પ્રકરણ ૫ : બાબુના ઢાબા પર પહેલો સંકેત
**રાત્રિના લગભગ સાડા દસ વાગ્યા હતા.**
પૂર્વીય એક્સપ્રેસ હાઈવેની બાજુમાં ઝાંખી લાઈટો વચ્ચે આવેલું **"બાબુનું ઢાબું"** મુંબઈના ક્રાઈમ અને અંડરવર્લ્ડની દુનિયા માટે કોઈ અજાણી જગ્યા નહોતી. અહીં મધ્યરાત્રિએ દરિયાઈ પવન સાથે ટ્રક ડ્રાઇવરો, ટેક્સી ચાલકો, સ્થાનિક નાના ગુંડાઓ, પોકેટમારો અને પોલીસના ગુપ્ત બાતમીદારોનો જમાવડો રહેતો. આ ઢાબા પર માત્ર ગરમાગરમ કડક ચા જ નહોતી પીરસાતી... અહીં આખા મુંબઈ શહેરના ઊંડા રહસ્યો, ગુપ્ત માહિતીઓ અને ડીલ પણ વેચાતી હતી.
એક કાળા રંગની સ્પોર્ટ્સ બાઈક ધૂળ ઉડાવતી આવીને ઢાબાના આગળના ભાગમાં અટકી. રાઇડરે હેલ્મેટ ઉતારતાં જ કાઉન્ટર પર બેઠેલા બાબુના ચહેરા પર જાણીતું સ્મિત આવી ગયું.
"આવો સાહેબ..." બાબુએ ઊભા થઈને આવકાર આપ્યો, "આજે તો બહુ દિવસ પછી આ બાજુ ભૂલા પડ્યા!"
અભિજીતે હળવું સ્મિત કર્યું. "બાબુ... આજે ચા કરતાં મુંબઈની ખબર જાણવી વધારે જરૂરી છે."
બાબુ અનુભવી હતો, તે ક્ષણવારમાં સમજી ગયો કે મામલો ગંભીર છે. તેણે તરત જ પોતાના છોકરાને સાદ પાડ્યો, "એય! બે કટિંગ સ્પેશિયલ ચા બનાવ!"
થોડીવાર પછી, બંને ઢાબાના પાછળના અંધારા ભાગમાં આવેલા લાકડાના ખાટલા પર જઈને બેઠા. આજુબાજુ કોઈ નહોતું. બાબુએ આજુબાજુ નજર દોડાવી અને અત્યંત ધીમા અવાજે બોલ્યો,
"સાહેબ... આજકાલ આખા અંડરવર્લ્ડ અને ગુનાખોરીની દુનિયામાં એક જ વસ્તુની ધમાસાણ ચર્ચા ચાલી રહી છે."
"શાની?" અભિજીતે કાન સરવા કર્યા.
"જૂતાની."
અભિજીતે ગરમાગરમ ચાનો એક ઘૂંટડો ભર્યો અને બાબુની આંખોમાં આંખ પરોવી. "વિસ્તારથી બોલ."
"આજે બપોરે ચાર હાઇ-પ્રોફાઇલ શાર્પ શૂટર્સ કાળા કાચની ગાડીમાં ચોર બજારમાં ધસી આવ્યા હતા."
"પછી શું થયું?"
"એ લોકોએ પેલા નશાખોર ચોટલીને પકડીને રસ્તા પર જ બરોબરનો ધોઈ નાખ્યો. એના હાડકાં ભાંગી નાખ્યા!"
અભિજીતના ચહેરા પર ગંભીરતા વધી ગઈ. "શા માટે?"
"એણે વડાલા યાર્ડમાંથી ચોરેલા એ મોંઘા જૂતા કોને વેચ્યા છે એ સરનામું ઓકાવવા માટે."
અભિજીતના મગજમાં કડીઓ જોડાવા લાગી. "ચોટલીએ શું કહ્યું?"
"એણે બીકના માર્યા 'અલી ફૂટવેર'વાળા અલીભાઈનું નામ આપી દીધું."
"પછી?"
"એ ચારેય ગુંડાઓ સીધા અલીની દુકાન પર પહોંચી ગયા."
અભિજીત ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર ખાટલા પરથી ઊભો થઈ ગયો. "અલી જીવતો છે કે પતી ગયો?"
બાબુએ નકારમાં માથું હલાવ્યું. "નસીબદાર હતો સાહેબ..."
"એટલે?"
"ગુંડાઓ પહોંચે એના પાંચ મિનિટ પહેલાં જ અલીભાઈ દુકાનનું શટર પાડીને ક્યાંક ભાગી ગયો."
"ક્યાં ભાગ્યો? કોઈ લોકેશન?"
"એ તો કોઈને ખબર નથી." બાબુએ નિરાશા દર્શાવી.
અભિજીત ગંભીર વિચારમાં પડી ગયો. જો અલી ગાયબ થઈ ગયો હોય તો એ ખરીદનાર સુધી પહોંચવું અશક્ય હતું. એ જ સમયે બાબુ ફરીથી બોલ્યો.
"પણ સાહેબ..."
"શું?"
"ભાગતાં પહેલાં અલીએ તેના પડોશી દુકાનદારને ધ્રૂજતા અવાજે એક વાત કહી હતી."
"કઈ વાત?" અભિજીતે આતુરતાથી પૂછ્યું.
"'જે નિર્દોષ છોકરાએ આજે મારી પાસેથી એ જૂતા ખરીદ્યા છે... ભગવાન એને આ રાક્ષસોથી બચાવે!'"
અભિજીતની આંખોમાં ચમક આવી ગઈ. "એ છોકરા વિશે કોઈ વિગત? એનું નામ કે સરનામું?"
બાબુએ ફરી એકવાર આજુબાજુ કોઈ સાંભળતું નથી ને એની ખાતરી કરી. પછી પોતાના કુરતાના અંદરના ખિસ્સામાંથી એક નાનકડી ડાયરી કાઢી. તેમાંથી એક ખૂણાનો કાગળ સાવચેતીથી ફાડીને અભિજીત તરફ સરકાવ્યો.
તે કાગળના ટુકડા પર કાચી પેન્સિલથી લખેલું હતું—
**સમીર | દાદર (પૂર્વ), મુંબઈ | મોબાઇલ નંબર...**
અભિજીતે કાગળ કાળજીપૂર્વક પોતાના વોલેટમાં મૂક્યો. "બાબુ, આટલી ચોક્કસ માહિતી તને ક્યાંથી મળી?"
બાબુ હસ્યો. "સાહેબ... આ ઢાબા પર રાત્રે ચા પીવા આવનાર દરેક માણસ માત્ર રોકડા પૈસા નથી આપતો... કેટલાક આવી કિંમતી માહિતીઓ આપીને પણ પોતાનું બિલ ચૂકવે છે."
**એ જ સમયે...**
**જુહુ સ્થિત બિલાલ અફઘાનીના આલીશાન ફાર્મહાઉસમાં...**
કાળુ ઉતાવળા પગલે બિલાલની પ્રાઇવેટ ઓફિસમાં દોડી આવ્યો. "ભાઈ..."
"બોલ." બિલાલે સિગારનો ધુમાડો હવામાં છોડતાં કહ્યું.
"અલી મળી ગયો છે."
"જીવતો કે મરેલો?"
"જીવતો છે ભાઈ."
"ક્યાં છે એ?"
"અમારા માણસો એને સ્ટેશન પરથી જ ઊંચકીને છૂપી રીતે અહીં લઈ આવ્યા છે."
બિલાલના ચહેરા પર એક ક્રૂર સ્મિત આવી ગયું. તે ધીમેથી ઊભો થયો અને ફાર્મહાઉસના અંધારા બેઝમેન્ટ તરફ ચાલવા લાગ્યો.
**બેઝમેન્ટમાં...**
ગંદી અને ભેજવાળી દીવાલો વચ્ચે અલીભાઈને લોખંડની એક ખુરશી સાથે સખત દોરડાથી બાંધી દેવામાં આવ્યો હતો. તેના ચહેરા પર મારના તાજા નિશાન હતા અને હોઠમાંથી લોહી વહી રહ્યું હતું.
બિલાલ અંધારામાંથી બહાર આવ્યો અને સામેની ખુરશી પર બેઠો.
"અલી..." બિલાલનો અવાજ બરફ જેવો ઠંડો હતો.
"સાહેબ... મેં... મેં કંઈ જ નથી કર્યું! મને માફ કરી દો..." અલી કરગરી રહ્યો હતો.
"એ સ્નીકર્સ કોને વેચ્યા?"
"મને... મને સાચું જ નથી યાદ સાહેબ, ઘણી ભીડ હતી..."
બિલાલે બાજુમાં ઊભેલા કાળુ તરફ માત્ર આંખનો ઇશારો કર્યો. કાળુએ કઈ પણ વિચાર્યા વગર અલીના પેટમાં જોરદાર મુક્કો માર્યો.
"આહહહ!" અલી પીડાથી ચીસ પાડી ઊઠ્યો. તે શ્વાસ લેવા માટે તરફડવા લાગ્યો.
"હવે યાદ આવ્યું?" કાળુએ તેની ગરદન પકડી.
"સાહેબ! યાદ આવ્યું... એક કોલેજમાં ભણતો છોકરો હતો..." અલીએ રડતાં રડતાં કહ્યું.
"નામ શું હતું એનું?"
"સમીર..."
"સરનામું અને નંબર?"
મૃત્યુને સામે જોઈને અલીભાઈએ જેટલું પણ જાણતા હતા—તેનો વિસ્તાર, દાદરનું સરનામું અને ફોન નંબર—બધું જ ધ્રૂજતા અવાજે કહી દીધું.
બિલાલ હળવું સ્મિત કરતો ઊભો થયો. તેણે પોતાના સુટની સ્લીવ્સ સરખી કરી.
"કાળુ."
"જી ભાઈ."
"કાલે સૂરજ ઊગે એ પહેલાં... એ દસ કરોડના સ્નીકર્સ મારા આ ટેબલ પર હોવા જોઈએ."
કાળુએ થોડી ક્ષણ માટે અચકાઈને પૂછ્યું, "અને ભાઈ... જો એ છોકરો વચ્ચે આવ્યો કે ના પાડી તો?"
બિલાલની આંખોમાં કોઈ જ દયા નહોતી, માત્ર બરફ જેવી નિર્દય ઠંડક હતી.
"તો..."
"...માત્ર જૂતા સહીસલામત લઈ આવજો."
"...અને એ છોકરાની લાશને ત્યાં જ છોડી દેજો."
**રાત્રિના ૧૧:૩૦ વાગ્યે.**
અભિજીત પોતાની કાળી બાઈકને પૂરઝડપે દોડાવતો દાદર તરફ સમીરને ચેતવવા માટે નીકળી ચૂક્યો હતો.
પણ તેને એ વાતની સેકન્ડની પણ ખબર નહોતી...
કે એ જ સરનામે, એ જ નિર્દોષ છોકરાની જિંદગીનો ખેલ ખતમ કરવા માટે...
બિલાલ અફઘાનીના હથિયારબંધ શૂટરો પણ કાળી ગાડીઓમાં રવાના થઈ ચૂક્યા હતા.
એક જ મધ્યરાત્રિ...
એક જ દાદરનું સરનામું...
અને ત્રણ અલગ-અલગ રસ્તાઓ...
એક જ દસ કરોડના **'મોતના સ્નીકર્સ'** માટે મૃત્યુની દોડ લગાવી રહ્યા હતા!
**પ્રકરણ ૫ સમાપ્ત...**
