ આજે કંઈક ખાસ.
“મને લાગ્યું નહીં આવે,” વિશ્વાસ બોલી ગયો.
“હું promise તોડી દઉં એટલી ખરાબ નથી,”
કૃપાલીએ સીધો જવાબ આપ્યો.
થોડું silence.
પછી એણે સીધો સવાલ કર્યો —
“Result ફરી જોયો?”
વિશ્વાસે માથું હલાવ્યું.
“હા. હજી પણ 97 જ છે.”
કૃપાલી આગળ ઝૂકી.
એની આંખો serious થઈ ગઈ.
“97 number તારી value નથી.
એ ફક્ત એક exam નું score છે.”
“જિંદગી result થી નાપીએ તો
ઘણા સારા લોકો ઓછા પડી જાય.”
વિશ્વાસ ચુપ રહ્યો.
“તું ફરી attempt કરશે?” કૃપાલીએ પૂછ્યું.
“ડર લાગે છે,”
વિશ્વાસ પહેલી વાર honestly બોલ્યો.
“કઈ વાતનો?”
“ફરી ત્રણ માર્ક રહી જાય તો?”
કૃપાલી થોડું સ્મિત કરીને બોલી —
“તો આ વખતે ચાર માર્ક વધારે લાવીશું.”
“અમે?”
“હા, અમે.
હવે તું એકલો નથી.”
આ શબ્દ simple હતા.
પણ વિશ્વાસના અંદર કંઈક હલ્યું.
“ક્યારેક એક ‘અમે’
એકલા માણસને જીવતો કરી દે છે.”
કૃપાલીએ પુસ્તક ખોલ્યું.
“ચાલ, આજે start કરીએ.
દુખ ને break આપ.”
વિશ્વાસ એણે પહેલી વાર focus કર્યો.
Result હજી દુખતો હતો.
પણ આજે દુખ સાથે
કોઈ બેસેલું હતું.
અને કદાચ
એ જ પૂરતું હતું.
અધ્યાય – ૪
“પરિણામ ફરી બદલાયું”
Result આવ્યા પછી બે અઠવાડિયા વીતી ગયા.
બહારથી બધું normal હતું.
Class, notes, library, tea break…
પણ અંદરથી બંને બદલાઈ રહ્યા હતા.
વિશ્વાસ હવે થોડો confident લાગતો હતો.
કૃપાલી થોડું શાંત.
એક સાંજે coaching class માં notice board પાસે ભીડ હતી.
Re-evaluation Result Updated.
કોઈક બોલ્યું —
“અરે check કરજો! marks બદલાયા છે!”
વિશ્વાસે casually list જોઈ.
Roll No. 2147 —
Marks: 100
એક પળ માટે એને વિશ્વાસ જ ના આવ્યો.
ત્રણ માર્ક વધ્યા હતા.
Cut-off clear.
હાથ થોડો કંપ્યો.
દિલમાં ખુશી હતી —
પણ એ ખુશી સાથે એક અજાણ્યો ડર પણ.
“કેટલીક જીત એવી હોય છે,
જેમાં તાળી ઓછું અને ખામોશી વધારે સંભળાય.”
કૃપાલી એની બાજુમાં ઊભી હતી.
“શું થયું?” એણે પૂછ્યું.
વિશ્વાસે list તરફ ઈશારો કર્યો.
કૃપાલીએ વાંચ્યું.
એક સેકન્ડ માટે એની આંખોમાં ચમક આવી.
ખરી ખુશી.
પછી એ ચમક ધીમે ધીમે ઓગળી ગઈ.
“Congratulations…” એણે ધીમેથી કહ્યું.
“તું?” વિશ્વાસે તરત પૂછ્યું.
કૃપાલી list માં પોતાનું roll number શોધવા લાગી.
Roll No…
Marks: 98
Cut-off: 100
બે માર્ક.
ફરી બે માર્ક.
આ વખતે એ ચૂપ રહી.
હસવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
“જિંદગી ક્યારેક એ જ પાઠ ફરી શીખવાડે છે,
જ્યાં આપણે પહેલેથી જ દુઃખ અનુભવી ચૂક્યા હોઈએ.”
વિશ્વાસને લાગ્યું —
આ વખતે result એ જીત્યો નથી.
કોઈક હાર્યો છે.
“કૃપાલી…” એ બોલ્યો.
“It's okay,” એણે તરત અટકાવ્યું.
“તું ખુશ રહેજે.”
એ શબ્દોમાં strength હતી,
પણ આંખોમાં ભીંજાર.
“કેટલાક લોકો પોતાના આંસુ છુપાવીને,
આપણા સપનાઓને આશીર્વાદ આપે છે.”
વિશ્વાસે ધીમેથી કહ્યું —
“અમે સાથે આગળ જઈશું.”
કૃપાલી માથું હલાવ્યું.
“વિશ્વાસ…
દરેક રસ્તો સાથે શરૂ થાય છે.
પણ દરેક અંત સાથે નથી લખાયેલો.”
આ વખતે એનો અવાજ થોડો તૂટી ગયો.
ભીડ ધીમે ધીમે ઓછી થઈ ગઈ.
Notice board સામે હવે ફક્ત બંને જ હતા.
પવન હળવો હતો.
પણ વાતાવરણ ભારે.
વિશ્વાસને સમજાતું નહોતું —
આ ખુશી celebrate કરવી કે નહીં?
“જ્યારે પોતાની જીત,
પોતાના જ માણસને પાછળ મૂકી જાય —
ત્યારે સફળતા પણ સજા જેવી લાગે.”
કૃપાલી બોલી —
“તું form ભરી દે. Interview માટે prepare થા.
હું next attempt આપીશ.”
“હું રાહ જોઈશ,” વિશ્વાસ બોલી ગયો.
“ના,” એણે સ્મિત સાથે કહ્યું.
“રાહ સપનાઓ માટે રાખાય,
લોકો માટે નહીં.”
આ શબ્દો વિશ્વાસના દિલમાં વાગ્યા.
એને પહેલી વાર સમજાયું —
કૃપાલી strong છે.
પણ અંદરથી એકલી.
“કેટલાક લોકો હંમેશા બીજા માટે તાળી પાડે છે,
પણ એમના માટે કોઈ તાળી પાડતું નથી.”
થોડી વારમાં કૃપાલી bag ઉપાડી.
“Bye,” એણે કહ્યું.
સામાન્ય bye.
પણ આજનો bye અલગ હતો.
વિશ્વાસ એને જતાં જોયો.
દરેક પગલાં સાથે
એના દિલમાં guilt વધતું ગયું.
એ રાત્રે…
વિશ્વાસે result ની photo phone માં જોઈ.
એ હસ્યો નહીં.
એને ફક્ત 98 યાદ આવતું હતું.
“ક્યારેક બે માર્કનો અંતર,
બે દિલ વચ્ચેનું અંતર બની જાય છે.”
Phone vibrate થયો.
Message —
Kripali: “Proud of you. Don't stop.”
વિશ્વાસે reply type કર્યો —
“Without you I can't.”
Erase.
ફરી type —
“Thanks.”
Send.
Short.
Cold.
Unfinished.
એને સમજાયું —
દૂરાવ શબ્દોથી નહીં,
ચુપ્પીથી શરૂ થાય છે.
અધ્યાય – ૫
“સાથ હતો… સમય નહોતો”
Result બદલાયા પછી જીવન આગળ વધતું રહ્યું.
Calendar પર interview ની તારીખ નજીક આવતી હતી.
Books ખૂલી હતી.
Pen ચાલતો હતો.
પણ મન ક્યાંક અટકેલું.
વિશ્વાસ study table સામે બેઠો હતો,
પણ એની નજર વારંવાર phone તરફ જતી.
કૃપાલી online આવતી…
થોડીવાર રહેતી…
પછી offline.
કોઈ message નહીં.
“ક્યારેક online દેખાતું નામ,
દિલમાં offline જેવી ખાલી જગ્યા છોડી જાય છે.”
Library માં હવે બંને સાથે બેસતા હતા,
પણ વચ્ચે silence બેસતું હતું.
પહેલાં notes share થતા.
હવે ફક્ત page turn થતો અવાજ.
પહેલાં આંખો મળતી.
હવે નજરો ટળતી.
વિશ્વાસે એક દિવસ હિંમત કરી.
“કૃપાલી… તું મને avoid કરે છે?”
કૃપાલી થોડું મૌન રહી.
“નહીં. બસ… practical બનવું છે.”
“પ્રેમમાં practical?”
એ હળવું હસીને બોલી —
“હવે આ પ્રેમ નથી, વિશ્વાસ.
આ reality છે.”
એ શબ્દો સીધા દિલ સુધી પહોંચ્યા.
“જ્યારે કોઈ ‘reality’ શબ્દ બોલે,
ત્યારે સપનાઓ ધીમે ધીમે અવાજ વગર તૂટી જાય છે.”
એક સાંજ…
વરસાદ પડતો હતો.
Coaching class પછી બધા students shelter નીચે ઊભા હતા.
પવનમાં ઠંડક હતી,
પણ બંને વચ્ચે અજાણ્યું અંતર ગરમ હતું.
“તું interview clear કરી જ લેશે,” કૃપાલી બોલી.
“અને તું?”
“હું ફરી પ્રયત્ન કરીશ.”
“હું રાહ જોઈશ.”
કૃપાલીએ સીધું જોયું.
“રાહ સપનાઓ માટે રાખાય છે…
લોકો માટે નહીં.”
વિશ્વાસ ચૂપ.
“તો આપણે શું?” એણે પૂછ્યું.
કૃપાલી ધીમેથી બોલી —
“અપણે ખોટા નથી.
સમય ખોટો છે.”
“ક્યારેક સાથ પૂરતો હોય છે,
પણ સમય સાથ ન આપે.”
વરસાદ વધુ જોરથી પડવા લાગ્યો.
લોકો એક પછી એક નીકળી ગયા.
બંને હજુ ઊભા.
“મારે તને પાછળ છોડીને નથી જવું,” વિશ્વાસ બોલ્યો.
“તું મને નથી છોડતો,” કૃપાલી બોલી.
“અપણે બસ અલગ ગતિએ ચાલી રહ્યા છીએ.”
“દિલ તો એક ગતિએ ધબકે છે ને?”
આ વખતે કૃપાલીનો અવાજ થોડીક કંપ્યો.
“દિલ ગતિથી નહીં… પરિસ્થિતિથી ચાલે છે.”
“જે સંબંધોમાં ‘સમય’ હારી જાય,
ત્યાં ‘સાચું હોવું’ પણ કામ નથી આવતું.”
એ રાત્રે…
વિશ્વાસે interview questions વાંચ્યા.
પણ દરેક જવાબની વચ્ચે કૃપાલી હતી.
Phone vibrate થયો.
Message —
Kripali: “Best of luck. Proud of you.”
વિશ્વાસ લાંબો message લખવા લાગ્યો.
“તું મારી strength છે…”
Delete.
“મારે તારા વગર નથી જવું…”
Delete.
અંતે ફક્ત લખ્યું —
“Thanks.”
Send.
Screen બંધ.
“કેટલાક સંબંધો ‘Thanks’ સુધી સીમિત રહી જાય છે,
જ્યારે દિલમાં હજારો ‘રહેજે’ બાકી હોય.”
વિશ્વાસને સમજાયું —
અપણે હજુ સાથે છીએ.
બાજુમાં ઊભા છીએ.
એકબીજાને સમજીએ છીએ.
પણ…
“સાથ હતો…
સમય નહોતો.”
અધ્યાય – ૬
“અધૂરી કબૂલાત”
Interview માટે ફક્ત પાંચ દિવસ બાકી હતા.
વિશ્વાસ preparationમાં ડૂબેલો હતો.
પણ concentration તૂટતું જતું.
દરેક page પછી એક જ વિચાર —
કૃપાલી.
છેલ્લા કેટલાક દિવસોથી એ વધારે શાંત થઈ ગઈ હતી.
Calls almost બંધ.
Messages formal.
Meetings limited.
“જ્યારે કોઈ ધીમે ધીમે દૂર થાય,
ત્યારે એ ક્યારેય એક દિવસમાં નથી જતા.”
એક સાંજ કૃપાલીએ message કર્યો —
“કાલે મળી શકીએ?”
વિશ્વાસે તરત reply કર્યો —
“હા. જ્યાં કહે ત્યાં.”
બીજા દિવસે…
City garden ની એક શાંત bench.
સૂર્યાસ્તનો સમય.
આકાશમાં હળવો કેસરિયો રંગ.
કૃપાલી પહેલેથી બેઠી હતી.
એના ચહેરા પર શાંતિ હતી,
પણ આંખોમાં થાક.
“તું બોલાવી… બધું okay છે ને?” વિશ્વાસે પૂછ્યું.
કૃપાલી થોડું મૌન રહી.
“ઘરે વાત થઈ હતી.”
“કઈ વાત?”
“પપ્પા ઈચ્છે છે કે હું next attempt આપું.
Last attempt.”
“એમાં problem શું છે?”
“Problem attempt નથી…
Problem expectation છે.”
વિશ્વાસ ધ્યાનથી સાંભળતો રહ્યો.
“ઘરે financial pressure છે.
મારી responsibility વધી રહી છે.
જો આ વખતે clear ન થાય…
તો કદાચ મને exam છોડવી પડશે.”
હવા ભારે બની ગઈ.
“ક્યારેક સપનાઓ હારતા નથી,
પરિસ્થિતિઓ જીતી જાય છે.”
“તું મને કહ્યું કેમ નહીં?” વિશ્વાસે પૂછ્યું.
“કારણ કે તારે interview પર focus કરવું છે.”
“અને તું? તું એકલી handle કરશે?”
કૃપાલી હળવું હસીને બોલી —
“હંમેશાં તો એકલી જ handle કર્યું છે.”
વિશ્વાસે એની આંખોમાં સીધું જોયું.
“કૃપાલી… હું ફક્ત friend તરીકે નથી કહતો.
હું તને ગુમાવવા નથી માગતો.”
Silence.
સૂર્ય અડધો ડૂબી ગયો.
કૃપાલી ની આંખોમાં પાણી ભરાઈ આવ્યું,
પણ એણે આંસુ રોકી લીધા.
એ ધીમેથી બોલી —
“દિલ કહે સાથ રહી જા,
સમય કહે થોભી જા,
શબ્દો હોઠ સુધી આવે,
પણ હિંમત પાછી વળી જાય.”
વિશ્વાસ નિર્વાક રહ્યો.
“અપણે આ વાત આજે નહીં કરીએ,” કૃપાલી બોલી.
“શા માટે?”
“કારણ કે જો હું આજે આ સાંભળું…
તો હું strong નહીં રહી શકું.”
“તો answer શું છે?”
કૃપાલી પાછળ વળી.
આંખોમાં સ્પષ્ટ લાગણી.
“Answer ખોટો નથી…
સમય ખોટો છે.”
એ ચાલવા લાગી.
આ વખતે વિશ્વાસે રોક્યો નહીં.
એને સમજાયું —
Confession થયું નથી.
પણ થઈ ગયું છે.
“ક્યારેક ‘હું પણ’ બોલ્યા વગર પણ સાંભળાઈ જાય છે.”
અધ્યાય – ૭
“જ્યાં પ્રેરણા પ્રેમ બની ગઈ”
Interview નો દિવસ.
સવારથી જ હૃદય ધબકતું હતું.
ઘરમાં બધું શાંત…
પણ વિશ્વાસના મનમાં વાવાઝોડું.
એણે formal શર્ટ પહેર્યું.
File હાથમાં લીધી.
Mirror સામે ઊભો રહ્યો.
Phone vibrate થયો.
Kripali:
“ડરતા નહીં. તું કરી લેશે.”
વિશ્વાસે screen તરફ જોઈ હળવું સ્મિત કર્યું.
“કેટલાક લોકો હાથ પકડીને સાથ નથી આપતા,
પણ દિલ પકડીને હિંમત આપી દે છે.”
Interview Hall અંદર
Questions technical હતા.
Panel ગંભીર.
વિશ્વાસ steady જવાબ આપતો રહ્યો.
અચાનક એક senior panel member એ પૂછ્યું —
“Mr. Vishwas,
તમારા જીવનમાં સૌથી વધુ પ્રેરણા આપનાર વ્યક્તિ કોણ છે?”
એક પળ માટે સમય અટકી ગયો.
એને કૃપાલી યાદ આવી —
બે માર્ક પછીનો દિવસ…
Library…
Garden…
એણે સીધું નામ નહોતું લીધું.
એણે શાંતિથી જવાબ આપ્યો —
“Sir, એક એવી વ્યક્તિ છે
જે હંમેશા મને મારી જાત પર વિશ્વાસ કરાવે છે.
જ્યારે હું બે માર્કથી હાર્યો હતો,
ત્યારે એણે મને ફરી ઊભું થવું શીખવ્યું.”
Panel member હળવું હસ્યો —
“Family?”
વિશ્વાસે આંખોમાં નરમાઈ સાથે કહ્યું —
“Sir…
ક્યારેક પરિવાર લોહીથી બને છે,
અને ક્યારેક વિશ્વાસથી.”
Room માં થોડું સ્મિત ફેલાયું.
Panel head બોલ્યા —
“That’s a thoughtful answer.”
વિશ્વાસે અંદરથી અનુભવ્યું —
આ answer ફક્ત interview માટે નહોતો.
આ દિલમાંથી આવ્યો હતો.
“કેટલાક નામ કાગળ પર નથી લખાતા,
પણ જીવનની પ્રેરણામાં કોતરાઈ જાય છે.”
બહાર નીકળ્યા પછી
વિશ્વાસે ઊંડો શ્વાસ લીધો.
Phone ચેક કર્યો.
Message —
Kripali: “કેવું ગયું?”
“તારી યાદ આવી,” એણે લખ્યું.
થોડા સમય પછી reply આવ્યો —
“Interview માં પણ?”
“હા. ખાસ કરીને એક પ્રશ્નમાં.”
“કયો?”
વિશ્વાસે લખ્યું —
“Favourite વ્યક્તિ કોણ?”
Typing…
Stop…
Reply આવ્યો —
“Answer શું આપ્યો?”
વિશ્વાસે લખ્યું —
“નામ નથી લીધું.
પણ દિલમાં જે હતું એ કહ્યું.”
Seen.
થોડા સેકન્ડ પછી એક message આવ્યો —
“Proud.”
એક શબ્દ.
પણ ઘણું કહી ગયો.
Library – સાંજ
કૃપાલી study માં ડૂબેલી.
Notes, planning, targets.
વિશ્વાસ એની સામે બેસ્યો.
“તું break નથી લેતી?”
“Time નથી.”
એની આંખોમાં થાક હતો,
પણ ઈરાદો મજબૂત.
વિશ્વાસે એની notebook જોઈ.
Margins માં લખેલું —
“Last chance. No excuse.”
“જે લોકો પાસે છેલ્લી તક હોય,
એ લોકો પાસે સૌથી મોટી આગ હોય.”
એક પળ માટે બંને વચ્ચે નજર મળી.
કોઈ confession નહીં.
કોઈ drama નહીં.
ફક્ત એક સમજણ —
આ પ્રેમ છે.
પણ શાંત છે.
અંતે – રાત્રે
વિશ્વાસ છત પર ઊભો હતો.
આકાશ તરફ જોઈને એને સમજાયું —
Interview આપી દીધું.
Result હજુ બાકી છે.
પણ એક વાત clear છે —
એની પ્રેરણા હવે એનો પ્રેમ બની ગઈ છે.
અધ્યાય – ૮
“સવાર તારી સાથે”
સવાર ધીમે ધીમે ઊગી રહી હતી.
છત પર ઠંડી હવા હતી.
વિશ્વાસ phone લઈને ઊભો હતો.
Result આજે આવવાનો.
પણ screen કરતા વધુ
એ રાહ જોઈ રહ્યો હતો એક message ની.
Phone vibrate થયો.
Kripali:
“Good morning… આજ nervous છો ને?”
વિશ્વાસ હળવું હસ્યો.
“હા. પણ તું હોય તો ડર અડધો થઈ જાય.”
Reply તરત આવ્યો —
“એટલું depend ન થાવ.
પછી હું overconfident થઈ જઈશ.”
“થઈ જા,” વિશ્વાસે લખ્યું,
“મને ગમે છે તારી overconfidence.”
થોડું pause.
પછી message —
“Interviewમાં favourite વ્યક્તિનો question આવ્યો હતો ને?”
“હા.”
“ખોટું તો નથી કહ્યું ને?”
વિશ્વાસ છત પર આકાશ તરફ જોઈને લખે છે —
“ખોટું નથી કહ્યું.
બસ નામ નહોતું લીધું.”
Seen.
થોડીવાર typing…
“નામ લેવાનું હોય તો…
એક દિવસ સીધું કહી દેશો.”
Heart beat થોડું fast.
“કેટલાક સંબંધો proposalથી નથી શરૂ થતા,
એ સમજણથી ઊંડા બનતા જાય છે.”
વિશ્વાસે લખ્યું —
“તું clear થઈ જશ ને…
પછી હું નામ લઈને કહું.”
“Deal?” એણે લખ્યું.
“Deal.”
સવારની એ simple વાતચીતમાં
કોઈ drama નહોતું.
કોઈ heavy શબ્દ નહોતો.
પણ clarity હતી.
10 વાગ્યાની રાહ
Website open.
Server slow.
Refresh… Refresh…
“Open થયું?” — Krupali નો message.
“હજુ નહીં.”
“Calm રહેજે. Worst આવે તો પણ હું છું.”
વિશ્વાસે phone થોડું નીચે મૂકી દીધું.
એણે વિચાર્યું —
“કોઈ વ્યક્તિ result પહેલા જ જીતાવી દે,
તો result એટલું ડરાવતું નથી.”
એક unexpected call
Phone ring થયો.
Krupali calling.
“Hello…”
“Screen સામે ઉભા રહીને refresh ના કરતા.
થોડું પાણી પીલો.”
વિશ્વાસ હસ્યો.
“તું tension લઈ રહી છે કે હું?”
“બન્ને.”
થોડું silence.
કૃપાલી ધીમેથી બોલી —
“વિશ્વાસ…
Result જેવું પણ આવે…
આજે સાંજે library માં મળીએ.”
“શા માટે?”
“કારણ કે…
આજે કંઈક નક્કી કરવું છે.”
Heart skip.
“કંઈક?” એણે પૂછ્યું.
“હા. Future વિષે.”
Call cut.
10:27 AM
Website finally load થઈ.
Roll number નાખ્યો.
Enter.
Screen પર result દેખાયું.
વિશ્વાસની આંખો સ્થિર થઈ ગઈ.
એક પળ માટે સમય અટકી ગયો.
Phone હાથમાં કંપ્યો.
Message આવ્યો —
Kripali:
“બોલ… શું આવ્યું?”
વિશ્વાસ screen તરફ જોઈ રહ્યો હતો.
આંખોમાં અચાનક ચમક આવી.
એણે slow typing શરૂ કર્યું —
“Clear.”
3 seconds…
Typing…
“Rank પણ સારી.”
Seen.
થોડા સેકન્ડ silence.
પછી reply —
“મને ખબર હતી.”
એ પછી એક voice note આવ્યો.
કૃપાલીનો અવાજ…
થોડો ભરેલો.
“Proud of you.”
“ક્યારેક કોઈની ‘proud’ બોલવાની રીતમાં,
‘હું તને પ્રેમ કરું છું’ છુપાયેલું હોય છે.”
વિશ્વાસ છત પર ઊભો રહી ગયો.
Result આવી ગયો હતો.
સપનાનો એક દરવાજો ખુલ્યો હતો.
પણ હવે સાંજની library
બીજો દરવાજો ખોલવાની હતી.
અધ્યાય ૯
“એ સાંજ… જ્યારે સમય અટકી ગયો”
Library ની પાછળની બારી પાસેની seat.
એમની fixed જગ્યા.
સાંજનો સૂરજ કાચમાંથી અંદર આવી રહ્યો હતો.
Light સીધી એની ચહેરા પર પડતી હતી.
વિશ્વાસ થોડા પળો સુધી ફક્ત એને જ જોતો રહ્યો.
“એટલું શું જોવે છે?”
એણે આંખ ઉંચી કરી.
“યાદ રાખી રહ્યો છું…”
વિશ્વાસે ધીમે કહ્યું.
“શું?”
“આ પળ.
કદાચ કાલે આવું બેસવું મળે કે નહીં ખબર નથી.”
એ શબ્દો સાંભળીને
એના ચહેરા પરનું હાસ્ય થોડું ધીમું થયું.
“તને ડર લાગે છે?”
એણે પૂછ્યું.
“તને ગુમાવવાનો… હા.”
Libraryમાં બધું શાંત હતું.
પણ એ બે દિલો વચ્ચેની વાતો ભારે થઈ રહી હતી.
એણે book બંધ કરી.
પહેલી વાર serious નજરે જોયું.
“સાંભળ…
પ્રેમ એટલે રોજ મળવું નથી.
પ્રેમ એટલે —
ભીડમાં પણ એકબીજાને પસંદ કરવાનું બંધ ન કરવું.”
વિશ્વાસ થોડો નજીક ઝુક્યો.
ટેબલ વચ્ચે હતી,
પણ લાગણીઓ વચ્ચે નહોતી.
“તો વચન આપ…”
એણે ધીમે કહ્યું.
“શું?”
“કાલે હું busy હોઉં,
distance આવે,
time ઓછો પડે —
તો પણ મને special feel કરાવવાનું બંધ નહીં કર.”
વિશ્વાસ હસ્યો.
“તું મારી habit નથી…
તું મારી need છે.”
એક સેકન્ડ માટે
બન્નેની આંખો અટકી ગઈ.
બહાર સાંજ પૂરી થઈ ગઈ.
અંદર પ્રેમ શરૂ થયો.
જતાં જતાં
એણે ધીમે હાથ આગળ વધાર્યો.
Library હતી…
એટલે હાથ પકડ્યો નહીં.
પણ બંનેની આંગળીઓ
એક પળ માટે સ્પર્શાઈ ગઈ.
અને એ પળે
સમય સાચે જ અટકી ગયો.
અધ્યાય ૧૦
“નજરોમાં કહેલું સત્ય”
Libraryની એ સાંજ પછી બધું normal હતું…
પણ અંદર કંઈક બદલાઈ ગયું હતું.
વાતો એ જ હતી.
Good Morning એ જ હતું.
Call પણ એ જ.
પણ હવે દરેક શબ્દ પાછળ એક છુપાયેલો અર્થ હતો.
એક દિવસ વરસાદ પડ્યો હતો.
Campusમાં માટીની સુગંધ ફેલાઈ ગઈ હતી.
વિશ્વાસ છત પાસેની bench પર બેઠો હતો.
હાથમાં phone…
પણ મનમાં ફક્ત એ.
દૂરથી એ આવી રહી હતી.
આજે એ થોડું different લાગતી હતી —
confidence સાથે,
પણ આંખોમાં થોડી nervousness.
એ સામે આવીને ઉભી રહી.
“સમય છે?”
એણે પૂછ્યું.
“તારા માટે હંમેશા,”
વિશ્વાસે જવાબ આપ્યો.
બન્ને બેસી ગયા.
થોડું silence.
વરસાદ પછીનું આકાશ સાફ હતું.
જાણે આજનો દિવસ કોઈ ખાસ વાત માટે જ બનાવાયો હોય.
એણે ધીમે શરૂ કર્યું —
“તને ક્યારેય લાગ્યું છે કે…
અપણે friendship કરતાં વધુ છીએ?”
વિશ્વાસે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો.
આ પ્રશ્ન માટે તે ઘણા દિવસોથી તૈયાર હતો.
“હા,”
એણે સીધું કહ્યું.
“મને રોજ લાગે છે.”
એણે નજર નીચે કરી.
આંગળીઓ એકબીજા સાથે ગૂંથાઈ ગઈ.
“મને ડર લાગતો હતો…”
એણે કહ્યું.
“કે જો બોલી દઈશ તો કંઈક તૂટી જશે.”
વિશ્વાસ હળવે હસ્યો.
“ક્યારેક ન બોલવાથી વધારે તૂટી જાય છે.”
થોડી વાર silence ફરી.
પવન હળવો હતો.
પણ દિલમાં તોફાન.
વિશ્વાસે ધીમે કહ્યું —
“મને તું ગમે છે.
એ રીતે ગમે છે…
જેમાં future પણ દેખાય.”
એણે પહેલી વાર સીધું એની આંખોમાં જોયું.
એ નજરમાં surprise નહોતું.
એમાં સ્વીકાર હતો.
“મને પણ તું ગમે છે,”
એણે કહ્યું.
“કારણ કે તારી સાથે હું અલગ બની જાઉં છું…
હળવી… નિર્ભય.”
એ પળે કોઈ clap નહોતા.
કોઈ background music નહોતું.
ફક્ત બે દિલ —
જે finally એક જ page પર આવી ગયા હતા.
વિશ્વાસે ધીમે કહ્યું —
“આ easy નહીં હોય.”
એણે તરત જવાબ આપ્યો —
“પણ સાચું હશે.”
બન્ને હસ્યા.
એ દિવસે relationship start નહોતું થયું.
એ દિવસે honesty start થઈ હતી.
અને સાચો પ્રેમ honestyથી જ જીવે છે.
હાથ પકડ્યા વગર પણ,
સાથ શરૂ થઈ ગયો,
“તું ગમે છે” કહેતા જ,
જીવનનો રસ્તો બદલાઈ ગયો.
અધ્યાય ૧૧
“પ્રેમ પછીની પહેલી સવાર”
એ રાત વિશ્વાસને ઊંઘ આવી નહોતી.
Phone screen વારંવાર on કરતો…
chat open કરતો…
એના last message ને ફરી ફરી વાંચતો.
કંઈ નવું નહોતું એ messageમાં —
પણ હવે એ messageમાં “એ” હતી.
અને જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ messageમાં નહીં,
પણ જીવનમાં આવી જાય ને…
ત્યારે simple words પણ special બની જાય છે.
રાતના 2:17 વાગ્યા હતા.
વિશ્વાસે છેલ્લે phone sideમાં મૂક્યો.
આંખો બંધ કરી.
પણ mindમાં એક જ face —
કૃપાલી.
એનું smile.
એની આંખો.
અને એ દિવસ…
જ્યારે બન્નેએ finally દિલની વાત સ્વીકારી હતી.
એ રાત લાંબી હતી.
પણ દિલ હળવું હતું.
સવાર થઈ.
સૂરજની light બારીમાંથી અંદર આવી.
વિશ્વાસ ધીમે જાગ્યો.
પહેલો thought —
“હવે હું એકલો નથી.”
એણે phone લીધો.
થોડી seconds chat screen જોતો રહ્યો.
શું લખવું?
Simple “Good Morning”?
કે કંઈ special?
ઘણું વિચાર્યા પછી
એણે લખ્યું —
“Good Morning…
કાલથી life થોડી સુંદર લાગી રહી છે.”
Send કર્યું.
હવે રાહ શરૂ થઈ.
દરેક second લાંબો લાગતો હતો.
થોડી વારમાં phone vibrate થયું.
એનો reply —
“Good Morning…
life નહીં… feel સુંદર થઈ છે.”
વિશ્વાસના ચહેરા પર unknowingly smile આવી ગયું.
એ simple reply નહોતો.
એ confirmation હતો —
કે હવે પ્રેમ બંને તરફ હતો.
એ દિવસે libraryમાં મળવાનું નક્કી કર્યું.
વિશ્વાસ આજે વહેલો પહોંચી ગયો.
Seat પર બેઠો…
પણ આજે nervousness અલગ હતી.
થોડી વારમાં
એ અંદર આવી.
આજે એ white dressમાં હતી.
Simple…
પણ વિશ્વાસ માટે perfect.
એ સામે આવીને બેઠી.
થોડી seconds silence.
પછી એણે ધીમે કહ્યું —
“અજું પણ believe નથી થતું…”
“શું?”
વિશ્વાસે પૂછ્યું.
“કે હવે તું official છે.”
બન્ને હસ્યા.
આજે વાતોમાં awkwardness નહોતું.
Comfort હતો.
એણે પૂછ્યું —
“એક promise કરશો?”
“હા…”
“ક્યારેય ignore નહીં કરશો ને?”
વિશ્વાસે સીધું એની આંખોમાં જોયું.
“Ignore તો strangers ને કરવામાં આવે છે…
તું તો હવે મારી habit છે.”
એણે નજર નીચે કરી.
Smile છુપાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
એ દિવસ simple હતો.
કોઈ movie scene નહોતો.
પણ દિલ માટે unforgettable હતો.
કારણ કે એ પહેલી સવાર હતી —
જ્યારે પ્રેમ officially feel થયો હતો.
અને પહેલી વાર
વિશ્વાસને future નો ડર નહોતો લાગ્યો.
કારણ કે હવે એ futureમાં એકલો નહોતો.
અધ્યાય ૧૨
“સમય મળ્યો છે… શાંતિ નથી”
ઘરમાં વાતો હવે ખુલ્લેઆમ થવા લાગી હતી.
કૃપાલી phone પર પહેલા જેવી નિર્ભય બોલતી નહોતી.
આવાજ ધીમો… શબ્દો તોલીને બોલતી.
“આજે મમ્મી સામે સીધું બોલી દીધું…”
એણે કહ્યું.
“શું?”
વિશ્વાસનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“કે હજી મને આગળ study કરવી છે.
હું ready નથી.”
થોડું મૌન.
“એમણે શું કહ્યું?”
વિશ્વાસે પૂછ્યું.
“કહ્યું — ‘Result સારું આવશે તો વિચારીએ.’”
એ sentence simple હતું.
પણ એમાં future અટકેલું હતું.
તે રાતે કૃપાલી ઊંઘી નહોતી.
“મને લાગે છે બધું હાથમાંથી સરકી જશે…”
એણે almost રડીને કહ્યું.
વિશ્વાસને સમજાતું નહોતું કે
કેમ એક છોકરીનું future હંમેશા condition સાથે કેમ જોડાય છે.
“તું fight કરી શકે છે?”
એણે ધીમે પૂછ્યું.
“હા…
પણ ક્યારેક ડર લાગે છે
કે fight કરતા કરતા તું થાકી ન જાશે.”
વિશ્વાસના દિલમાં આ શબ્દો ઊંડે વાગ્યા.
“તું મારી weakness નથી…
તું reason છે stronger બનવાનો.”
એણે firmly કહ્યું.
બીજા દિવસે result આવવાનો હતો.
કૃપાલી માટે એ marksનો પ્રશ્ન નહોતો.
એ freedomનો પ્રશ્ન હતો.
થોડા મહિનાનો સમય.
થોડું breathing space.
બપોરે 12:07.
Message આવ્યો —
“Result આવી ગયો…”
વિશ્વાસનું દિલ literally ગળા સુધી આવી ગયું.
થોડા seconds સુધી કોઈ reply નહોતો.
Typing દેખાતું…
બંધ થઈ જતું…
ફરી શરૂ થતું.
દરેક second pressure.
અને પછી —
“Pass થઈ ગઈ.”
ફક્ત બે શબ્દ.
પણ એમાં રાહત, આંસુ અને ડર બધું હતું.
વિશ્વાસે તરત call કર્યો.
કૃપાલી રડી રહી હતી.
“મને થોડો સમય મળી ગયો…”
એણે વચ્ચે વચ્ચે કહ્યું.
“હવે તરત લગ્નની વાત નહીં કરે.”
વિશ્વાસે આંખો બંધ કરી.
આજે જીત હતી.
પણ અંદરથી એ જાણતો હતો —
આ temporary છે.
સમય મળ્યો હતો…
પણ શાંતિ નહોતી.
સાંજે કૃપાલી ફરી serious થઈ ગઈ.
“વિશ્વાસ…”
એણે ધીમે કહ્યું.
“ક્યારેક લાગે છે કે
આપણે time સામે દોડીએ છીએ.”
“તો દોડીએ.”
એણે તરત કહ્યું.
“પણ જો કોઈ દિવસે
હું તને hurt કરું તો?”
વિશ્વાસ થોડું મૌન રહ્યો.
“પ્રેમ hurtથી નથી તૂટતો.
પ્રેમ silenceથી તૂટે છે.”
આ sentence પછી લાંબો મૌન.
બન્ને સમજતા હતા —
અસલી પરીક્ષા હજી આગળ છે.
Result એ ફક્ત એક door બંધ થવાથી અટકાવ્યું હતું.
Future હજી uncertaintyથી ભરેલું હતું.
બહાર વરસાદ શરૂ થયો.
કૃપાલીએ ધીમે કહ્યું —
“આ વરસાદ જેટલો સમય રહે ને…
એટલો સમય આપણો રહે.”
વિશ્વાસે હળવે જવાબ આપ્યો —
“વરસાદ બંધ થઈ જાય તો પણ
ભીની માટીની સુગંધ રહે છે.
એવી જ રીતે
અપણે રહીશું.”
તે રાતે બન્ને શાંત હતા.
Call બંધ થયા પછી પણ
દિલમાં storm હતો.
સમય મળ્યો હતો.
પણ અંદરનો ડર
હજી જીવતો હતો.
કારણ કે
પ્રેમ જીત્યો હતો એક round…
પણ life ની match હજી બાકી હતી.
અધ્યાય ૧૩
“પ્રેમ સામે પરિસ્થિતિ”
Result આવ્યા પછી થોડા દિવસ બધું શાંત હતું.
ઘરમાં સીધો દબાણ નહોતો.
Call પર હાસ્ય પાછું આવવા લાગ્યું હતું.
પણ અંદર ક્યાંક બંને જાણતા હતા —
આ શાંતિ temporary છે.
એક સાંજે કૃપાલીએ message કર્યો —
“કાલે મળી શકીશ?”
વિશ્વાસે તરત reply કર્યો —
“ક્યાં?”
“Library પાછળનો જૂનો બગીચો…
જ્યાં પહેલી વાર future વિશે વાત કરી હતી.”
બીજા દિવસે સાંજ.
આકાશ થોડું ધુમ્મસવાળું.
હવામાં અજાણી ગંભીરતા.
વિશ્વાસ પહેલા આવી ગયો.
બેન્ચ પર બેસીને હાથ જોડીને બેઠો હતો.
દિલ normal કરતા વધારે ઝડપથી ધબકી રહ્યું હતું.
થોડા સમય પછી કૃપાલી આવી.
આજે એના ચહેરા પર smile નહોતું.
આંખો થાકેલી હતી.
“શું થયું?”
વિશ્વાસે ધીમે પૂછ્યું.
કૃપાલી થોડું સમય ઊભી રહી.
પછી બાજુમાં બેસી ગઈ.
“ઘરે ફરી વાત શરૂ થઈ ગઈ છે.”
એણે સીધું કહ્યું.
વિશ્વાસની અંદરથી શ્વાસ નીચે ઉતરી ગયો.
“એમણે એક છોકરો જોયો છે…”
એણે આગળ કહ્યું.
“ફક્ત વાત કરવા માટે કહે છે.”
આ શબ્દો simple હતા…
પણ વિશ્વાસ માટે ગાજવીજ જેવા.
થોડું મૌન.
પંખીઓના અવાજ વચ્ચે
બે દિલના ધબકાર સ્પષ્ટ સાંભળાતા હતા.
“અને તું?”
વિશ્વાસે હિંમત ભેગી કરીને પૂછ્યું.
કૃપાલીની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
“હું ના કહી શકું છું.
પણ હંમેશા નહીં.”
“કેટલો સમય?”
વિશ્વાસનો અવાજ પહેલી વાર કાંપ્યો.
“મને ખબર નથી…”
એણે નજર નીચે કરી.
“ક્યારેક લાગે છે સમય હાથમાંથી સરકી રહ્યો છે.”
વિશ્વાસે એના હાથ પકડી લીધા.
“તો ચાલ…
અપણે time સામે લડીએ.”
કૃપાલીએ હળવે માથું હલાવ્યું.
પણ એની આંખોમાં uncertainty હતી.
“વિશ્વાસ…”
એણે ધીમે કહ્યું,
“જો કોઈ દિવસે પરિસ્થિતિ એવી આવે
કે હું તારી સાથે ન રહી શકું…
તો તું તૂટી નહીં જજે ને?”
આ પ્રશ્ને બધું હલાવી નાખ્યું.
“તું એવુ કેમ બોલે છે?”
વિશ્વાસ almost તૂટી ગયો.
“કારણ કે હું તને love કરું છું.
અને love હંમેશા easy નથી હોતું.”
પવન થોડો તેજ થયો.
વિશ્વાસે આંખોમાં પાણી રોકતા કહ્યું —
“મને તું જોઈએ છે.
ફક્ત promise નહીં.”
કૃપાલી રડી પડી.
“હું પણ તને જ પસંદ કરું છું…
પણ ક્યારેક family સામે દિલ નાનું પડી જાય છે.”
એ પળે વિશ્વાસને સમજાયું —
આ લડાઈ ફક્ત love story નથી.
આ લડાઈ બે સપનાઓ અને બે families વચ્ચે છે.
સૂર્ય ધીમે ધીમે ઢળી રહ્યો હતો.
“એક promise કર,”
કૃપાલીએ કહ્યું.
“શું?”
“જ્યારે સુધી હું લડી શકું છું,
ત્યારે સુધી તું છોડતો નહીં.”
વિશ્વાસે મજબૂત અવાજમાં કહ્યું —
“હું છેલ્લી ક્ષણ સુધી ઉભો રહીશ.”
બન્ને જાણતા હતા —
આ dialogue ફિલ્મ જેવું લાગતું હતું…
પણ હકીકતમાં દુખ વધારે હતું.
વિદાય લેતી વખતે
આજે hug લાંબો હતો.
એ hugમાં ડર હતો.
પ્રેમ હતો.
અને અણકહેલી શક્ય વિદાયનો અહેસાસ પણ.
રાત્રે message આવ્યો —
“આજે પહેલી વાર futureથી ડર લાગી રહ્યો છે.”
વિશ્વાસે reply કર્યો —
“Futureથી નહીં…
તને ગુમાવવાથી ડર લાગે છે.”
Seen.
કોઈ reply નહોતો.
ફક્ત silence
અને એ silence સૌથી વધુ dramatic હતો
અધ્યાય ૧૪
“દિલનો જૂનો અધ્યાય”
તે રાતે બંનેએ ફરી વાત નહોતી કરી.
Phone silent હતો…
પણ દિલમાં હજારો અવાજ હતા.
વિશ્વાસ લાંબા સમય સુધી
phone screen જોતો રહ્યો.
ક્યારેક message લખે…
પછી delete કરી દે.
કારણ કે એને લાગતું હતું —
કદાચ વધારે પૂછવાથી બધું વધુ મુશ્કેલ થઈ જશે.
બીજા દિવસે સવારે
કૃપાલીનો message આવ્યો.
“Good morning.”
Simple message હતો.
પણ પહેલાં જેવી warmth નહોતી.
વિશ્વાસે reply કર્યું —
“Morning.”
થોડા seconds પછી
કૃપાલીએ બીજી વાત કરી.
“કાલે school નો એક friend મળ્યો.”
વિશ્વાસે casually પૂછ્યું —
“કોણ?”
થોડી વાર typing દેખાયું…
પછી message આવ્યો.
“એ… જે મને school થી પસંદ કરતો હતો.”
વિશ્વાસ થોડું મૌન રહી ગયો.
એ વાત તો કૃપાલીએ પહેલા કરી હતી…
પણ આજે ફરી એ નામ સામે આવ્યું.
“એ અચાનક મળ્યો?”
વિશ્વાસે પૂછ્યું.
“હા…
પણ હવે ફરી વાત શરૂ થઈ છે.”
કૃપાલીએ જવાબ આપ્યો.
આ sentence વાંચીને
વિશ્વાસના દિલમાં અજીબ ખાલીપણું થયું.
દિવસો પસાર થવા લાગ્યા.
હવે કૃપાલી ઘણી વાર એ છોકરા વિશે વાત કરતી.
“એ બહુ સમજદાર છે.”
“ઘરે પણ બધાને ગમે છે.”
“મને study માં help કરે છે.”
વિશ્વાસ દરેક વખતે
ફક્ત “હું” લખતો.
પણ અંદરથી એ સમજતો હતો —
કોઈક distance ધીમે ધીમે વધી રહ્યો છે.
એક રાત્રે વિશ્વાસે હિંમત કરીને પૂછ્યું —
“કૃપાલી…
તને ક્યારેય લાગે છે કે
અપણે પહેલા જેવા નથી રહ્યા?”
થોડી વાર સુધી reply નહોતો.
પછી message આવ્યો —
“મને ખબર નથી.”
ફક્ત ત્રણ શબ્દ.
પણ એ ત્રણ શબ્દોમાં
ઘણી ગૂંચવણ હતી.
વિશ્વાસે phone side પર મૂકી દીધો.
એણે પહેલી વાર વિચાર્યું —
ક્યારેક life માં
પ્રેમ હોવા છતાં
ભૂતકાળ પાછો આવી જાય છે.
અને ત્યારે દિલ
બે રસ્તા વચ્ચે ઉભું રહી જાય છે.
અધ્યાય ૧૫
“ખેંચાતું દિલ”
ક્યારેક life માં બધું ધીમે ધીમે બદલાય છે.
કોઈ મોટો ઝઘડો નથી થતો…
કોઈ મોટી ઘટના નથી બનતી…
ફક્ત વાતો ઓછી થવા લાગે છે
અને દિલ વચ્ચેનું અંતર વધવા લાગે છે.
વિશ્વાસ આ બધું અનુભવી રહ્યો હતો.
કૃપાલી હજી પણ એની life માં હતી…
પણ પહેલાં જેવી નહોતી.
Message આવતો…
પણ એમાં warmth નહોતી.
Call થતો…
પણ એ call માં silence વધારે હતું.
એક સાંજે કૃપાલીએ call કર્યો.
એનો અવાજ થોડો ભારે હતો.
“વિશ્વાસ…
મારે તને એક વાત કહેવી છે.”
વિશ્વાસનું દિલ અચાનક ધબકવા લાગ્યું.
“કહે…”
થોડી ક્ષણ silence.
પછી કૃપાલી ધીમે બોલી —
“મને લાગે છે
કે હું હવે બહુ confuse થઈ ગઈ છું.”
આ શબ્દો સાંભળીને
વિશ્વાસ અંદરથી તૂટી રહ્યો હતો.
“એ છોકરો…
જે school થી મને પસંદ કરતો હતો…
હવે ફરી મારી life માં આવી ગયો છે.”
વિશ્વાસે આંખો બંધ કરી.
એને લાગ્યું
જેમ કોઈએ અંદરથી દિલ દબાવી દીધું હોય.
“કૃપાલી…”
એણે ધીમે કહ્યું.
“તને ખબર છે પ્રેમ શું હોય છે?”
કૃપાલી શાંત રહી.
વિશ્વાસ ધીમે બોલ્યો —
“પ્રેમ rubber band જેવો હોય છે…”
“જેમ જેમ બે લોકો
એકબીજાથી દૂર જતા રહે છે…
એ rubber band ખેંચાતો જાય છે.”
કૃપાલી શાંતિથી સાંભળતી રહી.
વિશ્વાસ આગળ બોલ્યો —
“પણ જ્યારે એ rubber band છોડવાનો સમય આવે છે
ત્યારે એ ફક્ત એકને નથી વાગતો…”
“બન્નેને દુખ પહોંચે છે.”
આ શબ્દો સાંભળીને
કૃપાલી ની આંખોમાં પાણી આવી ગયું.
બન્ને વચ્ચે લાંબું મૌન છવાઈ ગયું.
કોઈ પાસે શબ્દો નહોતા.
કોઈ પાસે જવાબ નહોતો.
ફક્ત દિલમાં એક જ ડર હતો —
કદાચ
આ પ્રેમ હવે પહેલા જેવો નહીં રહે.
તે રાત્રે call પૂરો થયો.
વિશ્વાસ લાંબા સમય સુધી
phone હાથમાં લઈને બેઠો રહ્યો.
Screen અંધારું હતું…
પણ આંખોમાં
યાદો હજી જીવતી હતી.
પ્રેમ ક્યારેક તૂટતો નથી…
ફક્ત હાથમાંથી સરકી જાય છે.
અને ત્યારે સમજાય છે
કે દિલથી જોડાયેલા લોકો
દૂર થઈ શકે છે…
પણ યાદોમાંથી ક્યારેય નથી જતાં.
અધ્યાય ૧૬
ખુશી ત્યાં, પીડા અહીં
સમય ક્યારેક અજીબ રીતે આગળ વધે છે.
કોઈની જિંદગીમાં નવી ખુશીઓ આવે છે…
અને કોઈની જિંદગીમાં શાંતિ ધીમે ધીમે તૂટી પડે છે.
કૃપાલી માટે આ દિવસો કંઈક અલગ હતા.
શાળાના દિવસોથી જેને તે ઓળખતી હતી
એ છોકરો હવે ફરી એની નજીક આવી ગયો હતો.
શરૂઆતમાં ફક્ત વાતો થતી…
પછી ધીમે ધીમે મુલાકાતો શરૂ થઈ.
બન્ને સાથે બેસતા…
લાંબા સમય સુધી વાતો કરતા…
અને ક્યારેક તો સમય કેવી રીતે પસાર થઈ જાય
એ ખબર પણ ન પડતી.
એક સાંજે બન્ને બગીચામાં બેઠા હતા.
પવન ધીમે ધીમે વહેતો હતો.
એ છોકરો કંઈક બોલી રહ્યો હતો…
પણ અચાનક
કૃપાલી થોડું શાંત થઈ ગઈ.
એના મનમાં અચાનક
એક જૂની યાદ આવી ગઈ.
વિશ્વાસ સાથેની વાતો…
એનું હસવું…
એના શબ્દો…
થોડી ક્ષણ માટે
કૃપાલી નું મન ત્યાં અટકી ગયું.
એણે મનમાં વિચાર્યું —
“કેમ હશે વિશ્વાસ હવે?”
પણ તરત જ એ વિચારને એણે દૂર કરી દીધો.
ક્યારેક માણસ
યાદોને યાદ કરવા માંગતો નથી.
કૃપાલીએ પોતાને સંભાળ્યું
અને ફરી એ છોકરાની વાતોમાં ધ્યાન આપ્યું.
એણે સ્મિત કર્યું…
જાણે કંઈ થયું જ ન હોય.
બીજી તરફ
વિશ્વાસની જિંદગીમાં બધું ધીમે ધીમે તૂટી રહ્યું હતું.
સરકારી નોકરી મેળવવાનું એનું સૌથી મોટું સ્વપ્ન હતું.
એ દિવસ રાત મહેનત કરતો…
પણ હવે દિલમાં શાંતિ નહોતી.
દિલમાં રહેલું દુખ
એના ધ્યાનને તોડી નાખતું હતું.
એક દિવસ પરીક્ષાનું પરિણામ આવ્યું.
વિશ્વાસે યાદી જોઈ.
એણે પોતાનું નામ ઘણી વાર શોધ્યું…
પણ આ વખતે
એનું નામ ત્યાં નહોતું.
વિશ્વાસ લાંબા સમય સુધી
એ યાદી જોતો રહ્યો.
પછી ધીમે ધીમે એણે ફોન બંધ કરી દીધો.
રાત પડી ગઈ હતી.
વિશ્વાસ એકલો છત પર બેઠો હતો.
આકાશમાં તારાઓ ચમકી રહ્યા હતા.
પવન ધીમે ધીમે પસાર થઈ રહ્યો હતો.
એણે ધીમે કહ્યું —
“ક્યારેક કોઈને ભૂલવું
એટલું સરળ નથી હોતું…”
પણ કદાચ
કોઈક માટે ભૂલવું
ખૂબ સરળ હોય છે.
.
*પૂરી વાંચવા કોન્ટેક્ટ*
.
WhatsApp પર મેસેજ કરો: 7990111424
📩 સંપૂર્ણ માહિતી અને વાર્તા મેળવવા માટે હમણાં જ જોડાઓ.
એક અનોખી લાગણીસભર સફર તમારી રાહ જોઈ રહી છે… ✨
