மதுரையின் அந்தப் பழைய பண்ணை வீட்டைச் சூழ்ந்திருந்த இருளும், வெளியே கொட்டித் தீர்க்கும் மழையின் சத்தமும் அந்த நள்ளிரவை மேலும் பயங்கரமாக்கிக் கொண்டிருந்தன. சமையலறையில் முதுகில் கத்தியோடு குப்புற விழுந்து கிடந்த ரங்கனின் உடலைப் பார்த்து உறைந்து போய் நின்றார்கள் அந்த நால்வரும். விக்ரம் இறப்பதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்பே ரங்கன் கொல்லப்பட்டிருக்கிறான் என்ற தடயவியல் நிபுணர் நிலாவின் வார்த்தைகள், அவர்கள் ஒவ்வொருவர் மனதிலும் இனம் புரியாத மரண பயத்தை விதைத்திருந்தது.
பிரியா சுட்டிக்காட்டிய அந்த விசித்திரமான ரத்தக் கறையை நிலா தன் கைகளில் இருந்த பூதக்கண்ணாடியை வைத்து மிக நுணுக்கமாக ஆராய்ந்தாள். அவளது முகம் குழப்பத்திலும், ஒருவித அச்சத்திலும் வெளிறிப் போனது.
"கௌதம்... இது மனிதர்களின் கால்தடம் இல்லை," என்று அவள் குரல் நடுங்கியது.
"பின்னே? விலங்கோட கால்தடமா?" என்று கௌதம் பதற்றமாகக் கேட்டான்.
"இல்லை கௌதம்! எனக்குத் தெரிந்த எந்த விலங்கின் தடத்துடனும் இது ஒத்துப் போகவில்லை. இது பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு, காடுகளில் வேட்டையாடுபவர்கள் பயன்படுத்திய ஒரு பழங்காலப் பாதணியின் அச்சு போல இருக்கிறது. அதுமட்டுமில்லாமல், இந்த ரத்தத்தில் இருந்து ஒரு பழைய, விசித்திரமான துர்நாற்றம் வீசுகிறது. இதைப் பார்க்கும் போதே எனக்குள் ஏதோ ஒரு நடுக்கம் உருவாகிறது," என்று நிலா பின்வாங்கினாள்.
கௌதமின் விழிகள் இப்போது கோடீஸ்வரன் ஆகாஷின் மீது கோபமாகத் திரும்பின. அவன் வேகமாகச் சென்று ஆகாஷின் சட்டையைக் கொத்தாகப் பிடித்தான்.
"உண்மையைச் சொல் ஆகாஷ்! உனக்கும் விக்ரமுக்கும் இடையில் என்ன பகை? மாடியில் அவன் கழுத்தறுக்கப்பட்டு இறந்து கிடந்த போது, அவனது வலது கையில் 'துரோகிக்கு மரணம் - அ' என்று ரத்தத்தால் எழுதப்பட்ட சீட்டு இருந்தது. அந்த 'அ' என்பது ஆகாஷ் என்ற உன்னைத் தான் குறிக்கிறதா? மேலும் உன் கையில் எப்போதும் இருக்கும் அந்த வைர மோதிரம் இப்போது எங்கே?" என்று சரமாரியாகக் கேள்விக் கணைகளைத் தொடுத்தான்.
ஆகாஷ் பதறிப் போனான். "என்னை நம்பு கௌதம்! எனக்கும் அந்தச் சீட்டுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. என் மோதிரம் எப்போது காணாமல் போனது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் விக்ரமையோ, இந்த ரங்கனையோ கொல்லவில்லை!" என்று கத்தினான்.
அவர்கள் இருவரும் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த நேரத்தில், பேசும் திறனை இழந்த ஆகாஷின் மனைவி பிரியா, சுவரில் மாட்டியிருந்த ஒரு பழைய கருப்பு வெள்ளைப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துப் பயத்தில் அலறினாள். அவளது குரல் வெளியே வரவில்லை என்றாலும், அவளது கண்கள் நிலை குத்திப் போயிருந்தன. அவளது கைகள் நடுக்கத்தோடு அந்தப் புகைப்படத்தைச் சுட்டிக்காட்டின.
மற்ற மூவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர். அது ஆகாஷின் தாத்தாவின் புகைப்படம். ஆனால், அந்தப் புகைப்படத்தில் தாத்தாவின் பின்னால் மிகவும் விசுவாசமாகப் கைகட்டி நிற்பது... கீழே சமையலறையில் முதுகில் கத்தி குத்தப்பட்டு இரத்த வெள்ளத்தில் இறந்து கிடக்கும் அதே ரங்கன்! ஐம்பது வருடங்களுக்கு முந்தைய அந்தப் பழைய புகைப்படத்தில், எந்த ஒரு வயது மாற்றமும் இல்லாமல் அதே தோற்றத்தில் ரங்கன் எப்படி இருக்க முடியும்? அதைப் பார்த்த நால்வருக்கும் முதுகுத் தண்டில் சில்லென்று வியர்வை கொட்டியது.
இந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து அவர்கள் மீள்வதற்குள், அந்தப் பழைய பங்களாவின் மூலையில் இருந்த தரைவழித் தொலைபேசி (Landline) திடீரென ஒலிக்கத் தொடங்கியது!
'க்ரிங்... க்ரிங்...'
மின்சாரமே இல்லாத அந்த வீட்டில், பல வருடங்களாக இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்த அந்தத் தொலைபேசி எப்படி ஒலிக்க முடியும்? நால்வரின் இதயத் துடிப்பும் எகிறியது. கௌதம் மெல்ல மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்துச் சென்று, நடுங்கும் கைகளால் அந்தத் தொலைபேசியை எடுத்தான்.
மறுகனையில், ஏதோ பற்களைக் கடிக்கும் சத்தமும், ஒரு பயங்கரமான முனகலும் கேட்டது. "அந்தக் கதவைத் திறக்காதே... அவன் வந்துட்டான்!"
கௌதமின் கையில் இருந்த தொலைபேசி நழுவிக் கீழே விழுந்தது. அவனது முகம் பேயறைந்தது போல மாறியது. காரணம், தொலைபேசியில் ஒலித்தது... மாடியில் கழுத்தறுக்கப்பட்டு இறந்து கிடந்த அதே விக்ரமின் குரல்!
"விக்ரம்... விக்ரம் பேசுகிறான்!" என்று கௌதம் உடைந்த குரலில் கத்தினான்.
இறந்த விக்ரமின் குரலைக் கேட்டு உறைந்துபோன நால்வரும், என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிய அவசரமாக மீண்டும் மாடிக்கு ஓடினார்கள். தாழிடப்பட்டிருந்த அந்த அறையின் கதவை முழு பலத்தோடு உடைத்து உள்ளே பார்த்தார்கள். அவர்கள் கண்ட காட்சி அவர்களின் ரத்தத்தை முற்றிலுமாக உறைய வைத்தது.
அறையின் நடுவே அந்த நாற்காலி காலியாக இருந்தது. ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த விக்ரமின் உடல் அங்கு இல்லை! அது எந்தச் சுவடும் இல்லாமல் மாயமாக மறைந்திருந்தது!
அதற்குப் பதிலாக, விக்ரம் அமர்ந்திருந்த அதே நாற்காலியில், ஆகாஷின் காணாமல் போன அந்த வைர மோதிரம் முழுவதும் ரத்தத்தில் ஊறிப் போய் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த மோதிரத்தின் கீழே புதிதாக ஒரு சீட்டு ரத்தத்தால் எழுதப்பட்டிருந்தது:
"உங்களில் ஒருவன் உண்மையை மறைக்கிறான்... அடுத்த பலி அவன்தான்!"
இதைப் படித்து முடித்த அடுத்த வினாடியில், ஆகாஷின் தாத்தா காலத்தில் இருந்து திறக்கவே கூடாது என்று சாபம் பெற்றதாகச் சொல்லப்பட்ட அந்த 'மர்மக் கதவு'...
'க்ரீச்...' என்ற ஒரு பயங்கரமான சத்தத்தோடு தானாகவே மெல்லத் திறந்தது! உள்ளே இருந்து ஒரு விசித்திரமான வெளிச்சமும், நிலா கீழே பார்த்த அதே கால்தடத்திற்குச் சொந்தமான ஏதோ ஒன்றின் மூச்சு வாங்கும் சத்தமும் மிகத் தெளிவாகக் கேட்டது. அந்த நால்வரும் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சிலையாகி நின்றார்கள்
!
(மர்மம் தொடரும்...)
