చీకటి రాత్రి.
వాన మొదలు.
రోడ్డు మీద పరిగెత్తుకుంటూ వస్తుంది—ఒక పెళ్లయిన మహిళ. పొట్ట పెద్దగా ఉంది… నొప్పి already మొదలైపోయినట్టే ముఖం చెబుతుంది. ఎవరో వెంబడిస్తున్నట్టు పక్కపక్కకి తిప్పి చూస్తుంది.
దూరంగా ఓ ఇల్లు.
లైట్లేవు… కాని తలుపు ఆడినట్టుంది.
ఆ ఇల్లు కనిపించగానే ఆమె అడుగులు slow అవుతాయి—ఆశగా కాదు, భయంతోనైనా ఆశలా కనిపించే ఓ చిన్న గుబులు.
లోపల—
ఒక యువతి బెడ్ మీద నిలబడి ఉంది.
కళ్ళు ఎర్రగా, చేతులు వణుకుతున్నాయి.
"నేను చేసిన పాపం… నిజంగా ఇంతమందిని చంపిందా?"
"నన్ను క్షమించే హక్కే లేదు నాకు…"
అంటూ ఫ్యాన్కు కట్టిన తాడు తన మెడకు వేసుకుని…
ఒక్క క్షణం కన్ను మూస్తుంది.
తర్వాత—
ఫ్యాన్ కొద్దిగా చప్పుడు చేస్తుంది…
ఆమె కాళ్లు గాల్లో కొట్టుకుంటాయి… గిలగిలా.
అదే సమయంలో తలుపు ఒక్కసారి తెరుచుకుంటుంది.
బయట నిండా తడిసిపోయిన ఆ గర్భవతి లోపలికి జారుకుంటుంది.
సోఫా వెనుక దాక్కుంటుంది.
కానీ కడుపు మెలికలు ఆమెను నిలబడనివ్వవు.
నొప్పులు ఒక్కోసారి కత్తిలా గుచ్చుతాయి.
గిలగిలా కొట్టుకుంటున్న ఉరేసుకున్న అమ్మాయి శబ్దం—
కింద పడిపోయి తల్లడిల్లుతున్న గర్భవతి శ్వాస—
వాన శబ్దం—
అన్నీ కలిసిపోతాయి.
సోఫా పక్కనే ఆమె పడిపోతుంది…
నొప్పి మరీ భరించలేనంతైంది.
రక్తం కిందకి జారుతోంది.
ఒక్క అరుపుతో—
ఆమెకు బిడ్డ పుడుతుంది.
అలా పుడిగానే—
బెడ్రూమ్లో ఉరిలో వేలాడుతున్న ఆ అమ్మాయి శరీరం…
నెమ్మదిగా కదలిక ఆగిపోతుంది.
గిలగిలా కొట్టుకోవడం రద్దవుతుంది.
చివరి ఊపిరి—
నిశ్శబ్దం.
పిల్లవాడు ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నట్టు—
ఒక భారీ ఏడుపు.
మొత్తం సైలెన్స్ని చీల్చేసే శబ్దం.
బయట వానలోనూ, లోపల ప్రాణం పుట్టినట్టుగా కేక వినిపించడంతో, చేరుకున్న పోలీసులు—
పక్కనే నిలబడ్డ ప్రజలు—
ఒక్కసారిగా పరుగెత్తుకుంటూ లోపలకి తొంగి చూస్తారు.
కొద్దిసేపటికి పోలీసులు ఇద్దరు శవాలను తీసుకొచ్చారు.
ఒకటి అమృతవల్లి—ఇంటర్నెట్కి బాగా పరిచయమైన ముఖం.
మరొకటి భార్గవి—పాపతో వచ్చిన గర్భవతి.
పక్కనే చిన్న బిడ్డ…
అరుస్తూ అరుస్తూ, చివరికి కన్నీళ్లు తుడిచిపోయినట్టుగా నిశ్శబ్దంగా కునుకు తీస్తున్నాడు.
చిన్న గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటూనే ఉంది.
చుట్టూ నిలబడ్డ వారు గుసగుసలు మొదలుపెడతారు:
“అయ్యో పాపం… పిల్లవాడి అమ్మ ఇలా చనిపోయిందంట.”
“ఇక చిన్నోడు ఒంటరివాడయ్యాడు కదా…”
అప్పుడే గుంపు నుంచి ముందుకు వస్తుంది యశోద.
తన భర్త చనిపోయి సంవత్సరాలు అవుతుంది…
ఇక తనకు పిల్లలు పుట్టకపోవడం కూడా అందరికీ తెలిసిన నిజమే.
ఆమె ముందుకు వచ్చి బిడ్డను కొంచెం వణుకుతూ ఎత్తుకుంటుంది.
కానీ వెంటనే పోలీస్ ఆఫీసర్ చెబుతాడు,
"మేడమ్… ఆగండి. ఇన్వెస్టిగేషన్ పూర్తయ్యే వరకు ఎవరూ ఈ పిల్లవాడిని తీసుకెళ్లకూడదు."
యశోద కళ్లలో ఒక క్షణం బాధ…
ఒక్కడు కూడా ఆమె దగ్గరకు రాని ఆ బాధ మళ్లీ గుర్తొచ్చినట్టుంది.
కానీ ఆమె ఎదురు తిరగదు.
"పర్లేదు సార్… నేను ఎక్కడికీ వెళ్లను. ఇక్కడే ఉన్నాను.
చిన్నోడు ఆకలితో వణుకుతున్నాడు… ఒక నిమిషం."
అంటూ ఆమె తన ఇంట్లోకి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి—
పాలు ఉన్న చిన్న బాటిల్ తీసుకుని వస్తుంది.
అతడికి పాలు పెడతూనే యశోద చేతులు తడబడుతున్నాయి…
కానీ బిడ్డ మాత్రం అలా చిన్నగా నవ్వుతాడు.
ఆ నవ్వు ఆమె గుండెల్లో ఏ ముసుగో పగలకొట్టినట్టుంది.
అయితే…
ఆ బిడ్డకి కనిపిస్తున్నది మాత్రం వేరే ప్రపంచం.
అతని కళ్ళల్లో—
చుట్టూ 5–6 మంది కాదు…
ఎక్కడో 15–20 మంది నిలబడి ఉన్నట్టుంది.
ఆకారాలు… నీడలు… ముఖాలు…
అతడే చూడగలిగే వాళ్లు.
బాలుడు చిరునవ్వుతో వాళ్ల వైపు చేతులు ఆడిస్తూ ఆడుకుంటుంటే,
యశోద ఆ పాపం నవ్వును చూసి మురిసిపోతుంది.
ఒక్క క్షణం ఆమెకు అనిపిస్తుంది—
నా ఒంటరిదనాన్ని దేవుడు ఇవాళ తొలగించాడేమో.
కొద్దిసేపటికి పోలీస్లు వివరాలు చెబుతారు.
ఫ్యాన్కి ఉరేసుకుంది అమృతవల్లి—
ఒక పెద్ద ఇన్ఫ్లుయెన్సర్.
ఆమె మరణం already breaking news.
పాపతో వచ్చిన భార్గవి—
ఆమె భర్త అప్పులు చేసి మాయం.
అప్పుల వాళ్లు వెంటపడ్డారు.
ఎక్కడికి పారిపోయాలో అర్థం కాక చివరికి ఈ ఇల్లుకి చేరింది.
ఇప్పుడొకటే జీవం మిగిలింది—
ఆ చిన్న బిడ్డ.
యశోద చేతుల్లో.పిల్లవాడు ముందు ఎవరో చాలా మంది నిలబడ్డట్లుగా, చేతులు కాళ్లు అదులిస్తూ ఎవరితోనో మాట్లాడుతున్నాడు.
యశోద చూస్తుంది…
అతని చిన్న ముఖంలో అంత ఆనందం, అంత earth-కి తగని energy.
“ఇవన్నీ ఎవరబ్బా నీకు?”
అని నవ్వుకుంటూ అడిగినా, అతను మాత్రం unseen friendsతో ఆడుకునే లోకంలో మునిగిపోయి ఉన్నాడు.
పోలీసులు బాడీలు తీసుకెళ్లేసరికి, జనాలు వాళ్లవాళ్లు వదిలేస్తున్నారు—
అమృతవల్లి గురించి ఒక స్వచ్ఛమైన చలి మాట:
“సొంతగా బ్రతికింది… చివరికి అనాధగా చనిపోయింది.”
భార్గవి గురించి మరో మాట:
“పాట్లు పడింది… చివరికి పిల్లవాడిని వదిలి పోయింది.”
గతం మీద విచారం, భవిష్యత్తు మీద భయం—
మధ్యలో ఆ చిన్న బిడ్డ మాత్రం నవ్వుతూ ఉన్నాడే.
ఎలా? ఎందుకు?
ఆకలి లేదు.
దప్పిక లేదు.
చిన్నారిలాగా మెలికలు పెట్టి ఏడవడం లేదు.
యశోదకి కొంచెం విచిత్రంగా అనిపించక మానదు.
కానీ తాను ఒంటరిగా ఉన్న సంవత్సరాల్లో ఉంది కొట్టుకున్న ప్రేమ అన్నీ ఆ చిన్నాడిపై పారబోసేస్తుంది.
“ఇక నుంచి నేను ఉన్నాను,”
అని నిజంగానే తన గుండెలో పెట్టుకుంది.
రోజులు గడుస్తాయి.
పిల్లవాడు కొంచెం కొంచెం నడవడం మొదలుపెడతాడు.
కానీ…
అతని నడకలో ఏదో తప్పు ట్యూన్.
ఎవరైనా వెనుకనుండి invisibleగా అతడిని దించుతున్నట్టు…
అతడు ముందుకు వెళ్తాడు—
ఒకసారి పడి పోతాడనిపిస్తుంది—
కానీ ఎదో శక్తి అతను నేలమీద పడబోయే ఆ split-secondలో అతని శరీరాన్ని తిరగేసి కాపాడేస్తుంది.
యశోద దీన్ని చూసి “అదృష్టం” అని నవ్వుతుంది.
చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు “పిల్లవాడు బలం ఎక్కువ… శక్తివంతుడు అవుతాడు” అని ఆశ్చర్యపోతారు.
కానీ వాళ్లు చూడని విషయం—
పిల్లవాడి వెనకాల నడుస్తున్న ఆ నీడలు.
అతని చేతులను ఆడిస్తున్న అదృశ్యపు వేల్లు.
అతడు పడిపోకుండా పట్టుకున్నట్లున్న ఏదో ముఖంలేని రక్షణ.
అతడు వాళ్లతో మాట్లాడుతున్నాడు.
వాళ్లు అతడిని కాపాడుతున్నారు.
వాళ్లు ఎవరూ కాదు…
జీవించేవారు కాదు.కొన్ని రోజులు కాదు… కొన్ని నెలలు.
మోక్షజ్ఞ మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాడు.
కానీ సాధారణ పిల్లల మాటలా కాదు—
ఆయన మాటల్లో వింతగా ఏదో పేర్లు.
"అంతరిక్షం…"
"ఓ చార్మి…"
"ప్రభాస్… త్వరగా వచ్చేయ్…"
అని నవ్వుతూ, చేతులు చప్పరిస్తూ, గాల్లో ఎవరో ఉన్నట్టుగా ఆడుకుంటాడు.
యశోద మొదట చూసి క్యూట్గా అనిపించింది…
కానీ రోజురోజుకు అది అతిగా మారింది.
హఠాత్తుగా గదిలో నిలబడి ఎవరితోనో discussion చేస్తున్నట్టు మాట్లాడటం—
రాత్రిళ్లు ఎవరో పక్కనే కూర్చున్నట్టుగా నవ్వుతూ ఏదో చెప్పుకోవడం—
ఇలా చూసి యశోద మనసులో గుబులు మొదలైంది.
ఆమె పూజారుల దగ్గరకి తీసుకెళ్తుంది.
ఒక్కో పూజారి, ఒక్కో మంత్రగాడు:
“అమ్మా, దయ్యం పట్టింది.
50 రూపాయలు ఇవ్వు—
ఒక మంత్రం చేస్తే వదులుతుంది.”
“తాయెత్తు కట్టాలి… మెడలో, చేతిలో, నడుములో… అన్నిచోట్లా కట్టాలి.”
అంటూ మెడనిండా తాయత్తులు కట్టేశారు.
కానీ మోక్షజ్ఞ మాత్రం…
తాయత్తులను చేతితో తాకి
తన చిన్న నోరు ముడుచుకుని,
అదే అలవాటుగా నవ్వేస్తాడు.
ఏ ప్రభావం లేదు.
ఏ మార్పు లేదు.
ఎన్ని మంత్రాలు చదివినా—
ఆత్మలు అతనికి కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి.
వాళ్లు అతనితో మాట్లాడుతూనే ఉన్నాయి.
ఇక ఎవరకీ నమ్మకం లేదు.
ఎవరికి చెప్పినా ఒక్క మాటే:
“పాపం… పిల్లాడికి ఏదో అయింది.”
“పూజ చేయించండి… మంత్రం చేయించండి.”
యశోద మాత్రం రక్షించాలనుకుంది.
“చిన్నన్నా, ఇవన్నీ బయట చెప్పకు…
వాళ్లు పిచ్చోడు అనుకుంటారు…”
అంటుంది.
కానీ మోక్షజ్ఞ మాత్రం ప్రతీ రోజు అదే ప్రశ్న అడుగుతూనే ఉన్నాడు:
“తల్లీ… వీళ్లు ఎవ్వరు?”
“ఎందుకు నాకు వీళ్లు కనిపిస్తున్నారు?”
“ఎందుకు ఇంకెవరికీ కనబడటం లేదు?”
యశోద దగ్గర కూడా జవాబు లేదు.
సంవత్సరాలు గడచిపోయాయి.
వాడి ఓపిక కూడా అయిపోయింది.
ఒక రోజు
మోక్షజ్ఞ గట్టిగా అరుస్తాడు—
తనలోతానే కానీ, బయటికి వినిపించేలా.
“ఇప్పుడు చాలు… చెప్పండి!
ఎవర్రా మీరు!?
ఎందుకు నన్ను వదలడం లేదు!?”
అరుపు ఇల్లంతా దద్దరిల్లిస్తుంది.
పక్కింటి వాళ్లు, వీధి పిల్లలు, పెద్దలు—
మొత్తం వాళ్లకీ తెలిసిపోయింది.
ఆ రోజు నుంచే మొదలైంది ఆ మాట:
“పిచ్చి మోక్షజ్ఞ.”
పిల్లలు పక్కదారి పట్టి అతడిని రెచ్చగొట్టేవారు:
“ఏరా పిచ్చోన్నా…”
“ఎవరితో మాటాడుతున్నావ్ రా…”
“నీ తాత పిచ్చోడేం రా…”
మోక్షజ్ఞ మనసులో కట్టుకట్టుకుగా సాగే కోపం ఒకరోజు బయటపడింది.
అతడు ఒక్కసారిగా వాళ్లకే అరిచాడు—
“ఎవర్రా పిచ్చోళ్ళు?
నువ్వా? నీ బాపా? మీ కుటుంబమంతా పిచ్చోడులే!
మీకు కనిపించవు కాబట్టి నేను పిచ్చోడినా!?”
అని ఊపిరి బిగుసుకుపోయేలా అరవడంతో
అందరూ భయపడి వెనక్కి తగ్గారు.
కానీ పేరొచ్చింది.
స్టిక్ అయింది.
అతడి మీద ముద్రలా పడిపోయింది.
మోక్షజ్ఞ—పిచ్చోన్న.
తనదైన చూపు ప్రపంచం అతనికి శాపమై మారిన రోజు.
యశోద ఒక్కసారిగా బలహీనపడిపోయింది.
దగ్గు–జ్వరం–శ్వాస బిగుసుకోవడం…
మోక్షజ్ఞకి ప్రపంచం ఒక్కసారిగా గుడ్డిదైంది.
ఎప్పటిదాకా నవ్వుతూ ఆడుకునే అతను ఇప్పుడు గట్టిగా భయపడ్డాడు.
అతడు గదిలో ఒంటరిగా నిలబడి, చుట్టూ చూశాడు.
అయితే ఒంటరిగా కాదు —
ఎప్పటిలాగే, నీడలు అతని చుట్టూ గుమిగూడి ఉన్నాయి.
అతడు నిట్టూర్చాడు.
“ప్రభాస్… నిజం చెప్పు రా… నాకు సహాయం చేయవా?
నాకు ఎలా చేయాలో తెలియడం లేదు. అమ్మ బాగోలేదు.”
అప్పుడే నీడల్లో ఒక వాడు, కొంచెం దద్దమ్మ swagతో ముందుకు వచ్చాడు.
“అయ్యో రామా… ఇంత సింపుల్ పనికీ నన్ను పిలుస్తావా?
ముందుగా నీ అమ్మను హాస్పిటల్కు తీసుకెళ్లు, వెధవా.”
మోక్షజ్ఞ వెంటనే భయంతో:
“హాస్పిటల్లో డబ్బులు అడుగుతారు కదా…”
ప్రభాస్ అటూ ఇటూ తిరుగుతూ:
“డబ్బులు అడుగుతారు… దెబ్బలు తింటావ్… తర్వాత బయటకు వచ్చి ఏడుస్తావ్.
అన్నీ పక్కన పెట్టు. డబ్బు సంపాదించాలి.”
“అయితే చూడు రా… డబ్బులు ఇవ్వు నాకు. నేను తీసుకెళ్తా.”
“నన్ను డబ్బుల ATM అనుకుంటున్నావా? డబ్బులు అడక్కు.
సాయం కావాలంటే అడుగు. డబ్బులు కాదురా.”
“అయితే డబ్బులు ఎలా సంపాదించాలో నేర్పు.”
“చూడు, డబ్బులు సంపాదించాలంటే పని చెయ్యాలి.”
మోక్షజ్ఞ ఎదిరిస్తూ:
“పని చేయమంటే ఎక్కడికి వెళ్ళాలి?
ఏదైనా hint ఇవ్వు రా, సినిమా ట్రైలర్ వాయిస్ మాదిరిగా చెప్పొద్దు.”
ప్రభాస్ ముఖం చేతితో కప్పుకుని:
“నిన్ను లాగా stubborn fellow నేనూ చూడలేదు రా.
సరే, ఒక నిమిషం ఆగు… సోమయ్య!”
అప్పుడే ఇంకో ఆత్మలా ఉన్న, గుండు–గడ్డం–స్మోకింగ్ లోకంలో chill look ఉన్న వాడు వచ్చాడు.
సోమయ్య వచ్చి:
“ఏంట్రా బాస్?”
ప్రభాస్:
“ఇక్కడ ఎక్కడైనా మంచి బకరా ఉందేమో చూడు రా.
బంగారు అవకాశం ఏదైనా కనిపిస్తే చెప్పు.”
సోమయ్య కళ్ళు పెద్దవి చేసి:
“అబ్బో… ఇప్పుడే వచ్చాను రా.
ఇదిగో చూడ్ — ఈ బ్యాగ్ కొట్టేసా.
కొన్నిసేపటికి వాడే వెతుక్కుంటూ వస్తాడు.”
అతడు గాల్లో బ్యాగ్ ఇలా తిప్పుతూ చూపించాడు.
మోక్షజ్ఞ కళ్ళు పెద్దవి.
ప్రభాస్:
“ఇప్పుడు మన ప్లాన్ simple.
బ్యాగ్ కొట్టేసిన వాడే కొద్దిలో ఇక్కడికి వస్తాడు.
నువ్వు అతడితో మాటలాడతావు.
‘ఏమైంది సార్? ఏం కోల్పోయారు?’ అని విచారిస్తావు.
మెల్లగా స్నేహం పెరుగుతుంది.
చివర్లో బ్యాగ్ నువ్వే కనుక్కున్నట్లు చేసి ఇస్తావు.
వాడు దానికి emotionalగా ఫీల్ అయి నీకు జాబు లేదంటే ఏదైనా చిన్న పని ఇస్తాడు.”
మోక్షజ్ఞ సందేహంగా:
“ఇది… ఇది… దొంగతనం కాదు రా?”
సోమయ్య నవ్వుతూ:
“దొంగతనం కాదు రా—
guided karma redistribution.
మనం దొంగిలించం… అదృష్టం మార్చుతాం.”
ప్రభాస్:
“ఇంతకంటే మనం చేయగలిగేది లేదు రా.
నీ అమ్మకు డబ్బులు కావాలి.
మిగతా పని నువ్వే చేయాలి.”
అతని ముందున్న ఆత్మల బృందం మెల్లగా వెనుకకు నిలుచుంది.
మోక్షజ్ఞ ఒంటరిగా నిలబడ్డాడు.
కానీ ఒంటరి కాదు.
సోమయ్య గట్టిగా చెబుతాడు:
“రా మోక్షజ్ఞ… నీ జీవితంలో ఫస్ట్ హస్టిల్ మొదలవుతున్నది.”
మోక్షజ్ఞ తల్లి యశోద దగ్గు–జ్వరం వల్ల పడిపోయాక, ఇల్లు మొత్తం ఒక నీడలో పడిపోయినట్టయింది. చిన్నప్పటి నుంచి “అల్లారం” ముద్దుగా పెంచుకున్న మోక్షజ్ఞకి ఇలాంటి సీన్ ఎప్పుడూ రాలేదు. బయట అందరూ ఉన్నట్టే ఉన్నా… అతనికి మాత్రం ప్రపంచం ఖాళీ చెయ్యిలా కనిపించింది.
అక్కడే… అతనికి వెనకాల ఉన్న నీడలు—ప్రభాస్, సోమయ్య— క్లియర్గా కనిపించాయి.
“నిజం చెప్పు రా ప్రభాస్… నాకు ఏం చేయాలో తెలియడం లేదు,” అని వణుకుతున్న స్వరంతో అన్నాడు.
ప్రభాస్ ఠక్కున ముందుకొచ్చి,
“ఏంట్రా మరి ఇంత వెధవలా ఉన్నావ్? మొదట నీ అమ్మను హాస్పిటల్కు తీసుకెళ్లి రా!” అని అరుస్తాడు.
“అక్కడ డబ్బులు అడుగుతారు కదా…” అన్న వెంటనే,
“అవి డబ్బులు కాదు రా, దెబ్బలు తింటారు వెధవ! ఏ హాస్పిటల్కైనా డబ్బులు లేకపోతే వాళ్లు నిన్నే ఆపేస్తారు,” అని ప్రభాస్ గురకేసాడు.
“సరే డబ్బులు ఇవ్వు… తీసుకెళ్తా,” అన్న మోక్షజ్ఞ.
“నన్ను డబ్బులు–గబ్బులు అడక్కురా. కావాలంటే ఏదైనా పని అడుగు,” అన్నాడు ప్రభాస్.
“సరే… డబ్బులు ఎలా సంపాదించాలో చెప్పు. పని చెయ్యాలి అంటారు… ఎక్కడికి వెళ్లి చేయాలి కనీసం ఏదైనా క్లూ ఇచ్చేయ్ రా,” అని వెర్రిగా అడిగాడు మోక్షజ్ఞ.
ప్రభాస్ పక్కన ఉన్న సోమయ్య వైపు చూసి,
“ఒక నిమిషం ఆగు… ఏదైనా బకరా దొరుకుతాడేమో చూద్దాం,” అన్నాడు.
సోమయ్య వెంటనే గాల్లో ‘సింము’ కొట్టి, కళ్ళల్లో పిచ్చి వెలుగుతో,
“వాడి దగ్గర నుంచి ఈ బ్యాగ్ కొట్టేశా. ఇంకో కొద్దిసేపటికి వాడు వెతుకుతూ వస్తాడు. అప్పుడు మన మోక్షజ్ఞని పంపుతాం. వాడు గుడ్ బాయ్గా మాట్లాడ్తాడు… ఫ్రెండ్ అవుతాడు… చివర్లో బ్యాగ్ ఇచ్చేస్తాం. వాడు ఎప్పుడో ఒకటి చేసి జాబు ఇస్తాడు. అంతే!” అన్నాడు నిస్సిగ్గుగా.
మోక్షజ్ఞ అంగీకరించాడు. తనకు మరో ఆప్షన్ లేదనిపించింది.
---
కొంతసేపటికి రోడ్డుపై ఒక వ్యక్తి కోపంతో, అల్లాడిపోతూ,
“అయ్యో… బ్యాగ్ ఎక్కడ పోయింది…” అంటూ వెతుకుతున్నాడు.
మోక్షజ్ఞ దగ్గరకు వెళ్లి,
“సార్… కొత్తగా వచ్చారా?” అని మాట మొదలుపెట్టాడు.
“అవును బాబు… కొత్తగానే వచ్చా. ఇక్కడ కొంతమందికి డబ్బులు ఇవ్వాలి… ఇచ్చేసి నాకు రావాల్సింది తీసుకుని వెళ్లాలి. లేదంటే వాళ్లు నన్ను కూడా కొడతారు,” అన్నాడు ఆ వ్యక్తి.
“సార్… నేను హెల్ప్ చెయ్యనా?” అన్నాడు మోక్షజ్ఞ.
“నువ్వెందుకు చెయ్యాలి రా?” అని ఆ వ్యక్తి అనుమానంగా అడగగానే,
“అబ్బా… ఆ పని చేసింది మేమే కదా… అని… అంటే… ఊ…” అని మోక్షజ్ఞ నోరు జారేసుకోవడంతో—
ప్రభాస్ వెనక నుంచి వచ్చి అతని తల మీద ఒకటి:
“నోరు అదేం బాబు! నాలుకను కట్టిపారేయా? హెల్ప్ చెయ్యడానికి వచ్చాం, నోరు జారడానికి కాదు!” అని ఒక అరుపు.
మోక్షజ్ఞ తల రుద్దుకుంటూ,
“సారీ సార్… నీలాంటి మంచివాళ్ళు ఉన్నారు కాబట్టి ప్రపంచం ఇంకా ఉంది,” అని అతి–నాటకం పోశాడు.
సోమయ్య ఒక సందులో నుంచి బ్యాగ్ని ముందుకి విసిరేశాడు.
మోక్షజ్ఞ గట్టిగా,
“సార్! ఇక్కడ పెట్టి మర్చిపోయారు!” అని అరుస్తాడు.
వాడు ఆశతో పరుగెత్తి వచ్చి,
“ఎక్కడ దొరికింది!? అందరూ పిచ్చోడిలా చూస్తుంటే నువ్వే కనుక్కున్నావ్… నువ్ కొట్టేసావా ఏమో?” అన్నాడు.
“అయ్యో సార్… నేను పిచ్చి చేష్టలు చేస్తాను కానీ దొంగతనం కాదు. అది నా బ్లడ్లో లేదు సార్…” అని మోక్షజ్ఞ ఒణుకుతూ నటించాడు.
వాడు నవ్వుకుంటూ,
“సరే బాబు… ఇవిగో వెయ్యి రూపాయలు తీసుకో,” అన్నాడు.
“సార్… ఏదైనా పని ఉంటే మరి…” అని మోక్షజ్ఞ అడగగానే,
“పని అంటే… ఇదే రా. ఒకరి దగ్గర నుంచి డబ్బులు తీసుకుని వేరే దగ్గరికి ఇవ్వాలి. ఇదే జీవితం,” అన్నాడు.
మోక్షజ్ఞ అది కూడా ఒప్పుకున్నాడు. యశోద కోసం ఏదైనా చేయాలి కాబట్టి.
---
పీచ్ కట్.
తన అమ్మను హాస్పిటల్ తీసుకెళ్లి సర్ది పెట్టి… బయటికి వచ్చినప్పుడు ప్రభాస్ని గట్టిగా హత్తుకోవాలని వచ్చినపుడు—ప్రభాస్, గాలి–దూళిలా చెదిరిపోయాడు.
“అరే బాబు… మమ్మల్ని తాకలేవు రా. ఇన్ని ఏళ్లుగా కదా నీతో ఉన్నాం… కొంచెం గుర్తు ఉండదు?” అని చిరాకు పడ్డాడు.
మోక్షజ్ఞ చిన్నగా నవ్వి,
“ఓహ్ ఎమోషన్ అయ్యాను కదా…” అన్నాడు.
వాళ్లు మాయమయ్యారు.
---
కొంచెం సేపటికి హాస్పిటల్ బెడ్ పక్కన మోక్షజ్ఞ కూర్చుని, యశోదను చేతిలో చేయి వేసుకుని,
“అమ్మా… భయపడకు. నేను జాబు పొందా. రేపటి నుంచి డబ్బులు సంపాదిస్తా. నిన్ను బాగా చూసుకుంటా,” అన్నాడు.
యశోద కళ్ళల్లో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
“ఎంత పెద్దవాడివయ్యావు రా…” అంటూ నుదుటిపై ముద్దు పెట్టింది.
“వంట చేస్తా నేను…” అని లేచేలోపే,
“ఏం పర్లేదు అమ్మా… హోటల్ ఫుడ్ తెప్పించుకుందాం,” అన్నాడు మోక్షజ్ఞ.
యశోద నవ్వుతూ,
“వామ్మో… నా కొడుకు పెద్దవాడయ్యాడే. హోటల్ ఫుడ్ కూడా తింటున్నాడుగా…” అని ఆనందంగా చూడగా,
సీన్ కట్.మరుసటి రోజు తన ఇంటికి అన్నం తీసుకువచ్చి మంచం మీద కూర్చోబెట్టి అమ్మ నేను అడ్రస్ కి వెళ్లి అక్కడ ఏం పని ఉందో చూసి ఆమెను సాయంత్రానికి వచ్చేస్తాను అని చెబుతాడు. సరే బాబు జాగ్రత్త అన్నం తిను ఓకేనా పని మీద ఎక్కువ పడకు అని చెబుతూ ఉంది సరే సరే అమ్మ బాయ్ అని అంటూ బయటికి అడుగు పెడతాడు. అప్పుడే ప్రభాస్ గాల్లో నుంచి వచ్చి రేయ్ నేను చెబుతున్న నువ్వు ఆ జాబుకు వెళ్లకు ఎందుకంటే అది కొంచెం డేంజర్ జాబు ఇప్పుడే నేను అతడి వెనకాలికి వెళ్ళా, అదే నిన్న బ్యాక్ కొట్టేసాం కదా వాడి వెనకాల కి వెళ్ళాము ఏంటంటే కొన్ని డైమండ్లు వేరే వాళ్ళు ఇస్తారు ఆ డైమండ్లు తీసుకొని కరెక్ట్ గా వేరే వ్యక్తికి ఇవ్వాలి వాళ్ళు ఇచ్చిన డబ్బు మళ్ళీ తీసుకుని ఇవ్వాలి ఇలాంటి జాబ్ మనకొద్దు ఎందుకంటే ఇలాంటివి చేస్తే చాలా చాలా కష్టాలు పడాల్సి వస్తుంది పోలీసులు పట్టుకుంటారు అందులోను నీకు మంచేది చెడేది తెలీదు వాళ్ళతో ఎట్టేటో మాట్లాడితే ఇది నీకు వద్దువాళ్లే చంపేస్తారు నీకు వద్దు అని గట్టిగా చెబుతుంది అయినా నువ్వు ఎందుకు ఇలా అంటున్నావ్ డబ్బులు చాలా వస్తాయి కదా అని అంటుంటే డబ్బులు వస్తాయి మామ నువ్వు చచ్చిపోతావు మామ నేను అంటుంటే నా చావు మీద నీకు చాలా ఆశగా ఉన్నట్టుంది కదా అని అంటాడు మన మోక్షజ్ఞ ప్రభాస్ నీ ఇష్టం చెప్తున్న మళ్ళీ నీ కష్టాల్లో పడితే హెల్ప్ మీ అనాలి తోలు తీస్తా అని అంటుంటే అంత గట్టిగా చెప్పడంతో సరే కానీ ఒకసారి ట్రై చేద్దాం అని అంటుంటే ఒకసారి ట్రై చేసి అది కాదు అందులోకి ఒకసారి దిగిన తర్వాత నువ్వు మళ్ళీ బయటికి రావాలంటే నీ ప్రాణం పోవాలి అని ఒక మాట చెప్పడంతో గుండె ఆగిపోయినంత గట్టిగా గుండె కొట్టుకుంటుంటే కొట్టుకుంటూ గుండెను గట్టిగా పట్టుకొని నన్ను భయపెట్టి చంపేయాలని చూస్తున్నావు కదా అని అంటుంటే లేదు చాలా మంచి తప్పించాలి అనుకుంటున్నా అని అంటాడు ప్రభాస్ ఇక మోక్షజ్ఞ అడగడం మొదలు పెట్టాడు అవును నాకు చిన్నప్పటినుంచి ఒక డౌట్ ఉంది. నన్ను ఎందుకు మీరందరూ ఇంతలా కాపాడాలని చూస్తున్నారు నాలో ఏదైనా స్పెషల్ పవర్ ఉందా అని అంటుంటే స్పెషల్ పౌడర్ నీ పేరు నీ పుట్టిన క్షణం ఒక అద్భుతం జరిగిందిలే ఇక్కడ యమలోకం లోనో లేకుంటే స్వర్గ లోకంలోనూ టికెట్లు ఖాళీగా లేకుంటే నీలో నుంచి డైరెక్ట్ గా మరో రూపంలోకి పుట్టవచ్చు లేదంటే మోక్షాన్ని పొంది దేవుళ్ళ కలిసిపోవచ్చు ఇది ఒక రహస్యం అని అంటుంటే అబ్బా ఎంత గొప్ప న్యూస్ చెప్పారా చిన్నప్పుడు డాన్స్ చెప్పు ఉంటే మిమ్మల్ని కదా అంటే ఇప్పుడు తెలిసింది కదా వాడుకో చూద్దాం అని ప్రభాస్ కూడా అంటాడు ఒకే ఒక్క ఆప్షన్ రా నన్ను బాగా ఫేమస్ చేయండి మీ భూమి ఎలా చేయాలో చెప్పండి ఆ రెండు పనులు ఒకేసారి చేసి పడేస్తా అని అంటాడు అబ్బా నేను నిన్ను రక్షించడానికి మాత్రమే ఉన్న నిన్ను సపోర్ట్ చేయడానికి ఫుల్ చేయడానికి ఇంకో వ్యక్తి ఉన్నాడు ఉన్నాడు కాదు ఉంది ఒక అమ్మాయి ఉంది అని అంటుంటే ఏంటి ఆడదెయ్యమాస చాలా రోజులైంది రా నేను కూడా యూత్ ఏరా ఆ దయ్యాన్ని పరిచయం చేయను రానంటే ఒరేయ్ అది మామూలు దయ్యం కాదు అందాల రాక్షసి అర్థమైందా అని అంటుంటే అంత అందమైన అమ్మాయి కదా మనకు కావలసింది అని అంటే ఓపిక లేనట్టుగా గట్టిగా నిట్టూరు మా పర్సనాలిటీకి ఏమన్నా సంబంధం కూడా వదలవా? దయ్యాలను కూడా కాటేస్తే కామరాజు అని చిన్నగా నవ్వుతాడు ప్రభాస్ మోక్షజ్ఞ కూడా అంతే అన్నావు కానీ ఒకసారి పరిచయం చేయరా అంటే లేదు త్వరలోనే వస్తుంది నేను ఫేమస్ చేయడానికి వస్తుంది తన వచ్చినప్పుడు రూల్స్ రెగ్యులేషన్స్ అన్ని వస్తాయి కాబట్టి ఇప్పటిదాకా నీకు రూల్స్ లేవు రెగ్యులేషన్స్ లేవు. నీ జీవితాన్ని బాగా కడుపు అని అంటే నువ్వు నాకు డబ్బులు ఇస్తేనే కదా గడపడానికి అంటే కాదు అలా కాదురా అమ్మకు జాబు వచ్చిందని డైరెక్ట్ గా చెప్పా డబ్బులు కావాలి ఆ డబ్బు లేకపోతే నన్ను రిజెక్ట్ చేశారని అనుకుంటుంది ఒక విషయం చెప్పు నువ్వు చిన్నప్పుడు నుంచి ఒక్క సబ్జెక్టులో అంటే ఒక్క సబ్జెక్టులోనైనా పాస్ అయ్యావా? మేము వాళ్ళ పేపర్లు వీళ్ళ పేపర్లు కింద మీద పడి మీకు ప్రతి పేపర్లో ఉన్నోటి రాసి చూపిస్తేనే నీ రైటింగ్ రైటింగ్ కి వాళ్ళు సగం మార్కులు తీసేసారు అలాంటిది నీకు జాబ్ వచ్చిందంటే మీ అమ్మ ఎలా నమ్మింది అంటావు నాకు పెద్ద డౌటేనే అని చిన్నగా నవ్వుతాడు ప్రభాస్. మన మోక్షజ్ఞ కూడా అప్పుడు జరిగిన సంఘటనలు గుర్తు చేసుకుంటూ పొట్ట పగిలేలా గట్టిగా నవ్వుతూ అవునవును మీరు దయ్యాల మా వర్కర్ల తెలియలేదు అని నవ్వుతాడు గట్టిగా చెవ్వు పట్టుకున్నాడు ప్రభాస్ మోక్షజ్ఞ గట్టిగా అరిచాడ
