આ વાર્તા સંપુર્ણ મારી પોતાની કલ્પના આધારિત છે ઘણી વાર ઘણી ઘટના આ સમાજમાં બનતી હોય છે એનો પડઘો માત્ર હોય શકે છે . મારી પ્રેમ બે હિટ નવલકથા મિસ્ટ્રી ઓફ સ્કેલેટન લેક અને કળિયુગના યોધ્ધા પછી ત્રીજી નવલકથા ઋણાનુબંધ તમારી સમક્ષ રજૂ કરતા અત્યંત આનંદ થાય છે.
આ વાર્તા ના નામ પરથી તમે સમજી શકો છો કે આ વાર્તા કોઈ ઋણ ઉતારવાની વાત હશે પરંતુ તમે નાયક નાયિકાની જગ્યાએ રહી ને વિચારજો કે શું તમે આ જગ્યાએ હોય તો ઋણાનુબંધ ઉતારી શકો ખરા ?
બસ એક વાત નો અફસોસ છે મારા સ્વર્ગસ્થ પિતા આ વાર્તા વાંચી નહીં શકે. હું મારા સ્વર્ગસ્થ પિતાજીને આ વાર્તા અર્પણ કરું છું .
લી. પાર્થિવ પટેલ ' અવનિશ '
********** નવલકથા શરૂ **********

રાજસ્થાનની એક અત્યાધુનિક મલ્ટી-સ્પેશિયાલિટી હોસ્પિટલનો ત્રીજો માળ. સામાન્ય રીતે હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં દર્દીઓના કણસવાનો કે ડૉક્ટરોના બૂટનો અવાજ ગુંજતો હોય છે, પરંતુ આજે આ આખો માળ કોઈ લશ્કરી છાવણીમાં ફેરવાઈ ગયો હતો. ચારેબાજુ ફેલાયેલી દવાઓની અને સ્પિરિટની તીવ્ર ગંધ વચ્ચે એક ભારેખમ, ગુંગળાવી નાખે એવો સન્નાટો છવાયેલો હતો.
આઈ.સી.યુ. (ICU) રૂમ નંબર ૦૭ ની બહારનું દ્રશ્ય કોઈપણ હોલીવુડની થ્રિલર ફિલ્મને પણ ટક્કર મારે એવું હતું. રૂમની બહાર, કોરિડોરમાં અને હોસ્પિટલના મુખ્ય દરવાજા સુધી રાઉન્ડ-ધ-ક્લોક (24*7) ચાંપતો પોલીસ બંદોબસ્ત ગોઠવવામાં આવ્યો હતો. બુલેટપ્રુફ જેકેટ પહેરેલા અને હાથમાં ઓટોમેટિક AK-47 રાઈફલ તાકીને ઉભેલા બ્લેક-કેટ કમાન્ડોઝની આંખો કોઈ ભૂખ્યા બાજની જેમ ચારેતરફ ફરી રહી હતી. જાણે અંદર દેશના કોઈ હાઈ-પ્રોફાઈલ, ખૂંખાર આતંકવાદીને યા તો કોઈ અતિ-મહત્વના VVIP માણસને ટ્રીટમેન્ટ અપાઈ રહી હોય, એવી 'Z-Plus' લેવલની કડક સિક્યોરિટી ગોઠવાયેલી હતી. કોઈપણ ડૉક્ટર કે નર્સને આકરા ચેકિંગ વિના અંદર પ્રવેશવાની સખત મનાઈ હતી.
પણ આટલી ભયંકર સુરક્ષા વચ્ચે, અંદર બેડ પર કોઈ મંત્રી કે આતંકવાદી નહોતો સૂતો... ત્યાં સૂતો હતો એક સામાન્ય લાગતો યુવાન, જેનું નામ હતું— સૌરભ મીનાબેન પાટીદાર.
રૂમની અંદર માત્ર બે જ અવાજ હતા—એક સેન્ટ્રલ એસી (AC) નો ધીમો, બર્ફીલો ગણગણાટ અને બીજો, દર્દીના બેડ પાસે મૂકેલા લાઈફ-સપોર્ટ સિસ્ટમ અને ECG મશીનનો એકધારો, ડરામણો...
'બીપ... બીપ... બીપ...' અવાજ.
સફેદ ચાદર વચ્ચે સૌરભનું અત્યંત ઘાયલ, ક્ષત-વિક્ષત અને નિસ્તેજ શરીર પડ્યું હતું. એના માથા પર પાટાઓના જાડા થર વીંટળાયેલા હતા, જેમાં હજુ પણ તાજા વહેલા લોહીના સુકાયેલા કાળા ડાઘા દેખાતા હતા. શ્વાસ લેવા માટે મોં પર ઓક્સિજન માસ્ક લગાવેલો હતો અને હાથ-પગની નસોમાં અનેક જીવનરક્ષક નળીઓ (IV tubes) ભરાવેલી હતી. બહારથી જોતા એવું લાગતું હતું કે જાણે આ કોઈ લાશ છે, જેમાં મશીનો દ્વારા માત્ર શ્વાસ ચલાવવામાં આવી રહ્યા છે.સૌરભ એક ઊંડા, ક્યારેય પાછા ન ફરી શકાય એવા કોમા (Coma) માં સરકી ગયો હતો.
આઈ.સી.યુ. ના એ પારદર્શક કાચના દરવાજાને બિલકુલ ચોંટીને બહાર ચાર જીવ પથ્થરની મૂર્તિની જેમ ઉભા હતા. એમાંની એક સ્ત્રી બીજી કોઈ નહીં, પણ સૌરભની માતા મીનાબેન હતી. એક જમાનામાં પોતાના રૂપ અને ખુમારીથી દુનિયાને ઝુકાવનારી એ સ્ત્રી આજે પોતાના જવાનજોધ દીકરાને આ હાલતમાં જોઈને સાવ ભાંગી પડી હતી.
મીનાબેનને વળગીને એક યુવાન સુંદર છોકરી ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડી રહી હતી. એ હતી ખુશી... સૌરભની ખુશી! જેના ચહેરા પર હંમેશા નિર્દોષ હાસ્ય રમતું રહેતું, એ ખુશીની દુનિયા આજે જાણે આ કાચના દરવાજા પાછળ મશીનોના સહારે અંતિમ શ્વાસ લઈ રહી હતી. ખુશી મીનાબેનના ખભે માથું ઢાળીને પોતાના ડૂસકાં રોકવાનો નિષ્ફળ પ્રયાસ કરી રહી હતી. સૌરભને આમ અચેતન અવસ્થામાં જોઈને એનો શ્વાસ રૂંધાઈ રહ્યો હતો.
આ બેયને તૂટતા બચાવવા માટે એમની પડખે એક બીજી આધેડ સ્ત્રી ઊભી હતી. એ સ્ત્રી મીનાબેનના માથે અને ખુશીની પીઠ પર સતત હાથ ફેરવીને એમને હૈયાધારણ આપી રહી હતી. એની પોતાની આંખોમાં પણ દર્દનો સમુદ્ર છલકાતો હતો, પણ અત્યારે એ પોતાની પીડા અંદર દબાવીને, મજબૂત બનીને મીનાબેનનો સહારો બની રહી હતી. એ બીજું કોઈ નહીં, પણ ખુશીની માતા અંજલિબેન હતા!
સૌરભ અને ખુશી... આ બંનેના જીવનમાં એક અકથ્ય સમાનતા હતી. આ બંનેને એમની સિંહણ જેવી માતાઓએ એકલા હાથે, દુનિયાની અગણિત ઠોકરો ખાઈને સ્વનિર્ભર અને મજબૂત બનાવ્યા હતા. કારણ કે આ બંને યુવાનોએ બાળપણમાં જ પોતાના માથેથી બાપની છત્રછાયા અને હૂંફ ગુમાવી દીધી હતી.
આ બંને પરિવારોએ પોતાના જીવનમાં પારાવાર દુઃખો, ગરીબી, સંઘર્ષો અને વાવાઝોડાઓનો સામનો કર્યો હતો, અને છતાંય અડીખમ ઊભા રહ્યા હતા. પરંતુ... આજે આઈ.સી.યુ. ના આ બંધ દરવાજા પાછળ મોત સામે ઝઝૂમી રહેલા સૌરભને જોઈને આવેલો આ આઘાત એ સૌની સહનશક્તિની બહાર હતો.
ભૂતકાળના તમામ દર્દ આજે આ એક દર્દ સામે વામણા લાગતા હતા. જિંદગીની મોટી મોટી જંગ જીતી જનાર આ બે માતાઓ, આજે નિયતિની આ ક્રૂર મજાક સામે સાવ લાચાર અને અસહાય બની ગઈ હતી.
મીનાબેનની આંખોમાંથી આંસુ વહી-વહીને હવે સુકાઈ ગયા હતા, પણ એમના હૃદયનું કલ્પાંત આખી હોસ્પિટલની દીવાલોને ધ્રુજાવી રહ્યું હતું. એમની ફાટેલી, ભયભીત આંખો સતત સૌરભના ઓક્સિજન માસ્ક પર જડાયેલી હતી. 'હવે શું થશે?
મારો દીકરો ભાનમાં આવશે ખરો? કે પછી આજીવન આ મશીનોના સહારે... એક જિંદા લાશ બનીને રહી જશે?' મીનાબેનના મનમાં ઉઠતા આ સવાલો એમને અંદર ને અંદર કોરી ખાતા હતા. બાજુમાં ઉભેલો પુરુષ પણ લાચાર નજરે આ આક્રંદ જોઈ રહ્યો હતો, એની પોતાની આંખોમાં પણ એક અકથ્ય ભય છુપાયેલો હતો.
અંદર, રૂમનો દરવાજો ખોલીને એક સિનિયર ન્યૂરોસર્જન દાખલ થયા. એમણે સૌરભની આંખો ખોલીને એના પર ટોર્ચનો તેજ પ્રકાશ ફેંકીને ચેક કર્યું, પણ કીકીઓમાં કોઈ જ હલચલ નહોતી. કોઈ જ પ્રતિભાવ નહીં. એમણે બાજુમાં ઉભેલી નર્સ તરફ જોઈને એક ઊંડો નિસાસો નાખ્યો અને અત્યંત ધીમા, ચિંતાતુર અવાજે કહ્યું,
"શરીરના બહારના ઘાવ તો રુઝાઈ રહ્યા છે સિસ્ટર, પણ પેશન્ટ હજી કોમામાંથી બહાર આવવાનો કોઈ જ સંકેત નથી આપી રહ્યો. એના બ્રેઈન મોનિટર (Brain Monitor) ના ગ્રાફ જરા ધ્યાનથી જુઓ... આ બતાવે છે કે એનું મગજ હજી પણ શાંત નથી.
બહારથી ભલે એનું શરીર બેભાન છે, પણ અંદર એનું અર્ધજાગૃત મન કોઈ ભયંકર યુદ્ધ લડી રહ્યું છે! એની નસોમાં લોહીની સાથે કોઈ અજ્ઞાત ખોફ દોડી રહ્યો છે. જાણે એ કોઈ કાળી યાદોના, કોઈ દર્દનાક વેરના ચક્રવ્યૂહમાં ફસાઈ ગયો છે!"
ડૉક્ટર બિલકુલ સાચા હતા. સૌરભનું શરીર ભલે હોસ્પિટલના એ બર્ફીલા બિછાને જકડાયેલું હતું, પણ એનો આત્મા, એનું મગજ... એ અત્યારે આ રૂમમાં નહોતું!
હોસ્પિટલની એ મૃત્યુ જેવી શાંતિ વચ્ચે, ડૉક્ટરના શબ્દો પૂરા થતાની સાથે જ અચાનક બ્રેઈન મોનિટર પર ચાલતી ગ્રાફની લાઈનો ભયંકર ગતિએ ઉપર-નીચે થવા લાગી.
'બીપ... બીપ... બીપ...' નો અવાજ હવે ખતરાની ઘંટી જેવો તેજ બની ગયો.
કોમાના એ ઘનઘોર અંધકારમાં ભટકતા સૌરભના મગજમાં અચાનક એક જીવલેણ ટ્રોમા એટેક (Trauma Attack) નો ભયાનક વંટોળ ઉઠ્યો! એના કાનમાં અચાનક પવનના સૂસવાટા સંભળાવા લાગ્યા. આઈ.સી.યુ. ની સફેદ લાઈટો અચાનક ઝબકીને કોઈ કાળી SUV ગાડીની તેજસ્વી હેડલાઈટ્સમાં પરિવર્તિત થઈ ગઈ! એની બંધ આંખો પાછળ કોઈ સ્પષ્ટ દ્રશ્ય નહોતું, પણ એક મોતનો કાળો છાયો મંડરાઈ રહ્યો હતો. એક પછી એક ધૂંધળી અને ડરામણી ઝલકો એના દિમાગના પડદા પર વીજળીની જેમ ઝબકી રહી હતી.
સૌથી પહેલાં એને દેખાઈ રહ્યા હતા માઉન્ટ આબુના એ કાતિલ, લોહીલુહાણ વળાંકો... એ પહાડી ખીણમાં ધડાકાભેર સળગતી જીપ... જમીન પર પડેલી પેલી લોહીથી ખરડાયેલી ડાયરી... અને અચાનક, અંધારામાંથી બહાર આવતો ઇન્સ્પેક્ટર ઝાલાનો પેલો ડરામણો ચહેરો! ત્યારબાદ એક ખૂંખાર, રાક્ષસી અટ્ટહાસ્ય એના કાનમાં ગુંજવા લાગ્યું—અનિકેત ચૌહાણનો ચહેરો!
પણ આ તો માત્ર શરૂઆત હતી. આ દ્રશ્યો અચાનક એક વિશાળ અને વધુ ડરામણા સ્વરૂપમાં ફેરવાવા લાગ્યા.
ધૂંધળા અંધકારમાંથી કોઈક આંતરરાષ્ટ્રીય ડોનનો પડછાયો ઉપસ્યો... માનવ અંગોની તસ્કરી કરતી એક અત્યંત ખૂંખાર કાર્ટેલ (Cartel)! એ જ અંધકારમાંથી બહાર આવતી ૨૦ રશિયન સૈનિકોની એક 'ડેથ સ્ક્વોડ', જેના હાથમાં આધુનિક અને ઘાતક હથિયારોના લેઝર પોઈન્ટર્સ અંધારાને ચીરી રહ્યા હતા.
બીજી જ સેકન્ડે એક નવું દ્રશ્ય ઝબક્યું... એ ડેથ સ્ક્વોડની સામે મોરચો માંડીને ઉભેલા ૩૦ થી ૪૦ જેટલા હથિયારધારી CRPF જવાનો અને બ્લેક યુનિફોર્મમાં સજ્જ 'ચેતક કમાન્ડોઝ'!
'ખચ... ક્લીક...'
અર્ધજાગૃત મનમાં અચાનક ડઝનબંધ ઓટોમેટિક રાઇફલ્સના લોક ખૂલવાનો એ સિરહરન પેદા કરતો અવાજ ગુંજ્યો.
'ધડ... ધડ... ધડ...'
કમાન્ડોઝના ભારેખમ બૂટના અવાજો એના મગજ પર હથોડાની જેમ વાગવા લાગ્યા. આ અવાજોની સાથે જ, હોસ્પિટલના એ બર્ફીલા બેડ પર નિસ્તેજ પડેલા સૌરભના હાર્ટબીટ્સ અચાનક ભયંકર રીતે વધવા લાગ્યા. ત્યાં જ એ ધૂંધળા વંટોળ વચ્ચે એક ભયાનક ચહેરો ઉપસ્યો... એક એવો પડછાયો જેના હોઠો વચ્ચે સળગતી મોંઘી સિગારનો લાલ ધુમાડો હવામાં ઉડી રહ્યો હતો. એ સિગારના આછા અજવાળામાં ઝબકતો એ ભયાનક ચહેરો અને એ શેડો (Shadow) નું અત્યંત લુચ્ચું, રાક્ષસી હાસ્ય!
એ હાસ્ય જાણે સૌરભના આત્માને ચીરી રહ્યું હતું.
અને પછી... ફ્લેશબેકનો સૌથી હૃદયદ્રાવક અને ડરામણો ઝટકો! એક વૃદ્ધ સ્ત્રી અને એક વૃદ્ધ પુરુષ... બંનેના ચહેરા ગરમ લાલ લોહીથી ખરડાયેલા હતા. એમની આંખોમાં રહેલી અવાજ વગરની ચીસ સૌરભના મગજની નસો ફાડી રહી હતી.
આ ધૂંધળા પણ ભયાવહ દ્રશ્યોના વંટોળે સૌરભના શરીરને સંપૂર્ણપણે જકડી લીધું. એનું નિસ્તેજ શરીર હોસ્પિટલના એ બર્ફીલા બેડ પર હવામાં ઉછળીને જોરજોરથી ઝટકા ખાવા લાગ્યું. જાણે કોઈ અદ્રશ્ય શૈતાની તાકાત એનો જીવ ખેંચી રહી હોય એમ એ શ્વાસ લેવા માટે તરફડવા લાગ્યો. એની શ્વાસ લેવાની ગતિ તેજ થઈ ગઈ, છાતી ધમણની જેમ ફૂલવા લાગી.
આઈ.સી.યુ. ની બહાર ઊભેલા મીનાબેન અને ખુશીના મોંમાંથી ભયના માર્યા એક ચીસ નીકળી ગઈ. બહાર સુરક્ષામાં ઊભેલા બ્લેક-કેટ કમાન્ડોઝ પણ એલર્ટ થઈ ગયા, એમની ગન પરની પકડ વધુ મજબૂત બની ગઈ.
તરત જ આઈ.સી.યુ. નો કાચનો દરવાજો ધકેલીને એક સિસ્ટર (નર્સ) અને ડૉક્ટર દોડીને અંદર આવ્યા. પરિસ્થિતિ હાથમાંથી જતી જોઈને સિસ્ટરે તાત્કાલિક સૌરભની નસમાં રહેલી આઈવી ટ્યુબ (IV tube) માં એક હાઈ-ડોઝ ટ્રાન્ક્વિલાઈઝર (દર્દીને તાત્કાલિક શાંત કરવાનું ઇન્જેક્શન) આપી દીધું.
દવાની અસર લોહીમાં ભળતાં જ, ગણતરીની સેકન્ડોમાં સૌરભનું ધ્રૂજતું અને તરફડતું શરીર ધીમે ધીમે પાછું એ સફેદ ચાદર પર શાંત થઈને ઢળી પડ્યું. કોમાના એ ઊંડા સન્નાટામાં, સૌરભની બેડ પર પડેલી નિર્જીવ જેવી આંગળીઓ સહેજ વળી અને એની બંધ મુઠ્ઠી અચાનક ઢીલી પડી ગઈ. એના શ્વાસની ગતિ ફરીથી નોર્મલ થઈ ગઈ.
શરીર ભલે શાંત થઈ ગયું હતું, પણ એ ઇન્જેક્શને એના મગજને એક ઊંડી, શૂન્ય અવસ્થામાં ધકેલી દીધું હતું. હવે એનું અર્ધજાગૃત મન ભટકવાનું બંધ કરીને એક જ જગ્યાએ જડબેસલાક સ્થિર થઈ ગયું હતું. એક જ સ્થળ... એક જ યાદ... એક જ શરૂઆત!
હવે સૌરભ એક એવા ઊંડા ફ્લેશબેકમાં સરી રહ્યો હતો, જ્યાંથી આ આખી બરબાદીનો પાયો નંખાયો હતો. ભૂતકાળના એ લોહિયાળ પાનાઓ એક પછી એક કોઈ થ્રિલર ફિલ્મની જેમ એની બંધ આંખો પાછળ જીવંત થઈ રહ્યા હતા.
સૌરભના મગજમાં એક જ આગ સળગી રહી હતી—જ્યાં સુધી એ કાળી રાતનું પૂરેપૂરું સત્ય એની નજર સામે નહીં આવે, જ્યાં સુધી એ શૈતાનને એના કર્મોની ભયાનક સજા નહીં મળે... ત્યાં સુધી સૌરભ આ કોમાના અંધકારમાંથી બહાર આવવાનો નહોતો!
આંતરરાષ્ટ્રીય કાર્ટેલનો એ શેડો કોણ છે? ફ્લેશબેકમાં દેખાઈ રહેલા એ વૃદ્ધ ડોસો-ડોસી કોણ છે? રશિયન સૈનિકો અહીંયા શું કરી રહ્યા છે? એક સાધારણ યુવાનમાંથી એક કાળભૈરવ બનવાની સફરમાં એવો કયો ભૂકંપ આવ્યો કે જેણે એને સીધો હોસ્પિટલના આઈ.સી.યુ. માં ધકેલી દીધો?
આ સવાલોના જવાબ એક જ જગ્યાએ છુપાયેલા હતા. સિસ્ટરના એ ઇન્જેક્શન પછી સૌરભના દિમાગની ટેપ પાછળ ફરીને બરાબર એ જગ્યાએ જઈને અટકી ગઈ, જ્યાંથી આ રક્તરંજિત ખેલ, આ 'ઋણાનુબંધ' ના પહેલા પ્રકરણની શરૂઆત થઈ હતી.
માઉન્ટ આબુ!
હા... માઉન્ટ આબુ જ એ મનહૂસ સ્થળ હતું. જે પહાડો પર લોકો હસવા-રમવા અને રજાઓ ગાળવા જાય છે, એ જ પહાડોએ સૌરભની જિંદગીમાં કાળમુખું વાવાઝોડું લાવી દીધું હતું. સૌરભની આ મોત અને જિંદગી વચ્ચેની હાલત, આઈ.સી.યુ. નો આ બિછાનો, એના પરિવારના આંસુ... આ બધી જ ઘટનાઓ પાછળ બીજું કંઈ નહીં, પણ માત્ર માઉન્ટ આબુની એ પિકનિક... એ નિર્દોષ દેખાતો પ્રવાસ જ જવાબદાર હતો!
'ટાઈગર પાથ હિલ' (Tiger Path Hill)!
એ જ ગાઢ જંગલ અને એ જ પહાડી રસ્તો, જેણે સૌરભની નિયતિ કાયમ માટે બદલી નાખી.
૨૮ વર્ષ જૂના રહસ્યો, અતૂટ વફાદારી અને લોહી ઉકાળી દે એવા બદલાની આ ભયાનક સફરની આ તો માત્ર એક શરૂઆત હતી... અહીંથી શરૂ થાય છે સૌરભના અર્ધજાગૃત મનમાં કેદ થયેલી, મોતના મુખ સુધી લઈ જનારી એ સફર...
( ક્રમશઃ)
આગળની વાર્તા પ્રતિલિપિ પર વાચો બિલકુલ ફ્રીમાં
તમારી સફરમાં વધારે થ્રિલ અને વધુ રોમાંચ અનુભવાય એ કારણે આ ભાગ પાછળથી ઉમેરવામાં આવ્યો છે .
વાર્તાની શરૂવાત તમને કેવી લાગી ? કમેન્ટમાં જરૂર થી જણાવજો અને અભિપ્રાય આવકાર્ય છે!
તમારી સફર ખૂબ રોમાંચક રહેશે એવી મને ખાતરી છે .તમારા કમેન્ટ , અભિપ્રાય હંમેશા આવકાર્ય છે .
