#ઓઢણી
શહીદની છેલ્લી ભેટ
સીમાડાની પેલે પાર જ્યારે સૂરજ આથમતો હતો, ત્યારે રણના પવનમાં એક અજીબ પ્રકારની સ્તબ્ધતા હતી. આ કોઈ સામાન્ય સાંજ નહોતી; આ એ સાંજ હતી જે રેવા માટે અનંતકાળની પ્રતીક્ષા બનીને આવવાની હતી.
મિલનનો મધુર પ્રારંભ
રેવા અને અભિમન્યુના લગ્ન એક સ્વપ્ન સમાન હતા. ગામના ચોરે જ્યારે શરણાઈઓ ગુંજી રહી હતી, ત્યારે આખું ગામ આ જોડીના વખાણ કરતું થાકતું નહોતું. લગ્નનો ઉત્સવ એટલે જાણે ખુશીઓનું Crescendo (ચડતો ક્રમ). લગ્નના પ્રથમ દિવસે અભિમન્યુએ રેવાને એક સુંદર, ઘેરા લાલ રંગની રેશમી ઓઢણી ભેટ આપી હતી. એ ઓઢણી પર સોનેરી તારથી કંડારેલું નકશીકામ રેવાના ચહેરા પર લાલિમા લાવી દેતું હતું.
લગ્નનો ૭ (સાતમો) દિવસ એટલે કે The Seventh Dawn. એ દિવસે સવારથી જ આકાશમાં વાદળો ઘેરાયેલા હતા. રેવા પોતાની એ જ મનગમતી ઓઢણી ઓઢીને રસોડામાં શિરામણ બનાવી રહી હતી. અચાનક દરવાજે ટકોરા પડ્યા. એ ટકોરામાં મિલનનો રણકો નહીં, પણ ફરજનો પડકાર હતો. અભિમન્યુ, જે રજા પર હતો, તેને તાત્કાલિક સરહદ પર હાજર થવાનો આદેશ (Emergency Call to Duty) મળ્યો હતો.
"રેવા, મારે જવું પડશે. માતૃભૂમિની રક્ષા કાજે જ્યારે હાકલ પડે, ત્યારે એક સૈનિક પાછળ ડગલું ન ભરી શકે," અભિમન્યુના અવાજમાં Valour (શૌર્ય) અને Sorrow (દુઃખ) નું મિશ્રણ હતું.
રેવાની આંખોમાં અશ્રુઓની ધાર વહી, પણ તેણે મન મક્કમ કર્યું. તેણે પોતાની ઓઢણીનો એક છેડો ફાડીને અભિમન્યુના કાંડા પર રક્ષાકવચ તરીકે બાંધ્યો. "આ ઓઢણીનો ટુકડો તમારી રક્ષા કરશે, અને હું તમારી રાહ જોઈશ," તેણે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું.
વિરહનો વંટોળ
દિવસો વીતતા ગયા. લગ્નના એ ૭ દિવસોની સ્મૃતિઓ રેવા માટે જીવવાનો આધાર બની ગઈ હતી. તે દરરોજ સવારે મંદિરે જતી અને અભિમન્યુના કુશળ સમાચાર માટે પ્રાર્થના કરતી. પરંતુ નિયતિના લેખ કઈક અલગ જ હતા.
સરહદ પર ભયાનક યુદ્ધ ફાટી નીકળ્યું. અભિમન્યુની ટુકડી પર દુશ્મનોએ ઘાતક હુમલો કર્યો. The battlefield was a symphony of chaos and destruction. અભિમન્યુએ અદમ્ય સાહસ બતાવ્યું. તેના શરીરમાં અનેક ગોળીઓ વાગી હતી, છતાં તેણે પીછેહઠ ન કરી. અંતિમ ક્ષણોમાં, જ્યારે તેના પ્રાણ પંખેરું ઉડવાની તૈયારીમાં હતા, ત્યારે તેણે લોહીથી લથબથ હાથે પોતાના ખિસ્સામાંથી એ ઓઢણી કાઢી જે તે હંમેશા પોતાની પાસે રાખતો હતો. એ લાલ ઓઢણી હવે તેના જ રક્તથી વધુ ઘેરી લાલ બની ગઈ હતી.
કરુણ અંત અને અમર પ્રેમ
ગામમાં જ્યારે શહીદનો પાર્થિવ દેહ આવ્યો, ત્યારે આખું આકાશ રડતું હતું. રેવા પથ્થરની મૂર્તિ બની ગઈ હતી. જ્યારે તેને અભિમન્યુની છેલ્લી નિશાની સોંપવામાં આવી—એ લોહીથી ખરડાયેલી ઓઢણી—ત્યારે તેની ચીસ આખા બ્રહ્માંડને હચમચાવી ગઈ.
લોકોએ કહ્યું, "રેવા, તું હજી નાની છે, આ સફેદ વસ્ત્રો ધારણ કરી લે."
પણ રેવાએ મક્કમતાથી જવાબ આપ્યો, "આ ઓઢણી સફેદ નથી, આમાં મારા પતિના બલિદાનનો રંગ છે. આ જ મારો શણગાર છે અને આ જ મારો શ્વાસ છે."
તે દિવસથી રેવાએ ક્યારેય એ ઓઢણી પોતાના શરીર પરથી ઉતારી નહીં. સમય પસાર થતો ગયો, વર્ષો વીતી ગયા, પણ એ ઓઢણીનો રંગ રેવાના હૃદયમાં ક્યારેય ઝાંખો ન પડ્યો. તે રોજ રાત્રે એ ઓઢણીને સ્પર્શીને અભિમન્યુની હાજરી અનુભવતી. The fabric was no longer just silk; it was an embodiment of an eternal soul.
રેવાની આ વાર્તા એ માત્ર વિરહની વાર્તા નથી, પણ એવા પ્રેમની ગાથા છે જે મૃત્યુ પછી પણ જીવંત રહે છે. શહીદની એ છેલ્લી ભેટ—એ રક્તરંજિત ઓઢણી—આજે પણ એ ગામના પવનમાં દેશભક્તિ અને સમર્પણની સુગંધ ફેલાવે છે.
નિષ્કર્ષ:
લગ્નના એ માત્ર ૭ દિવસો રેવા માટે આખી જિંદગીનું ભાથું બની ગયા. પ્રેમ જ્યારે ત્યાગ સાથે ભળે છે, ત્યારે તે 'શહાદત' બની જાય છે.
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
