પ્રસ્તાવના
દરેક સ્ત્રીના જીવનમાં એક એવો ખૂણો હોય છે જ્યાં તે પોતાની બધી જ પીડા અને સપનાઓને સંઘરીને રાખે છે. મારા માટે એ ખૂણો એટલે મારી આ ડાયરી. આ ૨૮ પાના માત્ર કાગળના ટુકડા નથી, પણ એક એવી છોકરીની સફર છે જેણે સમાજના મહેણાં અને લગ્નજીવનના વાવાઝોડા વચ્ચે પણ પોતાની હિંમત મરવા નથી દીધી.
પ્રકરણ ૧: પાંચ રૂપિયાનું સપનું
મારી જિંદગીની શરૂઆત ત્રીજા ધોરણના એ માસૂમ દિવસોથી થઈ હતી. મને આજે પણ યાદ છે એ લાલ-લીલો ચોલી-ઘાઘરો અને અરીસામાં દેખાતી એ ખુશહાલ ઝોયા. એ વર્ષે મેં ૨૪ રોજા રાખ્યા હતા. ઇદના દિવસે એક અજાણ્યા દાદીમાએ મારા હાથમાં ૫ રૂપિયાની એક જૂની નોટ મૂકી હતી. એ ૫ રૂપિયા મારા માટે દુનિયાનું સૌથી મોટું ઇનામ હતું. કોણે વિચાર્યું હતું કે એ માસૂમ છોકરીએ આગળ જઈને જિંદગીના આવા કઠિન પાઠ ભણવા પડશે?
પ્રકરણ ૨: કાચના ટુકડા અને કડવા વેણ
ધીમે ધીમે બાળપણ ઓગળવા લાગ્યું. ઘરમાં મારી ભૂલો મોટી ગણાવા લાગી. એકવાર વગર વાંકે મારા પર ચોરીનો આરોપ લગાવી દેવામાં આવ્યો. મમ્મીના કડવા વેણ સાંભળીને હું અગાસી પર જઈને રડતી. પણ એ સમયે સકિના (સાજેદા) મારો સહારો બની. તેણે મને ભણવામાં મદદ કરી અને અબ્બી (રફીક ભાઈ) ના પ્રેમથી મેં જિંદગી સામે લડવાનું ચાલુ રાખ્યું.
પ્રકરણ ૩: મુંબઈની ચૌલ અને વિખેરાતા સપના
તારીખ ૨૧-૫-૨૦૧૨ ના રોજ મારા લગ્ન થયા અને હું મુંબઈની એક નાની અમથી ચૌલમાં રહેવા ગઈ. મારા પતિ 'સાહિલ' (નામ બદલેલ છે) ને કમાવામાં કે કામ કરવામાં કોઈ જ રસ નહોતો. તે આખો દિવસ બસ ઘરમાં આરામથી બેસી રહેવા માંગતો હતો. મેં મારી વર્ષોની બચત (Savings) ઘર ચલાવવામાં અને મારી પ્રેગ્નન્સી પાછળ ખર્ચી નાખી. એને લાયસન્સની કિંમત ખબર નહોતી, એટલે મેં પોતે મહેનત કરીને એનું ડ્રાઈવિંગ લાયસન્સ કઢાવી આપ્યું કે કદાચ એ કમાવાનું શરૂ કરે. પણ સાહિલને તો ડર હતો કે જો હું ટ્યુશન કે જોબ કરીશ તો હું એનાથી આગળ વધી જઈશ. એણે મને કામ કરવાની પણ ના પાડી દીધી.
પ્રકરણ ૩: મુંબઈની ચૌલ અને વિખેરાતા સપના
તારીખ ૨૧-૫-૨૦૧૨ ના રોજ મારા લગ્ન થયા અને હું મુંબઈની એક નાની અમથી ચૌલમાં રહેવા ગઈ. મારા પતિ 'સાહિલ' (નામ બદલેલ છે) ને કમાવામાં કે કામ કરવામાં કોઈ જ રસ નહોતો. તે આખો દિવસ બસ ઘરમાં આરામથી બેસી રહેવા માંગતો હતો. મેં મારી વર્ષોની બચત (Savings) ઘર ચલાવવામાં અને મારી પ્રેગ્નન્સી પાછળ ખર્ચી નાખી. એને લાયસન્સની કિંમત ખબર નહોતી, એટલે મેં પોતે મહેનત કરીને એનું ડ્રાઈવિંગ લાયસન્સ કઢાવી આપ્યું કે કદાચ એ કમાવાનું શરૂ કરે. પણ સાહિલને તો ડર હતો કે જો હું ટ્યુશન કે જોબ કરીશ તો હું એનાથી આગળ વધી જઈશ. એણે મને કામ કરવાની પણ ના પાડી દીધી.પ્રકરણ ૪: લોકડાઉન અને આખરી ફેંસલો
લોકડાઉનનો સમય મારા માટે નરક સમાન હતો. સાહિલે મને માનસિક રીતે ખૂબ જ હેરાન કરી. ઘરમાં ખાવાના ફાંફા હોય અને છતાં માણસને મહેનત ન કરવી હોય, એ જોવું અસહ્ય હતું. અંતે, જ્યારે મારો દીકરો ૮ મહિનાનો થયો, ત્યારે મેં નક્કી કર્યું કે હવે બહુ થયું. હું મારા માસૂમ બાળકને આવું વાતાવરણ નથી આપી શકતી. હિંમત ભેગી કરી, ૮ મહિનાના ફૂલ જેવા દીકરાને તેડીને મેં એ ઘર છોડી દીધું. પિયર આવી ગઈ અને પછી ક્યારેય પાછી ના ગઈ.
પ્રકરણ ૫: રાખમાંથી બેઠું થવું
પિયર આવ્યા પછી પણ રસ્તો આસાન નહોતો. મમ્મીના ઘરના લોકો સાથે પહેલેથી જ અણબનાવ હતો, ત્યાં 'બોજ' બનીને રહેવું એ રોજનું મોત હતું. શાયરા (સુબ્હાના) ના લગ્ન વખતે પણ મને નીચી દેખાડવામાં આવી. પણ મેં રડવાનું છોડી દીધું. મેં નક્કી કર્યું કે હું 'બિન્દાસ' જીવીશ. મેં મારી ડાયરીના ૨૭માં પાના પર લખ્યું: "આજે હું ખરેખર ખુશ છું, કારણ કે મેં મારી પોતાની કદર કરતા શીખી લીધું છે."
ઉપસંહાર: સફર હજુ બાકી છે...
આ ૨૮ પાના માત્ર શરૂઆત છે. મારી વાર્તા અહીં પૂરી નથી થતી. આજે મારી પાસે મારી કલમ છે અને મારો દીકરો છે. હવે પછીની સફર મારી નવી ઓળખની હશે. હું હારી નથી, હું તો બસ વિરામ લઈને ફરીથી ઉડવા માટે તૈયાર થઈ રહી છું.
