ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ನೈಸ್ ರಸ್ತೆಯ ಒಂದು ಎತ್ತರದ ಮೇಲ್ಸೇತುವೆಯ (Flyover) ಮೇಲೆ ವಿನಯ್ ನಿಂತಿದ್ದ. ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಭರವಸೆಗಳು ಕಮರಿ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಕಂಪನಿಯಿಂದ ಲೇ-ಆಫ್, ನಂಬಿದ ಗೆಳತಿಯಿಂದ ವಂಚನೆ, ಮತ್ತು ತೀರಿಸಲಾಗದ ಸಾಲದ ಹೊರೆ ಅವನನ್ನು ಈ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದ್ದವು. ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಳಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಲಾರಿಗಳ ಸದ್ದು ಅವನ ಸಾವಿನ ಕರೆಯಂತೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಿನಯ್ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದ, ಇನ್ನು ಹತ್ತು ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಹಾರಲು ಅಣಿಯಾದ.
ಸರ್, ಒಂದು ನಿಮಿಷ, ಒಂದು ಪಂದ್ಯ (Match) ಆಡೋಣವಾ?
ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಕೇಳಿಸಿದ ಆ ನಿಗೂಢ ಧ್ವನಿಗೆ ವಿನಯ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ವಾಪಸ್ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದ, ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಚೆಸ್ ಬೋರ್ಡ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆತಂಕವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಶಾಂತಿ ಇತ್ತು.
ವಿನಯ್ ಕೋಪದಿಂದ, ಯಾರು ನೀನು? ನನ್ನನ್ನು ಯಾಕೆ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಹೊರಟು ಹೋಗು ಇಲ್ಲಿಂದ ಎಂದು ಕಿರಿಚಿದ.
ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಗುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಹೆಸರು ಬೇಕಿಲ್ಲ ಸರ್. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ ಅಷ್ಟೇ. ನೀವು ಸಾಯಲು ಬಂದಿದ್ದೀರಾ ಎಂದು ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ನೀವು ಹಾರುವ ಮುನ್ನ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಚೆಸ್ ಪಂದ್ಯ ಆಡಿ. ನೀವು ಗೆದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನಾನು ಗೆದ್ದರೆ, ನೀವು ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದ. ವಿನಯ್ಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಸಾವಿನ ಮುಂದೆ ಇಂತಹದೊಂದು ಆಟವೇ? ಹತಾಶೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವನು, ಸರಿ, ಈ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷದ ಆಟ ನನ್ನ ಸಾವನ್ನು ಮುಂದೂಡಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡು ಸೇತುವೆಯ ಪಕ್ಕದ ಸಣ್ಣ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ. ಮಳೆಯಲ್ಲೇ ಆಟ ಶುರುವಾಯಿತು. ಆಟ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿನಯ್ಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅರಿವಾಯಿತು. ಆ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಚೆಸ್ನಲ್ಲಿ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಮಾಸ್ಟರ್ ಆಗಿದ್ದ. ವಿನಯ್ ಒಂದೊಂದೇ ದಾಳಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆಟದ ನಡುವೆಯೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿದ.
ಸರ್, ಈ ಚೆಸ್ ಬೋರ್ಡ್ ನೋಡಿ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ದಾಳಕ್ಕೂ ಒಂದು ಬೆಲೆ ಇದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ರಾಜನನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಬದುಕೂ ಅಷ್ಟೇ. ನಿಮ್ಮ ಕೈಲಿದ್ದ ಕೆಲಸ ಹೋಗಿರಬಹುದು, ಅಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮಂತ್ರಿ ಹೋದಂತೆ. ಆದರೆ ರಾಜ ಅಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಜೀವ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿದೆ. ರಾಜನಿಲ್ಲದ ಆಟಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ ಸರ್ ಎಂದ. ವಿನಯ್ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ. ಆಟದ ಹತ್ತನೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿನಯ್ನನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೋಲಿಸಿದ. ನಾನು ಗೆದ್ದೆ ಸರ್. ಈಗ ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನೀವು ಮಾಡಬೇಕು. ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ವಿನಯ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದ.
ಅವನು ವಿನಯ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದದ್ದು ನಗರದ ಒಂದು ಬಡವಾಣೆಯ ಸಣ್ಣ ಗುಡಿಸಲಿಗೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಮಾಸ್ಕ್ ಧರಿಸಿ ಉಸಿರಾಡಲು ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಅವಳ ತಾಯಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.
ಸರ್, ಇವಳು ನನ್ನ ಮಗಳು. ಅವಳ ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ಬೇಕು. ನಾನೊಬ್ಬ ಭಿಕ್ಷುಕ, ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಇವತ್ತಿನವರೆಗೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾ? ನಾನಿದ್ದರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಅವಳಿಗೆ ಉಸಿರು ನೀಡುವ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಸಿಲಿಂಡರ್ ಆದರೂ ತರಬಲ್ಲೆ. ನಾನು ಸತ್ತರೆ ಅವಳು ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಸಾಯುತ್ತಾಳೆ. ಸಾವು ಬಹಳ ಸುಲಭ ಸರ್, ಆದರೆ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬದುಕುವುದು ಕಷ್ಟ. ನನಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ನಿಮಗಿದೆಯೇ? ಎಂದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕೇಳಿದ.
ವಿನಯ್ಗೆ ತಲೆಗೆ ಹೊಡೆದಂತಾಯಿತು. ತನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಈ ಬಡವನ ಹೋರಾಟದ ಮುಂದೆ ಎಷ್ಟು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಎಂದು ಅರಿವಾಯಿತು.
ವಿನಯ್ ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ಐದು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಆ ತಾಯಿಯ ಕೈಗಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದ. ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದು ಹತಾಶೆಯ ಕಣ್ಣೀರಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಬದುಕುವ ಛಲದ ಕಣ್ಣೀರು. ವಾಪಸ್ ಸೇತುವೆಯ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ಆ ಅಪರಿಚಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಆ ಹಳೆಯ ಚೆಸ್ ಬೋರ್ಡ್ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿತ್ತು.
ವಿನಯ್ ಅದನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡ. ಅದರ ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಬದುಕು ಚದುರಂಗದಾಟವಿದ್ದಂತೆ, ಸೋತಾಗ ಆಟ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಹೊಸ ಆಟ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಲ್ಲಿಂದ ವಿನಯ್ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ. ಮರುದಿನವೇ ಅವನು ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ. ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ದುಡಿದ. ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಸ್ಟಾರ್ಟಪ್ ಆರಂಭಿಸಿದ. ತನ್ನ ಅಷ್ಟೂ ಸಾಲ ತೀರಿಸಿದ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ತಾನು ಅಂದು ನೋಡಿದ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗೆ ಪೂರ್ಣ ಹಣ ನೀಡಿದ. ಆದರೆ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೋದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ 'ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಹೀರೋ ಯಾರಿರಬಹುದು? ದೇವಲೋಕದಿಂದ ಬಂದ ದೂತನೋ ಅಥವಾ ವಿನಯ್ನ ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೋ? ಅದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ವಿನಯ್ ಒಬ್ಬ ಯಶಸ್ವಿ ಉದ್ಯಮಿ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಮಳೆಯ ರಾತ್ರಿ ಅವನು ಅದೇ ನೈಸ್ ರಸ್ತೆಯ ಸೇತುವೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಯಾರಾದರೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಸರ್, ಒಂದು ಚೆಸ್ ಪಂದ್ಯ ಆಡೋಣವಾ?
ಬದುಕು ಬಲಿ ಕೇಳುವ ಮೊದಲೇ ಭರವಸೆ ನೀಡುವ ಇಂತಹ ಸಾವಿರಾರು 'ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಹೀರೋ'ಗಳು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಮಾಡಬೇಕಿರುವುದು ಇಷ್ಟೇ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಬದಲು, ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಣ್ಣ ಬೆಳಕಾಗುವುದು.
