ભાગ 14 : હોસ્ટ
સ્ક્રીન પર માત્ર બે શબ્દો હતા—
HOST TRANSFER COMPLETE.
આરવની નજર સ્ક્રીન પરથી હટી જ નહોતી.
તેની સામે મીરા ઊભી હતી.
થોડા સમય પહેલાં સુધી જે મીરા હતી, હવે તેની આંખોમાં કંઈક અજાણ્યું હતું.
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
“મીરા...?”
મીરાએ તેની તરફ જોયું.
થોડી ક્ષણ સુધી તે ચૂપ રહી.
પછી તેના હોઠ ધીમેથી હલ્યા.
“આરવ... હવે તને યાદ આવ્યું?”
આરવના શરીરમાંથી જાણે વીજળી પસાર થઈ ગઈ.
આ શબ્દો તેણે પહેલાં સાંભળ્યા હતા.
નિષાના મોઢેથી.
પણ આ વખતે અવાજ મીરાનો હતો.
“તું... નિષા નથી,” આરવે કહ્યું.
મીરાએ કોઈ જવાબ આપ્યો નહીં.
આરવે ફરી પૂછ્યું,
“મીરા, તું મને ઓળખે છે?”
મીરાની આંખોમાં અચાનક એક ક્ષણ માટે ગૂંચવણ દેખાઈ.
“હા.”
“તો પછી આ શું છે?”
આરવે સ્ક્રીન તરફ ઈશારો કર્યો.
મીરાએ સ્ક્રીન વાંચી.
HOST: MEERA
તેના ચહેરા પર ભય દેખાયો.
“આરવ...”
“શું થયું?”
“મને આ જગ્યા યાદ નથી.”
“પણ તું અહીં આવી હતી.”
“હા... કદાચ.”
આરવ અટકી ગયો.
આ શબ્દ—કદાચ—એને નક્ષત્રની જૂની નોંધ યાદ અપાવી.
નક્ષત્ર માટે માણસની ખાતરી કરતાં તેની અનિશ્ચિતતા વધારે મહત્વની હતી.
કારણ કે જ્યાં નિર્ણય નિશ્ચિત ન હોય, ત્યાં ભવિષ્યની ગણતરી તૂટી જતી હતી.
અને એ જ તો નિષાની વિશેષતા હતી.
Subject Zero.
---
અચાનક રૂમની લાઇટ બંધ થઈ ગઈ.
થોડી સેકન્ડ પછી એક નાની લાલ લાઇટ ચાલુ થઈ.
સ્ક્રીન પર નવી ફાઇલ ખુલી.
ZERO — ORIGINAL SUBJECT
આરવનું ધ્યાન તરત જ સ્ક્રીન પર ગયું.
નિષા.
પછી બીજી ફાઇલ ખુલી.
ZERO MEMORY — SECOND SUBJECT
આરવ.
તેના પછી ત્રીજી ફાઇલ દેખાઈ.
HOST TRANSFER — SUBJECT UNKNOWN
આરવે મીરા તરફ જોયું.
“અહીં UNKNOWN કેમ લખ્યું હતું?”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું,
“કારણ કે નક્ષત્રને પણ ખબર નહોતી કે અંતે કોણ હોસ્ટ બનશે.”
“પણ પછી MEERA કેમ દેખાયું?”
મીરા કંઈ બોલી નહીં.
સ્ક્રીન પર એક નવી લાઇન દેખાઈ—
HOST SELECTION WAS NOT AUTOMATIC.
આરવ આગળ વધ્યો.
“એનો અર્થ?”
બીજી લાઇન આવી—
A HUMAN DECISION WAS REQUIRED.
આરવ સ્થિર થઈ ગયો.
“કોઈએ મીરાને પસંદ કરી?”
સ્ક્રીન પર જવાબ આવ્યો—
YES.
“કોણે?”
થોડી ક્ષણ સુધી સ્ક્રીન ખાલી રહી.
પછી એક શબ્દ દેખાયો—
ZERO.
આરવની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“નિષાએ?”
મીરાએ તરત કહ્યું,
“ના.”
આરવ તેની તરફ વળ્યો.
“તો કોણ?”
મીરા જવાબ આપવા જઈ રહી હતી ત્યારે સ્ક્રીન ફરી બદલાઈ.
MEMORY SOURCE: 24 AUGUST 2026
આ તારીખ જોઈને આરવને એ ફોટોગ્રાફ યાદ આવ્યો.
એ જ ફોટોગ્રાફ જેમાં આરવ, નિષા, મીરા અને પાંચમો પડછાયો હતો.
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
“એ ફોટો...”
મીરા બોલી,
“ફોટો ભવિષ્ય બતાવતો નહોતો.”
“તો શું બતાવતો હતો?”
“એક સંભાવના.”
આરવને તરત સમજાયું.
ફોટામાં જે કંઈ હતું, તે ચોક્કસ ભવિષ્ય નહોતું.
નક્ષત્ર સંભાવનાઓની ગણતરી કરતું હતું.
અને નિષા એવી વ્યક્તિ હતી જે તે ગણતરીની બહાર નિર્ણય લઈ શકતી હતી.
એટલે જ તે Zero હતી.
---
અચાનક મીરાએ માથું પકડી લીધું.
“મીરા!”
આરવ તેની પાસે દોડી ગયો.
“મને... કંઈક યાદ આવી રહ્યું છે.”
“શું?”
“આગ.”
આરવ સ્થિર થઈ ગયો.
પાંચ વર્ષ પહેલાંની આગ.
એ જ ઘટના, જેના પછી તેની પોતાની યાદો તૂટી ગઈ હતી.
મીરાએ આંખો બંધ રાખી.
“હું ત્યાં હતી.”
“ક્યાં?”
“લેબમાં.”
“આગના દિવસે?”
મીરાએ માથું હલાવ્યું.
“હા.”
આરવના મનમાં એક જ પ્રશ્ન હતો.
“પણ તું તો કહેતી હતી કે—”
“મને ખબર છે,” મીરાએ અટકાવી.
“મને એ ઘટના યાદ નહોતી.”
“હવે?”
“હવે પણ આખી યાદ નથી.”
તે ધીમેથી બોલી,
“મને ફક્ત એટલું યાદ છે કે આગ લાગ્યા પહેલાં કોઈએ કહ્યું હતું—”
તે અટકી ગઈ.
“શું?”
મીરાએ આંખો ખોલી.
“નક્ષત્રને નષ્ટ ન કરશો.”
આરવનો શ્વાસ અટકી ગયો.
આ તો એ જ વાત હતી જે દેવના જૂના રેકોર્ડમાં હતી.
આગ નક્ષત્રને નષ્ટ કરવા માટે નહોતી.
નક્ષત્રને ક્યાંક બીજી જગ્યાએ લઈ જવાની પ્રક્રિયા શરૂ થઈ હતી.
પરંતુ હવે પ્રશ્ન હતો—
ક્યાં?
---
આરવે સ્ક્રીન પર ફરી નજર કરી.
એક નવું મેસેજ દેખાયું.
TRANSFER LOCATION: MEMORY
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
“એટલે નક્ષત્ર મીરાના મગજમાં નથી ગયું?”
મીરા તેની તરફ જોઈ રહી હતી.
“કદાચ નહીં.”
“તો?”
“કદાચ મારી કોઈ યાદમાં ગયું છે.”
આરવને Part 13ની ઘટના યાદ આવી.
તે અને નિષાની પ્રથમ મુલાકાત.
એ યાદને નક્ષત્ર માટે એક સંભવિત memory-anchor તરીકે ઓળખવામાં આવી હતી.
અર્થાત્ નક્ષત્ર કોઈ માણસને નિયંત્રિત કરવા માટે તેના મગજમાં બેસતું નહોતું.
તે યાદમાં રહેલી પસંદગી અને તેના પરિણામ વચ્ચેના સંબંધને પકડી રાખતું હતું.
અને હવે મીરા હોસ્ટ બની હતી.
પણ કઈ યાદ માટે?
સ્ક્રીન પર છેલ્લી ફાઇલ ખુલી—
MEERA — MEMORY INDEX
અને તેમાં માત્ર એક જ ફાઇલ હતી.
17 MAY 2021
આરવે તારીખ જોઈ.
તે તારીખ તેણે પહેલાં પણ જોઈ હતી.
દેવના જૂના રેકોર્ડમાં.
આગથી ઘણા સમય પહેલાંની.
તે સ્ક્રીન તરફ આગળ વધ્યો.
“આ ફાઇલ ખોલ.”
સ્ક્રીન પર લખાયું—
ACCESS DENIED.
આરવે ફરી કમાન્ડ આપ્યું.
ACCESS DENIED.
ત્રીજી વખત.
એ જ જવાબ.
પરંતુ આ વખતે નીચે એક નાની લાઇન પણ આવી—
ACCESS REQUIRES SECOND SUBJECT.
આરવની આંખો સ્થિર થઈ ગઈ.
“Second Subject એટલે હું.”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું,
“હા.”
આરવે સ્ક્રીનને સ્પર્શ કર્યો.
સ્ક્રીન અચાનક કાળી થઈ.
અને પછી એક વાક્ય દેખાયું—
“આરવ, તું જે યાદ કરે છે એ મહત્વનું નથી. તું જે યાદ કરવાનું પસંદ કરે છે—એ જ નક્ષત્ર શોધી રહ્યું છે.”
આરવ પાછળ ખસી ગયો.
આ અવાજ કોનો હતો?
આલ્ફાનો?
નિષાનો?
કે નક્ષત્રનો?
તે જાણી શક્યો નહીં.
પરંતુ એક વાત હવે સ્પષ્ટ હતી—
મીરા નક્ષત્રની અંતિમ મંઝિલ નહોતી.
તે માત્ર એક હોસ્ટ હતી.
અને તેની અંદર છુપાયેલી 17 મે 2021ની યાદમાં કદાચ એવી ઘટના હતી, જે પાંચ વર્ષ પહેલાંની આગ, નિષાના Zero બનવા અને આરવના પોતાની યાદો suppress કરવાના નિર્ણય—ત્રણેયને એક જ બિંદુએ જોડતી હતી.
આરવે મીરાની તરફ જોયું.
“આપણે આ યાદ ખોલવી પડશે.”
મીરાએ ધીમેથી પૂછ્યું,
“અને જો એ યાદ ખોલતાં તારી પોતાની યાદો પાછી આવી જાય તો?”
આરવે જવાબ ન આપ્યો.
કારણ કે હવે તેને પહેલી વાર સમજાયું હતું—
નક્ષત્રથી બચવા માટે યાદો ભૂલવી પૂરતી નહોતી.
ક્યારેક સૌથી ખતરનાક નિર્ણય એ હોય છે—
કઈ યાદ પાછી મેળવવી.
પ્રશ્ન:
17 મે 2021ની મીરાની યાદમાં એવું શું છુપાયેલું છે, જે નક્ષત્રને આરવ સુધી ફરી પહોંચાડી શકે છે? અને જો એ યાદ ખુલી જશે, તો શું આરવને પાંચ વર્ષ પહેલાં તેણે પોતે જ કરેલો “મૂળ નિર્ણય” યાદ આવશે?
