ఎపిసోడ్ 2 - నీడలో దాగిన నిజం
ఆకాశాన్ని చీల్చుకుంటూ వచ్చిన ఆ ఒక్క మెరుపు, మేఘన కళ్ళల్లో ఇంకా సజీవంగానే కదలాడుతోంది. బయట ఉరుములు ఆకాశం గుండెలు పగిలేలా గర్జిస్తుంటే, మేఘన గుండె చప్పుడు మాత్రం ఆ శబ్దాలతో పోటీ పడుతూ వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. గది గోడకు వేలాడుతున్న ఆ పాత అద్దంలో, ఆమె ప్రతిబింబం పక్కనే టేబుల్ మీద పడి ఉన్న న్యూస్ పేపర్ క్లిప్పింగ్ లోని ఆద్విక్ మసకబారిన ముఖం, ఆ మెరుపు వెలుగులో ఒక్క క్షణం పాటు స్పష్టంగా మెరిసింది. అద్దంలో ఇద్దరి ముఖాలు ఒకే ఫ్రేమ్లో కనిపించడం యాదృచ్ఛికమే కావచ్చు... కానీ విధి రాసే విచిత్రమైన స్క్రిప్టులో యాదృచ్ఛికాలకు, పొరపాట్లకు అస్సలు తావుండదని ఆమెకింకా తెలియదు.
మేఘన నెమ్మదిగా, దీర్ఘంగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. కిటికీలోంచి వస్తున్న తడి మట్టి వాసన, హాస్టల్ గదిలోని పాత పుస్తకాల వాసనతో కలిసి ఒక తెలియని మత్తుని, ఉద్వేగాన్ని కలిగిస్తోంది. ఆమె చూపులు అసంకల్పితంగా తన చేతిలో ఉన్న ఆ నల్లటి గొడుగు మీద పడ్డాయి. దాని హ్యాండిల్ మీద ఉన్న వెండి నగిషీలు, గదిలోని చిన్న బల్బు వెలుగులో వింతగా మెరుస్తున్నాయి. అది కేవలం వర్షం నుండి కాపాడే సామాన్యమైన వస్తువులా లేదు; ఏదో తెలియని రాజసాన్ని, అధికారాన్ని, అంతకుమించి ఒక ప్రమాదకరమైన రక్షణని సూచిస్తున్న రాజముద్రలా ఉంది.
"అసలు ఎవరు మీరు? మీ కంఠంలో అంతటి గాంభీర్యం, అంతటి ఆదేశం ఎందుకుంది?" అని మేఘన తనలో తానే ఆశ్చర్యంగా గుసగుసలాడుకుంది. ఆమె వేళ్లు ఆ గొడుగు క్లాత్ ని మృదువుగా తాకాయి. అది అత్యంత ఖరీదైన సిల్క్ అని అర్థమవుతోంది. దాన్ని తిరిగి ఇవ్వడానికి వెళ్లడం కేవలం మర్యాద మాత్రమే కాదు, ఆమె బాధ్యత. కానీ, మనసులో ఏదో ఒక మూల, ఆ వ్యక్తిని చూడాలన్న ఆరాటం మాత్రం నిప్పులా రగులుతూనే ఉంది. ఆమె తన ఇన్వెస్టిగేషన్ డైరీని మూసి, జాగ్రత్తగా తన బ్యాగ్ లో సర్దుకుంది. ఆ డైరీ అట్ట మీద బంగారు రంగులో 'TRUTH' (నిజం) అని రాసి ఉంది.
సాయంత్రం సమయం 4:45 నిమిషాలు. విజయవాడ, రద్దీగా ఉండే బందర్ రోడ్. కుండపోతగా కురిసిన వర్షం కాస్త తెరిపినిచ్చింది కానీ, ఆకాశం ఇంకా కారుమబ్బులతో దిగులుగానే ఉంది. రోడ్ల మీద నిలిచిపోయిన నీటిలో, వాహనాల హెడ్లైట్ల కాంతి ఎర్రగా, పచ్చగా ప్రతిబింబిస్తూ ఒక వింతైన రంగుల లోకాన్ని సృష్టిస్తోంది. మేఘన ఒక ఆటో దిగి, నగరంలోనే అత్యంత విలాసవంతమైన 'బ్లూ మూన్' కేఫ్ ముందు నిలబడింది. ఆ కేఫ్ బయట ఉన్న ఎత్తైన అద్దాల గోడలు, లోపల ఉన్న వెచ్చని పసుపు రంగు వెలుగుని బయటకు చిమ్ముతున్నాయి.
లోపల చాలా మృదువుగా వినిపిస్తున్న జాజ్ మ్యూజిక్, అప్పుడే వేయించిన కాఫీ గింజల ఘాటైన సువాసన గాలిలో తేలుతూ ఆమెని ఆహ్వానించాయి. ఆమె ఒకసారి తన డ్రెస్ ని సరిచేసుకుంది. లేత నీలం రంగు చుడీదార్, దాని మీద తెల్లటి చున్నీ... చాలా సాధారణంగా ఉన్నా, ఆమెలో ఏదో తెలియని హుందాతనం ఉంది. చేతిలో ఆద్విక్ గొడుగుని గట్టిగా పట్టుకుంది. గుండె దడదడలాడుతుండగా, ఆ భారీ గ్లాస్ డోర్ ని తోసుకుంటూ లోపలికి అడుగుపెట్టింది. లోపలికి వెళ్ళగానే ఏసీ గాలి చల్లగా ఆమె ముఖాన్ని తాకింది. బయటి శబ్దాలకి, లోపలి నిశ్శబ్దానికి ఎంత తేడా ఉందో అని ఆమె భావించింది.
అక్కడ వాతావరణం చాలా గంభీరంగా ఉంది. చుట్టూ ఉన్నవారంతా హై-క్లాస్ బిజినెస్ మెన్ లా కనిపిస్తున్నారు. వాళ్లందరి మధ్యలో, జనానికి దూరంగా, ఒక మూలగా ఉన్న టేబుల్ దగ్గర ఆద్విక్ కూర్చుని ఉన్నాడు. అతను కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు. బయట పడుతున్న చినుకులను గమనిస్తున్నాడేమో కానీ, అతని చూపు మాత్రం అనంతమైన శూన్యంలోకి ప్రయాణిస్తున్నట్టుగా ఉంది. అతను ధరించిన నేవీ బ్లూ షర్ట్, అతని చర్మ ఛాయకు సరిగ్గా సరిపోయింది. మణికట్టుకు ఉన్న ఖరీదైన రోలెక్స్ వాచీ అతని స్థాయిని చెప్పకనే చెబుతోంది.
మేఘన గుండె వేగం అదుపు తప్పింది. ఆమె అడుగుల శబ్దం ఆ మృదువైన కార్పెట్ మీద వినిపించలేదు కానీ, ఆద్విక్ కి ఆమె రాక ఎలాగో తెలిసిపోయినట్టుగా నెమ్మదిగా, చాలా స్టైలిష్ గా తల తిప్పాడు. ఆ ఒక్క క్షణం ప్రపంచం మొత్తం స్తంభించినట్టు అనిపించింది. ఆద్విక్ కళ్ళు నేరుగా ఆమె కళ్ళను తాకాయి. అతని కళ్ళలో సముద్రమంత లోతు ఉంది, కానీ ఆ సముద్రం ప్రశాంతంగా లేదు. ఆ చూపులోని తీవ్రతను తట్టుకోలేక మేఘన తల దించుకుంది. ఆమె నెమ్మదిగా, తడబడుతున్న అడుగులతో అతని టేబుల్ దగ్గరకు నడిచింది.
"ఎక్స్క్యూజ్ మీ... సార్?" అని మేఘన పిలిచింది, గొంతులో చిన్న వణుకు స్పష్టంగా తెలుస్తుండగా. ఆద్విక్ కుర్చీలోంచి లేచి నిలబడ్డాడు. అతని ఎత్తు ఆమెను ఆశ్చర్యపరిచింది. అతని ముందు తను చాలా చిన్నదానిలా అనిపించింది. "కూర్చోండి మేఘన గారు," అని ఆద్విక్ చాలా గంభీరంగా అన్నాడు. అతని గొంతులో ఫోన్ లో వినిపించిన అదే గాంభీర్యం ఉంది. అతను ఆమె కోసం స్వయంగా కుర్చీని వెనక్కి లాగాడు. మేఘన సంకోచిస్తూనే కూర్చుంది. ఆమె ఆ గొడుగుని టేబుల్ మీద పెట్టింది.
"థాంక్యూ సార్. నిన్న రాత్రి ఆ వర్షంలో మీరు చేసిన సహాయానికి చాలా కృతజ్ఞతలు. ఇదిగోండి మీ గొడుగు... ఇది మీ దగ్గరే ఉండటం కరెక్ట్," అని మేఘన కృతజ్ఞతతో కూడిన నిజాయితీతో చెప్పింది. ఆద్విక్ ఆ గొడుగు వైపు కనీసం చూడలేదు. అతని చూపులు కేవలం మేఘన ముఖం మీదే ఉన్నాయి. ఆమె నుదుటి మీద ఉన్న చిన్న చెమట బిందువుని, ఆమె కళ్ళలో ఉన్న అమాయకత్వాన్ని అతను గమనిస్తున్నాడు. "కేవలం ఒక చిన్న గొడుగు కోసం ఇంత దూరం వచ్చారా?" అని ఆద్విక్ అడిగాడు, పెదవుల అంచున ఒక చిన్న చిరునవ్వుని దాచుకుంటూ.
"వస్తువు చిన్నదైనా, అది మనది కానప్పుడు మన దగ్గర ఉండకూడదు కదా సార్. అయినా... ఇది చాలా ఖరీదైనది అనిపించింది. పోతే బాగోదు కదా," అని మేఘన అతడికి సమాధానం ఇస్తూ చెప్పింది. ఆద్విక్ తన కాఫీ కప్పుని అందుకున్నాడు. "కొన్ని సార్లు వస్తువు విలువ దాని ఖరీదుని బట్టి ఉండదు మేఘన, అది చేసిన పనిని బట్టి ఉంటుంది. ఆ గొడుగు నిన్న మిమ్మల్ని తడవకుండా కాపాడింది... సో, నా దృష్టిలో దాని విలువ వెలకట్టలేనిది," అని ఆద్విక్ తనదైన శైలిలో వివరణ ఇస్తూ అన్నాడు.
అంతలో వెయిటర్ వచ్చి మెనూ కార్డుని మేఘన ముందు పెట్టాడు. "ఏం తీసుకుంటారు?" అని ఆద్విక్ ఆమెను అడిగాడు. "పర్లేదు సార్, నేను వెళ్ళాలి... ఇప్పటికే లేట్ అయ్యింది," అని మేఘన కంగారుగా సమాధానం ఇచ్చింది. "అంత తొందర వద్దు. కనీసం కాఫీ అయినా తాగండి. బయట ఇంకా చినుకులు పడుతున్నాయి, ఈ వెదర్ కి వేడి కాఫీ బాగుంటుంది," అని ఆద్విక్ ఆమెను వారించాడు. అతని గొంతులో అది విజ్ఞప్తిలా కాకుండా, కాదనలేని ఆజ్ఞలా వినిపించింది. మేఘన మౌనంగా తలూపి, "ఒక కాపుచినో," అని వెయిటర్ కి చెప్పింది.
వెయిటర్ వెళ్ళిపోయాక, వారి మధ్య ఒక నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. "సో... మీరు ఏం చేస్తుంటారు మేఘన?" అని ఆద్విక్ ఆ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ ప్రశ్నించాడు. మేఘన కళ్ళలో ఒక్కసారిగా మెరుపు వచ్చింది. "నేను జర్నలిజం ఫైనల్ ఇయర్ స్టూడెంట్ ని సార్. ముఖ్యంగా ఇన్వెస్టిగేటివ్ జర్నలిజం అంటే నాకు ప్రాణం. ఈ సొసైటీలో దాగి ఉన్న నిజాలను వెలికితీయాలి, ప్రజలకు తెలియని చీకటి కోణాలను ప్రపంచానికి చూపించాలి... అదే నా లక్ష్యం," అని మేఘన ఎంతో గర్వంగా ఉత్సాహంగా చెప్పింది. ఆ మాట వినగానే, ఆద్విక్ చేతిలో ఉన్న కాఫీ కప్పుని అసంకల్పితంగా గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
అతని వేళ్లు బిగుసుకున్నాయి. కళ్ళలో ఒక్క క్షణం పాటు చల్లని కాఠిన్యం మెరిసింది. "చీకటి కోణాలు..." అని ఆద్విక్ నెమ్మదిగా అన్నాడు, ఆ మాటని లోతుగా విశ్లేషిస్తున్నట్టుగా. "కొన్ని నిజాలు చీకటిలోనే ఉండటం మంచిది కదా మేఘన? వెలుగులోకి వస్తే అవి ప్రాణాలకే ప్రమాదం కావచ్చు. నిప్పుతో చెలగాటం ఎందుకు?" అని ఆద్విక్ ఆమెను హెచ్చరిస్తున్నట్టుగా అడిగాడు. మేఘన ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది. "ఎందుకు సార్? తప్పు చేసిన వాళ్ళు శిక్ష అనుభవించాలి కదా?" అని మేఘన తిరిగి ప్రశ్నించింది.
"ఉదాహరణకి... ఈ సిటీలో 'షాడో' అనే ఒక క్రిమినల్ నెట్వర్క్ ఉందట. వాళ్ళు ఎవరికీ కనిపించరు, కానీ సిటీ మొత్తం వాళ్ళ గుప్పెట్లో ఉందట. నేను ప్రస్తుతం వాళ్ళ గురించే రీసెర్చ్ చేస్తున్నాను. ఎప్పటికైనా ఆ 'షాడో' వెనుక ఉన్న ముఖాన్ని ప్రపంచానికి చూపిస్తాను," అని మేఘన ఆవేశంగా, కసిగా అన్నది. ఆద్విక్ గుండెల్లో చిన్న కుదుపు. "చాలా పెద్ద లక్ష్యమే. కానీ ఆ షాడోని వెతకడం అంటే నేరుగా వెళ్ళి పులి నోట్లో తల పెట్టడమే అని మీకు అనిపించడం లేదా?" అని ఆద్విక్ ఏ మాత్రం తొణకకుండా నిర్లిప్తంగా ప్రశ్నించాడు.
"పులి అని భయపడితే వేటగాడు అడవిలోకి వెళ్ళలేడు కదా సార్," అని మేఘన ధైర్యంగా సమాధానం ఇచ్చింది. ఆమె సమాధానం ఆద్విక్ ని నిజంగానే ఆశ్చర్యపరిచింది. ఆమెలో ఉన్న ఈ తెగువ అతనికి నచ్చింది, కానీ ఆమె పట్ల భయాన్ని కూడా కలిగించింది. అంతలో వెయిటర్ కాఫీ తెచ్చి పెట్టాడు. ఆద్విక్ ఏదో చెప్పబోతుండగా, టేబుల్ మీద ఉన్న అతని ఫోన్ వైబ్రేట్ అయ్యింది. అతను స్క్రీన్ వైపు చూశాడు. 'విక్రమ్' నుండి మెసేజ్ వచ్చింది. బయట ఒక నల్లటి కారులో అనుమానాస్పద వ్యక్తులు మేఘనని గమనిస్తున్నారని అందులో ఉంది.
ఆద్విక్ కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. అతని చూపులు కేఫ్ బయట ఉన్న అద్దాల గుండా రోడ్డు వైపు నిశితంగా వెళ్ళాయి. విక్రమ్ చెప్పింది నిజమే. "ఏమైంది సార్? ఎనీథింగ్ సీరియస్?" అని మేఘన అడిగింది. ఆద్విక్ సమాధానం చెప్పలేదు. అతను చటుక్కున లేచి, తన కోట్ బటన్ పెట్టుకున్నాడు. "పదండి," అని ఆద్విక్ ఆజ్ఞాపిస్తున్నట్టుగా అన్నాడు. "ఎక్కడికి? నా కాఫీ ఇంకా పూర్తి కాలేదు..." అని మేఘన అయోమయంగా చెప్పింది. "ఇక్కడ ఉండటం సేఫ్ కాదు. మనం వెంటనే బయలుదేరాలి. ప్రశ్నలు అడగకు," అని ఆద్విక్ ఆమె మణికట్టుని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
అతని స్పర్శ తగలగానే మేఘనకి విద్యుత్ షాక్ తగిలినట్టు అనిపించింది. "సార్, నా చెయ్యి వదలండి... ఏంటిది? అందరూ చూస్తున్నారు!" అని మేఘన కంగారుగా భయంతో అడిగింది. "ప్రశ్నలు తర్వాత... ప్రాణం కావాలంటే నాతో రా," అని ఆద్విక్ ఆమెను దాదాపుగా లాక్కొని వెనుక వైపు ఉన్న ఎగ్జిట్ వైపు వడివడిగా నడిచాడు. ఆమెని వేగంగా లాక్కెళ్తున్నప్పుడు, మేఘన బ్యాగ్ జిప్ కొంచెం తెరుచుకుంది. ఆ కుదుపుకి అందులోంచి ఆమె ఇన్వెస్టిగేషన్ నోట్ బుక్ జారి కింద పడింది. ఆ కంగారులో ఆమె అది గమనించలేదు.
నోట్ బుక్ నేల మీద పడి గాలికి తెరుచుకుంది. ఆ పేజీలో పెద్దగా అతికించి ఉన్న ఫోటో... ఆద్విక్ తల్లి రక్తపు మడుగులో పడి ఉన్నప్పటి పాత ఫోటో ఉంది. ఆద్విక్ ఆమెని వెనుక ద్వారం గుండా బయటకు తీసుకువెళ్తుండగా, వెనుక టేబుల్ మీద అతను మర్చిపోయిన ఫోన్ లైట్ వెలిగింది. బయట ఉరుము ఒక్కసారిగా భయంకరంగా శబ్దించింది. "వదలండి నన్ను! ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారు?" అని మేఘన గట్టిగా అరుస్తూ తన చేతిని విదిలించుకుంది. వారు కేఫ్ వెనుక ఉన్న చీకటిగా ఉన్న ఇటకల సందులోకి వచ్చారు.
ఆద్విక్ ఆమె వైపు వేగంగా తిరిగి, ఆమెని గోడకి ఆన్చాడు. అతని ముఖం ఆమె ముఖానికి చాలా దగ్గరగా వచ్చింది. "వదిలేస్తే చచ్చిపోతావు మేఘన," అని ఆద్విక్ పంటి బిగువున కోపంగా అన్నాడు. అతని కళ్ళలో ఇప్పుడు దాపరికం లేదు. "ఎవరు మీరు? మీకు నేనెలా తెలుసు? అసలు ఆ కార్లో వాళ్ళు ఎవరు?" అని మేఘన భయంతో, కానీ ధైర్యం కూడగట్టుకుని అడిగింది. ఆద్విక్ సమాధానం చెప్పబోయే లోపే, సందు చివర నుండి నిశబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక బుల్లెట్ శబ్దం వినిపించింది. ఢామ్! అని శబ్దం రావడంతో మేఘన వణికిపోయింది.
ఆద్విక్ మెరుపు వేగంతో స్పందించాడు. మేఘనను ఒక్క ఉదుటున కిందకి లాగి, తన విశాలమైన శరీరాన్ని ఆమెకి అడ్డుగా రక్షణ కవచంలా పెట్టాడు. ఆ బుల్లెట్ పక్కనే ఉన్న ఇనుప చెత్త డబ్బాకి తగిలి పెద్ద శబ్దం చేసింది. మేఘన భయంతో వణికిపోయింది. ఆద్విక్ తన కోట్ లోపల నుండి ఒక నల్లటి గన్ ని బయటకు తీశాడు. "సార్... మీ దగ్గర గన్... మీరు..." అని మేఘన భయంగా తడబడుతూ అన్నది. ఆమె గొంతు పెగలలేదు. ఆద్విక్ ఆమె వైపు చూసి, ఒక విపరీతమైన నవ్వు నవ్వి గన్ లోడ్ చేశాడు.
"వెల్ కమ్ టు మై వరల్డ్, మేఘన (నా ప్రపంచంలోకి నీకు స్వాగతం)," అని ఆద్విక్ గన్ లోడ్ చేస్తూ కళ్ళలో నిప్పులు చెరుగుతూ అన్నాడు. అతని రూపం ఇప్పుడు ఆమెకు ఒక తెలియని భయాన్ని, ఉత్కంఠను కలిగిస్తోంది. ఆ చీకటి సందులో, వర్షం హోరులో వారిద్దరి జీవితాలు ఒక ఊహించని మలుపు తిరిగాయి.
(కొనసాగుతుంది...)
మీకు ఈ ఎపిసోడ్ నచ్చినట్లయితే, తరువాతి భాగం కోసం వేచి ఉండండి! మీ అభిప్రాయాలను కామెంట్ రూపంలో తెలియజేయండి.
