ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಹೋದ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮ ಶಾಂತಿಪುರ ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯಿತ್ತು, ಹಸಿರಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ಭಕ್ತಿಯಿತ್ತು. ಆ ಊರಿನ ತುದಿಯಲ್ಲಿ, ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದೇವಸ್ಥಾನವಿತ್ತು. ಪಾಚಿ ಹಿಡಿದ ಕಲ್ಲಿನ ಗೋಡೆಗಳು, ಎತ್ತರದ ಗೋಪುರ ಮತ್ತು ವಿಶಾಲವಾದ ಪ್ರಾಕಾರವಿದ್ದರೂ, ಕಾಲನ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಮಂದಿರವು ಸ್ವಲ್ಪ ಶಿಥಿಲವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಊರಿನ ಜನರಿಗೆ ಅದೊಂದು ಪವಿತ್ರ ತಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮಂದಿರದ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನ ವಿಗ್ರಹವು ಕಪ್ಪು ಶಿಲೆಯಿಂದ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಮೂರು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಆ ಬಾಲಕೃಷ್ಣನ ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷತೆಯಿದೆ ಎಂದು ಊರಿನ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇನೆಂದರೆ, ಆ ಮೂರ್ತಿಯು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಯಾರ ಭಕ್ತಿ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ಕೃಷ್ಣನ ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿವ್ಯವಾದ ನಗು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರತೀತಿಯಿತ್ತು.
ಈ ಊರಿಗೆ ರಘು ಎಂಬ ಯುವಕನ ಆಗಮನವಾಯಿತು. ರಘು ಪಕ್ಕಾ ಪೇಟೆಯ ಮನುಷ್ಯ. ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ, ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ, ಕೈತುಂಬಾ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದವನು. ಆದರೆ, ಆಧುನಿಕ ಬದುಕಿನ ಒತ್ತಡ, ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮತ್ತು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಎದುರಾದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸೋಲುಗಳು ಅವನನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿದ್ದವು. ನೆಮ್ಮದಿ ಅರಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಊರಾದ ಶಾಂತಿಪುರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಗಿತ್ತು. ದೇವರೆಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ಕಲ್ಲನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಕಷ್ಟ ಕಳೆಯುತ್ತದೆಯೇ? ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ಅವನದು.
ಊರಿಗೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಸಂಜೆಯ ಸಮಯ. ದೀಪಗಳ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಕಲ್ಲಿನ ಬೊಂಬೆಯಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದ, ನಿರ್ಜೀವವಾದ ಕಲ್ಲು.ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರ್ಚಕರಾದ ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ರಘುವಿನ ಮುಖಭಾವವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿದ್ದ ಅಸಮಾಧಾನ, ಹತಾಶೆಯನ್ನು ಅವರು ಗುರುತಿಸಿದರು.
ಪೂಜೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ರಘುವಿನ ಬಳಿ ಬಂದು, ಏನಪ್ಪಾ, ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನವಾಯಿತೇ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ರಘು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಹನೆಯಿಂದಲೇ ಉತ್ತರಿಸಿದನು, ದರ್ಶನವೇ? ಏನಿದೆ ಅಲ್ಲಿ? ಒಂದು ಕಲ್ಲಿನ ವಿಗ್ರಹವಷ್ಟೇ. ಜನರೇನೋ ಆ ಮೂರ್ತಿ ನಗುತ್ತದೆ ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಕಥೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ನನಗೆ ಸತ್ಯ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಆ ಮೂರ್ತಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೋಪ ಅಥವಾ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯೇ ಹೊರತು ನಗುವಿನ ಛಾಯೆಯೂ ಇಲ್ಲ.
ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, ಮಗೂ, ನಾವು ಏನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೋ ಅದು ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಕನ್ನಡಿಯಿದ್ದಂತೆ. ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಅಶಾಂತಿಯಿಂದ, ನೋವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿನಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ನಗು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಮಂದಿರದ ಮೂರ್ತಿಯ ನಗು ಕೇವಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ದೃಶ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ದಕ್ಕುವ ಅನುಭೂತಿ. ರಘುವಿಗೆ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ತತ್ವಜ್ಞಾನದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿದವು. ಅವನು ಅದನ್ನು ನಂಬಲಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳು. ಕಲ್ಲು ಎಂದಿಗೂ ನಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು ಶಾಂತಿಪುರದ ಪ್ರಶಾಂತ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ರಘುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಡಪಡಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಮೂರ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ನೀನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದೀಯಾ? ನಗುವಿನ ಶಕ್ತಿ ನಿನಗಿದ್ದರೆ ನನಗೇಕೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ಎಂದು ಸವಾಲು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನೊಳಗಿನ ತಾರ್ಕಿಕ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯ ನಡುವೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯುದ್ಧವೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ರಾತ್ರಿ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಗುಡುಗು, ಸಿಡಿಲಿನ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಊರೇ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಿತ್ತು. ರಘು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದನು. ವಿದ್ಯುತ್ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಂದಾದೀಪದ ಬೆಳಕು ಮಾತ್ರ ಗಾಳಿಗೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಿಕೋಪವಾದರೆ, ರಘುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಭಾವನೆಗಳ ಸ್ಫೋಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಸೋಲುಗಳು, ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕೆಲಸ, ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಅಗಲಿಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ನೆನಪಾಗಿ ಅವನ ದುಃಖ ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆಯಿತು. ಅವನ ಅಹಂಕಾರ ಕರಗತೊಡಗಿತು. ತಾನು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏನೇನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯದ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ಅಳುತ್ತಾ, ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಕಡೆಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದು ಕುಳಿತನು. ಕೃಷ್ಣಾ, ನನ್ನಿಂದೇನೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸೋತುಹೋಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ, ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥ. ನನಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸು. ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಎಂದು ಮನಸಾಲುಗಿದನು. ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತೊರೆದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿಯಾಗಿತ್ತು.ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಹೊರಗೆ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಮೋಡಗಳು ಸರಿದು, ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಚಂದಿರನ ಬೆಳಕು ನೇರವಾಗಿ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗವಾಕ್ಷಿಯ ಮೂಲಕ ಹರಿದು ಬಂದು ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನ ಮೂರ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ನಂದಾದೀಪದ ಜ್ವಾಲೆಯೂ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು. ರಘು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅವನೇ ನಂಬಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಿರ್ಜೀವ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಕಳೆ ತುಂಬಿದಂತಿತ್ತು. ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ದೀಪದ ಹಳದಿ ಬೆಳಕಿನ ಮಿಶ್ರಣದಲ್ಲಿ, ಆ ಕೃಷ್ಣನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಬದಲಾವಣೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಆ ತುಟಿಗಳಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೌಮ್ಯವಾದ, ಮೃದುವಾದ, ಕರುಣಾಪೂರ್ಣವಾದ ನಗು ಅರಳಿದಂತಿತ್ತು. ಅದು ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲ, ಕಣ್ಣಿನ ದೋಷವಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ದಿವ್ಯ ಅನುಭವ. ಆ ನಗು ರಘುವಿನ ಎಲ್ಲಾ ನೋವುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಿತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರ ಇಳಿದುಹೋಯಿತು. ಎಂತಹದ್ದೋ ಒಂದು ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಶಾಂತಿ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಅವನು ಆ ನಗುವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತು ಕುಳಿತನು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ರಘು ಇನ್ನೂ ಮಂಟಪದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಈಗ ಮೊದಲಿನ ಹತಾಶೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ತೇಜಸ್ಸಿತ್ತು. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, ಏನಪ್ಪಾ, ರಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದೆಯಾ? ಏನಾದರೂ ವಿಶೇಷವಾಯಿತೇ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ರಘು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಪಾದಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹೌದು ಸ್ವಾಮಿ, ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯ. ಆ ಮೂರ್ತಿ ನಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಆ ನಗುವನ್ನು ಕಂಡೆ ಎಂದನು.
ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ನಗುತ್ತಾ, ಅಪ್ಪಾ, ಆ ಮೂರ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಲ್ಲು ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. ಬದಲಾಗಿದ್ದು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು, ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ. ಯಾವಾಗ ನೀನು ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾದೆಯೋ, ಆಗ ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಕಲ್ಮಶ ತೊಲಗಿತು. ನಿನ್ನ ನಿರ್ಮಲವಾದ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವೇ ಆ ಕೃಷ್ಣನ ನಗು. ದೇವರು ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದರು. ರಘುವಿಗೆ ಸತ್ಯದ ಅರಿವಾಯಿತು. ಆ ಮಂದಿರದ ಮೂರ್ತಿಯ ನಗು ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ, ಅದು ತನ್ನದೇ ಅಂತರಾತ್ಮದ ಆನಂದದ ಪ್ರತಿರೂಪ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ರಘು ಪೇಟೆಗೆ ಮರಳಿದನು. ಅವನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಬಗೆಹರಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೆಲಸ ಇನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿ ಅವನಲ್ಲಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ, ಶಾಂತಿಪುರದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಂದಿರದ ಕೃಷ್ಣನ ಆ ದಿವ್ಯ ನಗು ಈಗ ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು.
ಸಂದೇಶ: ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಜಗತ್ತು ನಮಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ದೇವರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹುಡುಕುವ ಬದಲು, ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತೊರೆದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಹುಡುಕಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಆನಂದ (ದೇವರ ನಗು) ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಈ ಕಥೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಾಗಿದ್ರೆ ಒಂದು ಕಾಮೆಂಟ್ ಬರೆಯಿರಿ ❤️ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಉಸಿರು.
