ಶೀರ್ಷಿಕೆ: ಮೌನರಾಗದ ಅನುಬಂಧ
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಜನಜಂಗುಳಿ. ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು, ಅನ್ವಿತಾ, ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಫಿ ಲೋಟದಿಂದ ಆವಿ ಏರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪಕ್ಕ ಬಂದು ನಿಂತವನು ಆರ್ಯನ್. ಇಬ್ಬರೂ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದಿದವರು, ಆದರೆ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮಾತುಕತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ.
"ಅನ್ವಿತಾ?" ಆರ್ಯನ್ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕರೆದ.
ಅನ್ವಿತಾ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಮಿಂಚು. "ಆರ್ಯನ್! ನೀನು ಇಲ್ಲಿ?"
"ಹೌದು, ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ನೀನು ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಕೊಡೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಆರ್ಯನ್ ನಕ್ಕ. ಆ ನಗು ಅನ್ವಿತಾಳ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ರಾಗವನ್ನೇ ಮೀಟಿತು.
ಇಬ್ಬರೂ ಹತ್ತಿರದ ಕೆಫೆಗೆ ಹೋದರು. ಹೊರಗೆ ಮಳೆಯ ಆರ್ಭಟ, ಒಳಗೆ ಇಬ್ಬರ ಮೌನದ ಸಂಘರ್ಷ. ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ವಿತಾಳಿಗೆ ಆರ್ಯನ್ ಎಂದರೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ಅವಳಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆರ್ಯನ್ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ, ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸ್ನೇಹದ ಮುಖವಾಡದ ಹಿಂದೆ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ.
"ಮದುವೆ ಆಯ್ತಾ?" ಆರ್ಯನ್ ಕೇಳಿದ.
"ಇಲ್ಲ, ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಂದು?" ಅನ್ವಿತಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು.
"ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದ ಆರ್ಯನ್.
ಅನ್ವಿತಾ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. "ಯಾರಿಗಾಗಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಲು ಹೋದವಳ ನಾಲಿಗೆ ತಡಬಡಾಯಿಸಿತು.
"ನಿನಗೆ ನೆನಪಿದೆಯಾ ಅನ್ವಿತಾ? ಕಾಲೇಜಿನ ಕೊನೆಯ ದಿನ ನಾನು ನಿನಗೊಂದು ಪತ್ರ ಕೊಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಅವತ್ತು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ," ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ನಿಂದ ಒಂದು ಹಳೆಯ, ಮಡಚಿದ ಕಾಗದ ತೆಗೆದ.
ಅನ್ವಿತಾ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಆ ಪತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಸಾಲು ಇತ್ತು: "ನನ್ನ ಮೌನಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇ ಉತ್ತರ."
ಅನ್ವಿತಾಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಬಂತು. "ನಾನು ಅವತ್ತು ಬಂದಿದ್ದೆ ಆರ್ಯನ್, ಆದರೆ ನೀನು ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ನಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿ ಮರಳಿದ್ದೆ."
ಆರ್ಯನ್ ಅವಳ ಕೈಹಿಡಿದು ಹೇಳಿದ, "ನೋಡು, ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಮೌನ ನಮಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದಾದರೂ ಈ ಮೌನ ಬೇಡ ಅಲ್ವಾ?"
ಅನ್ವಿತಾ ನಸುನಗುತ್ತಾ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು, ಸಂಜೆ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು. ಅವರಿಬ್ಬರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯವೊಂದು ಅಂದೇ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಪ್ರೀತಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಡವಾಗಿ ಸಿಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಸಿಗುವ ಆನಂದವೇ ಬೇರೆ.
ಶೀರ್ಷಿಕೆ: ಮರೆಯಲಾಗದ ನೆನಪಿನ ಪುಟಗಳು
ಹಳ್ಳಿಯ ಆ ಹಳೆಯ ಅರಳಿಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ವರುಣ್ ಕಣ್ಣುಗಳು ರಸ್ತೆಯ ಕಡೆಗೆ ನೆಟ್ಟಿದ್ದವು. ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರಿಗೆ ಮರಳಿದ್ದನು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು 'ಸಿಂಧು'. ಸಿಂಧು ಅವನ ಬಾಲ್ಯದ ಗೆಳತಿ, ಜೀವನದ ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿ.
ವರುಣ್ ಮತ್ತು ಸಿಂಧು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವನ್ನು ಮುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ನಗು ಅರಳಿಮರದ ಎಲೆಗಳ ಮರ್ಮರದಂತೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ವರುಣ್ ಓದಿಗಾಗಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿದುಹೋಗಿತ್ತು. ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಬದುಕು ಅವರನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಗಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿತ್ತು.
ಗ್ರಾಮದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವರುಣ್ ಹಳೆಯ ಕೆರೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ವರುಣ್ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಜೋರಾಯಿತು. ಅದು ಸಿಂಧು! ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಈಗ ಅಂದಿನ ಬಾಲಿಶತನವಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಆಳವಾದ ಮೌನವಿತ್ತು.
"ಸಿಂಧು..." ವರುಣ್ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕರೆದನು.
ಸಿಂಧು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗು "ಅಮ್ಮ" ಎಂದು ಕರೆಯಿತು. ಸಿಂಧು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಬಂತು. "ವರುಣ್, ನೀನು ಈಗ ಬಂದೆಯಾ? ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿವೆ."
ಇಬ್ಬರೂ ಕೆರೆಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹಳೆಯ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಸಿಂಧು ಹೇಳಿದಳು, "ನೀನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟು ಕಾದೆ ಗೊತ್ತಾ? ಆದರೆ ಮನೆಯವರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಈಗ ನನ್ನ ಬದುಕು ಈ ಮಗು ಮತ್ತು ಸಂಸಾರದ ಸುತ್ತ ಅಡಗಿದೆ."
ವರುಣ್ ತನ್ನ ಡೈರಿಯಿಂದ ಒಂದು ಒಣಗಿದ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವನ್ನು ತೆಗೆದು ತೋರಿಸಿದನು. "ಇದು ನೀನು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು. ಇದನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಾಣದಂತೆ ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಸಿಂಧು."
ಸಿಂಧು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿಯಿತು. "ಕೆಲವು ಪ್ರೇಮಕಥೆಗಳು ಒಂದಾಗಲು ಮಾತ್ರ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ವರುಣ್, ಅವು ಬದುಕಿನ ಪಾಠವಾಗಲು ಇರುತ್ತವೆ. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಇಂದು ಒಂದಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಮರ."
ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದನು. ವರುಣ್ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಹೇಳಿದನು, "ಸರಿ ಸಿಂಧು, ನಿನ್ನ ಸಂಸಾರ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿ. ನಾನು ಈ ಊರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಭಾರವಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಸಿಹಿಯಾಗಿ ಹೊತ್ತು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ."
ವರುಣ್ ಬಸ್ಸಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದನು. ಸಿಂಧು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿನ ಪರಿಮಳ ಅಂದು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಜೊತೆಗಿರುವುದಲ್ಲ, ಒಬ್ಬರ ಸುಖವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ಕಂಡು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದು ಕೂಡ.
ನಾನು ಎರಡು ಸಣ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಅಪ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಇದೇ ಫಸ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ಗೆ ಬಂದಿರೋದು, ಹೇಗೆ ಏನು ಎತ್ತಾ ಅಂತ ಸರಿಯಾಗಿ ಏನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ , ಕಥೆಯನ್ನು ಓದಿದವರು ಈ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ, ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ.
,
