પ્રકરણ ૧: લોહીભીની સાંજ અને તૂટેલો વિશ્વાસ
જામનગરના આકાશમાં સવારથી જ અષાઢી મેઘ મંડાયેલો હતો. સાંજ પડતાં-પડતાં તો વાતાવરણ એકદમ ભયાનક બની ગયું હતું. કાળા ડિબાંગ વાદળોએ સૂર્યને ક્યારનો ગળી લીધો હતો અને હવે વીજળીના કડાકા સાથે મેઘરાજાએ રૌદ્ર સ્વરૂપ ધારણ કરી લીધું હતું. બહાર રસ્તા પર પાણી ફરી વળ્યા હતા અને વિન્ડસ્ક્રીન પર ટકરાતા વરસાદના ટીપાંનો અવાજ કોઈ ચેતવણી જેવો લાગતો હતો.
રાતના સાડા સાત વાગ્યા હતા. સતીશભાઈ પોતાની રિટેલ શોપ વધાવીને, પત્ની વસુધાબેન સાથે સ્કૂટર પર માંડ-માંડ ઘરે પહોંચ્યા હતા. રેઈનકોટ ઉતારતા સતીશભાઈએ હાશકારો અનુભવ્યો.
"આજે તો જબરો વરસાદ છે, વસુધા," તેમણે ભીના વાળ લૂછતાં કહ્યું. "ઘરે જઈને શંકરને કહેવું પડશે કે ગરમાગરમ બટાકાવડા બનાવે. આવી ઠંડકમાં બીજું શું જોઈએ?"
વસુધાબેન હસ્યાં, પણ તેમના મનમાં એક અજાણી ચિંતા હતી. "હા, આર્યન પણ હમણાં લાઈબ્રેરીથી આવતો જ હશે. પ્રિયાને પણ ભૂખ લાગી હશે. બિચારી ક્યારની વાંચતી હશે."
બંને લિફ્ટમાં ચડ્યા. લિફ્ટ ધીમે-ધીમે ઉપર જતી હતી, તેમ તેમ વસુધાબેનના હૃદયના ધબકારા કોઈ કારણ વગર વધી રહ્યા હતા. ચોથા માળે લિફ્ટ અટકી. કોરિડોરમાં ટ્યુબલાઈટનો ઝબકતો પ્રકાશ હતો. તેઓ ફ્લેટ નંબર ૪૦૨ તરફ આગળ વધ્યા.
વસુધાબેને પર્સમાંથી ચાવી કાઢીને લોકમાં નાખવા ગયા, પણ તેમનો હાથ અટકી ગયો. લોક પર કોઈ સ્ક્રેચ નહોતા, પણ દરવાજો સહેજ ખુલ્લો હતો. માત્ર એક તસુ જેટલો.
"અરે!" વસુધાબેન ચોંક્યા. "સતીશ, દરવાજો ખુલ્લો કેમ છે? પ્રિયા કે શંકર કોઈ દિવસ દરવાજો ખુલ્લો નથી રાખતા."
સતીશભાઈએ સહેજ ચિંતાથી દરવાજાને ધક્કો માર્યો. દરવાજો કિચૂડાટ સાથે ખૂલ્યો. અંદર ઘરમાં પગ મૂકતાં જ એક વિચિત્ર ગંધ નાકમાં પ્રવેશી. એ ગંધ ભીની માટીની નહોતી, પણ કંઈક અલગ હતી... લોખંડ જેવી... લોહી જેવી.
ઘરમાં એક અજીબ, જીવલેણ સન્નાટો પથરાયેલો હતો. ટીવી બંધ હતું. રસોડામાંથી વઘારની કે રસોઈની કોઈ સુગંધ આવતી નહોતી. માત્ર બહાર વરસતા વરસાદનો અવાજ બારીના કાચ સાથે ભટકાઈ રહ્યો હતો.
"પ્રિયા...? બેટા?" વસુધાબેને બૂમ પાડી. તેમનો અવાજ ગળામાં જ રુંધાઈ ગયો.
"શંકર...? ક્યાં મરી ગયો?" સતીશભાઈનો અવાજ હવે ગુસ્સા કરતા ડરમાં વધુ હતો.
કોઈ જવાબ ન મળ્યો. હોલમાંથી પસાર થઈને તેઓ રસોડા તરફ ગયા. રસોડું ખાલી હતું. ગેસ બંધ હતો. હવે બંનેની નજર સામેના બેડરૂમ તરફ ગઈ—પ્રિયાનો રૂમ.
તે રૂમનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો અને અંદરની લાઈટ ચાલુ હતી. સતીશભાઈ આગળ વધ્યા. તેમના પગ ભારે થઈ ગયા હતા. જેવો તેમણે દરવાજો પૂરો ખોલ્યો, તેમની આંખો ફાટી ગઈ. પાછળ ઉભેલા વસુધાબેન દ્રશ્ય જોઈને ત્યાં જ ફસડાઈ પડ્યા.
"ના...!!! મારી દીકરી...!!!" વસુધાબેનની ચીસ આખા એપાર્ટમેન્ટને હચમચાવી ગઈ.
સામેનું દ્રશ્ય કોઈ પથ્થર દિલના માણસને પણ કંપાવી દે તેવું હતું. તેમની ૧૭ વર્ષની ફૂલ જેવી દીકરી પ્રિયા જમીન પર લોહીના ખાબોચિયામાં પડી હતી. તેના પુસ્તકો વેરવિખેર હતા. બારમા ધોરણની ફિઝિક્સની ચોપડી લોહીથી ખરડાયેલી હતી. પ્રિયાની આંખો ખુલ્લી હતી, જેમાં છેલ્લી ક્ષણનો ડર થીજી ગયો હતો. તેના ગળા પર કોઈ તીક્ષ્ણ હથિયારના ઊંડા ઘા હતા.
સતીશભાઈ શ્વાસ લેવાનું ભૂલી ગયા હતા. તેઓ દોડીને પ્રિયા પાસે જવા ગયા ત્યાં જ તેમની નજર રૂમના ખૂણામાં પડી.
ત્યા, કબાટ અને દિવાલની વચ્ચેની સાંકડી જગ્યામાં, શંકર બેઠો હતો. ઘરનો જૂનો, વિશ્વાસુ રસોઈયો શંકર. તે ધ્રૂજતો હતો, જાણે તેને મેલેરિયાનો તાવ ચડ્યો હોય. તેનું આખું શરીર પરસેવે રેબઝેબ હતું અને કપડાં પર લોહીના છાંટા હતા.
સૌથી ભયાનક વાત એ હતી કે તેના જમણા હાથમાં ઘરનું જ શાક સુધારવાનું મોટું ચપ્પુ હતું, જે લોહીથી લથબથ હતું.
સતીશભાઈના મગજની નસ ફાટી જશે એવું લાગ્યું. દુઃખની જગ્યા હવે પ્રચંડ ક્રોધે લીધી. તેઓ ચિત્તાની જેમ શંકર પર ત્રાટક્યા. શંકરનો કોલર પકડીને તેને ઊભો કર્યો અને ઉપરાછાપરી લાફા મારવા લાગ્યા.
"હરામખોર! તેં? તેં મારી દીકરીને મારી નાખી? અમે તને ઘરના સભ્યની જેમ રાખ્યો અને તેં આ કર્યું?"
શંકર પ્રતિકાર કરવાની સ્થિતિમાં નહોતો. તે માત્ર રડતો હતો. તેના હોઠ ફફડતા હતા, અવાજ તૂટક-તૂટક નીકળતો હતો, "શેઠ... મેં... મેં નથી... સાહેબ આવ્યા હતા... દીદીને બચાવો..."
પણ સતીશભાઈના આક્રંદ અને વસુધાબેનની ચીસોમાં તેનો ક્ષીણ અવાજ દબાઈ ગયો.
પાડોશીઓ દોડી આવ્યા. કોઈએ પોલીસને ફોન કર્યો. થોડી જ વારમાં પોલીસની સાયરન અને એમ્બ્યુલન્સના અવાજે વાતાવરણને વધુ ગંભીર બનાવી દીધું. ઇન્સ્પેક્ટર જાડેજાએ આવીને તરત જ પરિસ્થિતિ કાબૂમાં લીધી. શંકરના હાથમાંથી ચપ્પુ લઈ તેને પ્લાસ્ટિક બેગમાં સીલ કરવામાં આવ્યું.
જ્યારે પોલીસ શંકરને હાથકડી પહેરાવીને લઈ જતી હતી, ત્યારે શંકરે એકવાર પાછળ ફરીને પ્રિયાની લાશ સામે જોયું. તેની આંખોમાં અપરાધભાવ નહીં, પણ લાચારી હતી. તે કંઈક બોલવા ગયો, પણ ઇન્સ્ટપેક્ટરે તેને ધક્કો મારીને જીપમાં બેસાડી દીધો.
વરસાદ હજુ પણ વરસી રહ્યો હતો, જાણે કુદરત પણ આ અન્યાય અને ક્રૂરતા પર રડી રહી હોય. આર્યન જ્યારે ઘરે પહોંચ્યો, ત્યારે ઘરની નીચે પોલીસની જીપ અને લોકોનું ટોળું જોઈને તેના પગ થંભી ગયા. તેને ખબર નહોતી કે ઉપર તેના જીવનનું સૌથી મોટું તોફાન તેની રાહ જોઈ રહ્યું છે.
