હું રાજન…તમે મારી વાર્તાઓ “અંધારિયો વળાંક ” માં વાંચતા આવ્યા હશો। M.Sc. બાયોમેડિકલ કર્યા પછી હું નોકરીની શોધમાં હતો।મારા ભૂતકાળના ડરાવના અનુભવ અને તેમની યાદો આજે પણ મારું પીછો છોડતા નહોતા।
ઓગસ્ટ મહિનામાં મને ગાંધીનગરની એક મલ્ટીનેશનલ કંપનીમાં નોકરી મળી।મારો M.Sc. નો એક મિત્ર પણ એ જ શહેરમાં હતો।અમે ઘણીવાર મળતા હતા, અને એ વિચારે મને સાંત્વના મળતી કે મારો કોઈ પોતાનો મારી નજીક છે।
માત્ર એક વર્ષમાં બધું જ બદલાઈ ગયું હતું।જે મારા પોતાના હતા, તેઓ હવે દૂર ચાલી ગયા હતા।જે ગલીઓમાં હું કોલેજના દિવસોમાં ફરતો હતો, તે હવે ખાલી ખાલી લાગતી હતી।કેટલાંક મિત્રો વિદેશ ભણવા ચાલી ગયા, કેટલાંક તેમના પિતાના ધંધામાં લાગી ગયા।હું મિડલ ક્લાસમાંથી હતો, અને સવારે ઊઠતાં જ મારી દિનચર્યા ફક્ત નોકરી શોધવાની જ રહેતી હતી।
જ્યારે આખરે મને નોકરી મળી, મારા માતા-પિતા ખુશ હતા,પણ મારી એકલતા અને ભૂતકાળની યાદો મને હજી પણ કચોટતી હતી।હું આ દુઃખમાંથી બહાર નીકળવા માટે કંઈક નવું શોધી રહ્યો હતો।
ગાંધીનગર, બાકીના શહેરોથી અલગ હતું —અહીંની સડકોના નામો હિન્દી વર્ણમાળાના અક્ષરો પર હતા —“ઘ રોડ”, “ચ રોડ”…મને જે રૂમ મળ્યો હતો, તે શહેરના સારા વિસ્તારમાં હતો।
એક રાતે, લગભગ 12:30 વાગ્યે, મને ઊંઘ નહોતી આવતી।હું બહાર નીકળી ગયો।આગળ મોટું મંદિર હતું, ઘણી દુકાનો હતી અને પછી એક નાનું જંગલ જેવું વિસ્તાર હતું।જંગલની પાછળ થોડાં મકાન બન્યાં હતાં।ઝાડીઓના કારણે ત્યાં નિલગાયોની સંખ્યા વધારે હતી।
તે સમયે કંપનીમાંથી મને બે દિવસની રજા હતી।હું ચોરાહે ગયો, જ્યાં વચ્ચે દેવી માતાનું નાનું મંદિર હતું।
ત્યાં મારો પાલતુ કૂતરો "સેમ" આવ્યો અને રમવા લાગ્યો।એ વખતે પાછળથી કાળા રંગની સ્કૂટી આવી।એક સ્ત્રી સ્કૂટી ચલાવી રહી હતી।આગળ એક ડબ્બો મૂકેલો હતો।
તેમણે હોર્ન વગાડ્યો અને સેમ તેમની તરફ દોડ્યો।તેમણે સ્કૂટી રોકી, ડબ્બો ઉતાર્યો અને ચોખા કાઢીને સેમને ખવડાવ્યા।થોડી વારમા 4-5 બીજા કૂતરા પણ આવી ગયા।એ સ્ત્રી એ બધાને થાળીમાં ખાવું પરોસીને ખવડાવતી હતી।
હું આગળ ગયો અને પૂછ્યું:હું: “Excuse me…”સ્ત્રી: “જી?”હું: “તમે આટલી રાત્રે કૂતરાઓને ખાવું ખવડાવવા આવો છો?”સ્ત્રી: “હા, એમને ખવડાવવું એજ મારો કામ છે। અને તમે કોણ?”હું: “હું રાજન। ચાર મહિનાથી અહીં નોકરી કરું છું। આ સેમ મારો પાલેલો કૂતરો છે।”સ્ત્રી: “મારું નામ માનસી દેવી છે। હું અહીં પાછળની સોસાયટીમાં રહેું છું। ગયા 22 વર્ષથી હું દરરોજ રાત્રે આ કૂતરાઓને ખાવું ખવડાવું છું।”હું: “વાહ! ખુબ સારું કામ છે। હું મદદ કરી શકું?”માનસી દેવી: “હા, આ ડબ્બો ઊંચકવામાં મદદ કરો। અને આ થાળી તમે પાછળની ગલીના બે કૂતરાઓને આપી આવો।”
હું થાળી લઈ ગયો, એ કૂતરાઓને ખવડાવી પાછો આવ્યો।વાતચીતમાં ખબર પડી કે સોસાયટીના લોકો ગંદકીના કારણે તેમને રોકતા હતા,એટલે તેઓ મોડીરાત્રે આવે છે।મેં વચન આપ્યું કે રજાના દિવસોમાં મદદ કરીશ।
પાછા ફરતા વખતે હું એ જંગલના રસ્તેથી ગયો।ઠંડી હવા ફૂંકાઈ રહી હતી, પણ દિલમાં અજબ બેચેની હતી।જાણે અંધારું મને ઘેરી રહ્યું હોય એવું લાગતું હતું।
ઝાડોના સાયા મને મારું ભૂતકાળ યાદ અપાવી રહ્યા હતા।મને એવું લાગ્યું જાણે કોઈ અવાજ કહે છે —“તમને બચાવી શકો તો બચાવી લો…”
સમય જાણે અટકી ગયો હતો।મનમાં ફક્ત એજ યાદો હતી, જે તૂટેલા તારાની જેમ છૂટી પડી હતી।
પાછા ફરતો હતો ત્યારે જંગલના રસ્તે અચાનક મને અજબ ગંધ આવી।
ભીનાશ અને સડેલા પાંદડાની વાસ સાથે કંઇક બળી રહેલું હોય એવી ગંધ હતી।
હું રોકાઈ ગયો।
દૂરથી જંગલની અંદરથી કોઈ ચમકતી રોશની દેખાઈ।
એક ઝબકામાં લાગી કે કોઈ દીવો પ્રગટ્યો હોય –
પણ તુરંત બુઝાઈ ગયો।
ઠંડી હવા અચાનક ખૂબ જ તેજ થઈ ગઈ।
પાન ખખડાવાનો અવાજ આવવા લાગ્યો।
મને લાગ્યું કોઈ મારી પાછળ ઊભું છે।
ધીમે થી મેં પાછળ જોયું –
કોઈ નહોતું…
પણ હૃદય ધબકારા એટલા વધ્યા કે પગ હલાવવા મુશ્કેલ થઈ ગયું।
ત્યારે ઝાડની પાછળથી કોઈ છાયા દોડી ગઈ।
મને માત્ર કાનમાં ધીમો અવાજ સંભળાયો –
જાણે કોઈ કાણું બોલે છે:
"રાજન…”
હું થથરી ગયો।
મને ખબર નહોતી કે જંગલમાં મારા નામે કોણ બોલાવી શકે।
એ ક્ષણે મને લાગ્યું –
ભૂતકાળ પાછો આવી રહ્યો છે।
હુ ઝડપથી દોડીને રૂમમાં પાછો આવ્યો।
દરવાજો બંધ કર્યો અને ખીડકીમાંથી બહાર જોયું।
જંગલ સંપૂર્ણ અંધકારમાં ગરકાવ હતું…
પણ એક ઝલક માટે –
મને ખીડકીની બહાર કોઈ ઉભું દેખાયું…
તેના હાથમાં દીવો હતો।
તેનો ચહેરો અંધકારમાં છુપાયેલો હતો –
પણ તેની આંખો સીધી મારી આંખોમાં જોઈ રહી હતી।
અને પછી –
દીવો બુઝાઈ ગયો।
બહાર ફરી સન્નાટો છવાઈ ગયો |
હું ખાટલા પર બેસી ગયો।
મારા કાનમાં ફરી એજ અવાજ ગુંજ્યો:
“આ વખત તું બચી નહીં શકે…”
અમાવસની એ રાત મને ગળી જવા તૈયાર હતી।એ સુનસાન રસ્તો મને અંધકાર તરફ લઈ જઈ રહ્યો હતો…અને આખરે — એ સન્નાટો!એ સન્નાટો, જે મને આવનારા ખૌફ માટે તૈયાર કરી રહ્યો હતો।
