ભાગ 19 : અંતિમ યાદ
સ્ક્રીન પર ફાઇલનું નામ ઝબકી રહ્યું હતું—
NISHA — FINAL MEMORY
તેની નીચે માત્ર એક જ લાઇન હતી—
ACCESSIBLE ONLY BY MEERA
આરવ મીરાની બાજુમાં ઊભો હતો.
“ખોલ.”
મીરાએ સ્ક્રીન તરફ હાથ લંબાવ્યો.
પણ તરત જ પાછો ખેંચી લીધો.
“મને ડર લાગે છે.”
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
“મને પણ.”
“તો પછી?”
“આપણે અહીં સુધી આવ્યા છીએ.”
મીરાએ આરવ તરફ જોયું.
“જો આ યાદ ખોલ્યા પછી બધું બદલાઈ જાય તો?”
આરવે થોડા સમય માટે વિચાર્યું.
“કદાચ બધું પહેલેથી જ બદલાઈ ચૂક્યું છે.”
મીરાએ ફરી સ્ક્રીન પર હાથ મૂક્યો.
આ વખતે સ્ક્રીન પર કોઈ પાસવર્ડ પૂછાયો નહીં.
ફક્ત એક પ્રશ્ન આવ્યો—
ARE YOU READY TO REMEMBER WHAT YOU NEVER EXPERIENCED?
મીરા સ્થિર થઈ ગઈ.
“આનો અર્થ શું?”
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
“કદાચ આ યાદ તારી નથી.”
મીરાએ સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“પણ access મારી પાસે છે.”
“એ જ રહસ્ય છે.”
મીરાએ YES દબાવ્યું.
---
રૂમ અંધકારમાં ડૂબી ગયો.
થોડી સેકન્ડ પછી એક દૃશ્ય દેખાયું.
એક નાનું રૂમ.
બારી બહાર વરસાદ.
ટેબલ પર લાકડાનું બોક્સ.
નિષા ખુરશી પર બેઠી હતી.
તેની સામે આલ્ફા ઊભી હતી.
આરવ તરત ઓળખી ગયો.
“આ આગ પહેલાંનું છે.”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું,
“હા.”
આલ્ફા નિષાને પૂછતી હતી—
“તને ખાતરી છે?”
નિષાએ જવાબ આપ્યો,
“હા.”
“આ નિર્ણય પાછો લઈ શકાય નહીં.”
“મને ખબર છે.”
“અને જો આરવને બધું યાદ આવી જશે તો?”
નિષા થોડી ક્ષણ ચૂપ રહી.
પછી બોલી—
“એને યાદ આવવું જરૂરી છે.”
આરવ ચોંકી ગયો.
“પણ અત્યાર સુધી તો—”
મીરાએ તેને અટકાવ્યો.
“શાંત.”
વિડિયો આગળ વધ્યો.
આલ્ફાએ પૂછ્યું,
“તો પછી એની યાદો કેમ બંધ કરવી?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“કારણ કે એને અત્યારે સત્ય નહીં, સમય જોઈએ છે.”
આરવ સ્ક્રીન તરફ જોતો રહ્યો.
---
નિષા ઊભી થઈ.
તેણે લાકડાનું બોક્સ ખોલ્યું.
અંદર એક નાની ચિપ હતી.
આરવના ચહેરા પર ઓળખાણ આવી.
એ જ ચિપ.
જે બોક્સ સાથે પાંચ વર્ષથી જોડાયેલું રહસ્ય હતું.
નિષાએ ચિપ આલ્ફાને આપી.
“આ નક્ષત્રનો મૂળ ભાગ છે?”
આલ્ફાએ કહ્યું,
“હા.”
“અને જો આ બહાર જશે?”
“તો નક્ષત્રને ફરીથી એક જ જગ્યાએ જોડવું શક્ય બનશે.”
નિષાએ માથું હલાવ્યું.
“એ જ તો હું નથી ઇચ્છતી.”
આરવ ધીમેથી બોલ્યો,
“એટલે તેણે નક્ષત્રને ભાગોમાં વહેંચ્યું હતું.”
મીરાએ જવાબ આપ્યો,
“હા.”
પણ દૃશ્યમાં એક વાત હજી સ્પષ્ટ નહોતી.
નિષાએ ચિપ આલ્ફાને કેમ આપી?
---
દૃશ્યમાં દેવ અંદર આવ્યો.
“સમય થઈ ગયો છે.”
નિષાએ પૂછ્યું,
“આરવ ક્યાં છે?”
દેવે કહ્યું,
“બહાર.”
“તેને ખબર છે?”
“ના.”
નિષાએ થોડું સ્મિત કર્યું.
“એવું જ રહેવા દો.”
દેવ આશ્ચર્યથી બોલ્યો,
“પણ તું એને બધું કહેવા માગતી હતી.”
“હા.”
“તો?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“હું એને સત્ય નહીં કહું.”
“શા માટે?”
“કારણ કે જો હું એને કહું કે નક્ષત્ર તેની પસંદગીની ગણતરી કરી રહ્યું છે, તો તે મારી વાત પ્રમાણે નિર્ણય કરશે.”
દેવ ચૂપ રહ્યો.
નિષા આગળ બોલી—
“મારે આરવનો નિર્ણય જોઈએ છે.”
“મારી વાતનો નહીં.”
આરવની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
હવે તેને સમજાતું હતું.
નિષાએ તેની યાદો છુપાવી હતી કારણ કે તે ઇચ્છતી હતી કે ભવિષ્યમાં આરવ જે નિર્ણય લે...
તેનો પોતાનો હોય.
---
અચાનક દૃશ્ય બદલાયું.
તે જ લેબ.
આગ લાગવાની થોડી પહેલાં.
આરવ દરવાજા પાસે ઊભો હતો.
નિષા તેની સામે.
નિષાએ કહ્યું—
“આરવ, જો હું તને કંઈ કહું તો કદાચ તું મારી વાત માની લઈશ.”
આરવે પૂછ્યું,
“શું?”
“એટલે હું કંઈ નહીં કહું.”
“પણ શું થઈ રહ્યું છે?”
નિષાએ થોડું સ્મિત કર્યું.
“એક દિવસ તને બધું યાદ આવશે.”
“ક્યારે?”
“જ્યારે તું પોતે જવાબ શોધવા તૈયાર થશે.”
આરવ આગળ વધ્યો.
“અને ત્યાં સુધી?”
નિષાએ કહ્યું—
“મને ભૂલી જજે.”
આરવ ચોંકી ગયો.
“શું?”
“મને ભૂલી જજે.”
“શા માટે?”
નિષાએ જવાબ આપ્યો—
“કારણ કે ક્યારેક કોઈને યાદ રાખવું એ પણ એક પ્રકારની પસંદગી હોય છે.”
આ દૃશ્ય ધીમે ધીમે અદૃશ્ય થવા લાગ્યું.
---
મીરા અચાનક આંખો ખોલીને પાછળ ખસી ગઈ.
“શું થયું?” આરવે પૂછ્યું.
મીરા કંઈ બોલી નહીં.
તેના ચહેરા પર ભય હતો.
“મીરા?”
થોડા સમય પછી તેણે ધીમેથી કહ્યું—
“આ યાદ અહીં પૂરી થતી નથી.”
“તો?”
“હજી એક ભાગ છે.”
સ્ક્રીન પર નવી લાઇન દેખાઈ—
FINAL MEMORY — SECOND LAYER
આરવે આશ્ચર્યથી કહ્યું,
“બીજો સ્તર?”
મીરા બોલી,
“હા.”
સ્ક્રીન પર એક નવું દૃશ્ય શરૂ થયું.
પરંતુ આ વખતે તેમાં નિષા નહોતી.
આલ્ફા હતી.
તે એકલી જ કન્સોલ સામે ઊભી હતી.
દેવ તેની પાછળ હતો.
આલ્ફાએ સ્ક્રીન પર કંઈક લખ્યું.
TRANSFER PROTOCOL — NAKSHATRA
દેવે પૂછ્યું,
“આ કરવું જરૂરી છે?”
આલ્ફાએ કહ્યું,
“હવે પાછા ફરવાનો રસ્તો નથી.”
“નિષાને ખબર છે?”
“હા.”
“આરવને?”
આલ્ફા ચૂપ રહી.
પછી તેણે કહ્યું—
“એને ખબર પડવી નહીં જોઈએ.”
દેવે પૂછ્યું,
“શા માટે?”
આલ્ફાએ સ્ક્રીન બંધ કરી.
“કારણ કે જો આરવને ખબર પડી કે નક્ષત્રનો અંતિમ ભાગ ક્યાં છે, તો એ તેને શોધવા નીકળી જશે.”
દેવ થોડા સમય સુધી ચૂપ રહ્યો.
પછી પૂછ્યું—
“અને જો તે શોધી લેશે?”
આલ્ફાએ ધીમેથી કહ્યું—
“તો નક્ષત્ર ફરી એક થઈ જશે.”
---
સ્ક્રીન અચાનક કાળી થઈ ગઈ.
આરવના ચહેરા પર ગંભીરતા આવી.
“નક્ષત્રનો અંતિમ ભાગ ક્યાં છે?”
મીરા સ્ક્રીન તરફ જોઈ રહી હતી.
“મને લાગે છે...”
“શું?”
“આ જ યાદમાં.”
આરવ ચોંક્યો.
“કઈ રીતે?”
મીરાએ સ્ક્રીન પર હાથ મૂક્યો.
“આ યાદમાં જે કંઈ થયું છે, એ બધું આપણને કોઈ વ્યક્તિ સુધી લઈ જાય છે.”
“કોણ?”
સ્ક્રીન પર ધીમે ધીમે એક નામ દેખાવા લાગ્યું.
અક્ષરો એક પછી એક દેખાયા—
A
R
A
V
આરવ સ્થિર થઈ ગયો.
“મારું નામ?”
પરંતુ તરત જ નામ બદલાયું.
AARAV — MEMORY CORE
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું,
“અંતિમ ભાગ કોઈ મશીનમાં નથી.”
આરવે પૂછ્યું,
“તો ક્યાં છે?”
મીરાએ તેની આંખોમાં જોઈને કહ્યું—
“તારી અંદર.”
આરવ પાછળ ખસી ગયો.
“પણ મારી અંદર તો પહેલેથી...”
તે અટકી ગયો.
હવે તેને પાંચ વર્ષ પહેલાંની પોતાની memory suppression યાદ આવી.
તે માત્ર પોતાની યાદો છુપાવી રહ્યો નહોતો.
કદાચ તે અજાણતાં—
નક્ષત્રનો અંતિમ ભાગ પણ છુપાવી રહ્યો હતો.
અને એ જ ક્ષણે સ્ક્રીન પર છેલ્લું વાક્ય દેખાયું—
“SECOND SUBJECT WAS NEVER THE GUARDIAN OF THE MEMORY.”
એક સેકન્ડ પછી બીજી લાઇન આવી—
“HE WAS THE MEMORY.”
આરવ અને મીરા એકબીજા તરફ જોતાં રહ્યા.
હવે પ્રશ્ન એ નહોતો કે નક્ષત્ર ક્યાં છે.
પ્રશ્ન એ હતો—
આરવની અંદર કઈ યાદ નક્ષત્રનો અંતિમ ભાગ બનીને જીવતી રહી હતી?
પ્રશ્ન:
આરવની કઈ યાદમાં નક્ષત્રનો અંતિમ ભાગ છુપાયેલો છે? અને નિષાએ પાંચ વર્ષ પહેલાં આરવને પોતાને ભૂલવાનું કહ્યું હતું—શું એ માત્ર નક્ષત્રથી બચવા માટે હતું, કે આરવને પોતાની અંદર છુપાયેલી એ યાદ સુધી પહોંચતા રોકવા માટે પણ?
