મારી વાત
તમને થશે એવી કઈ મોટી મહાન બની ગઈ છે કે આત્મકથા કહેવા બેઠી આ પણ સાચે હું ખાસ છું ખાસ એકદમ ખાસ મારા માતા પિતાની ખાસ , મારા કૃષ્ણ ની ખાસ , મારા પતિ ની ખાસ. અને "ખાસ " કેમ છું એ હવે આગળ તમે બધા વાંચશો તો કદાચ સમજશે કે કેમ ખાસ ?
મારી વાત લખવા પાછળ ના આમતો ઘણા કારણો છે પણ હું અમુક કહીશ
1. ઉમર થતા યાદો પણ સાથ છોડી દે છે સાહેબ મને મારું બાળપણ , જીવન યાદ રહે એ માટે
2. કદાચ કોઈ મારી વાર્તા થી ફરી જીવન જીવવા માટે હિંમત કરે એ માટે
3. મારા માબાપ નો કંઈક લખીને ઋણ ચૂકવી શકું એ માટે
4. હું ઘણા લોકો ને બોલી નથી શકી પણ આમ નામ ભલે ઓરિજનલ એક વાર ના લખું પણ ઘટના એકદમ સાચી લખી ને મારા મન ને શાંત કરી શકું એ માટે
5 મારી જોડે જે બન્યું એ બન્યું પણ બીજા જોડે આમ ન બને એ માટે
6 અને અંતે હું સફળ વ્યક્તિ બનું તો મને મારા મૂળ યાદ રહે હું મારું સાચું અસ્તિત્વ ના ભૂલું અભિમાની ના બનું તે માટે
તો બસ હું નવું નવું તો ઘણું લખું છું પણ થોડુંક જૂનું લખું તો કેવી મજા પડે ? એજ મજા જીવવા માંગુ છું , માનવા માંગુ છું
જ્યારે કોઈ ડાયરીનું કોરું પાનું ખોલું છું, ત્યારે પેન ઉપાડતા પહેલા હાથ થોડા ધ્રુજે છે. થાય છે કે આ અક્ષરોમાં કયા રંગ પૂરું? ખુશીઓના કે દર્દના? કારણ કે મારું જીવન કોઈ સરળ સીધી સડક જેવું નથી રહ્યું, પણ એ એવા વળાંકોથી ભરેલું છે જ્યાં દરેક પગલાં પર એક પરીક્ષા હતી.
આજે પાછળ વળીને જોઉં છું, તો રસ્તામાં છૂટી ગયેલાં પગલાંની છાપ દેખાય છે. કેટલાક પડછાયા એવા છે જે આજે પણ હૃદયને ઘાયલ કરી જાય છે, તો કેટલીક યાદો એવી છે જે અંધારામાં પણ દીવા જેવી પ્રકાશે છે. જીવનમાં એવો સમય પણ આવ્યો જ્યારે અંદર બધું જ તૂટી ગયું હતું, અવાજ ગળામાં જ રુંધાઈ ગયો હતો, કોઈ સાંભળનાર નહોતું કે કોઈ સમજનાર નહોતું. એ ખાલીપો એટલો ભયાનક હતો કે જો એને કાગળ પર ન ઉતાર્યો હોત, તો કદાચ શ્વાસ પણ રૂંધાઈ જાત.
મેં મારા આંસુઓને શાહી બનાવીને આ પાનાંઓ પર વહાવ્યા છે. આ માત્ર કોઈ કથા નથી, પણ એ રાતો છે જે રડી રડીને વિતાવી છે; એ મૌન ચીસો છે જે દુનિયા નથી સાંભળી શકી; અને એ અસહ્ય પીડા છે જેણે મને અંદરથી તોડીને એક નવું અસ્તિત્વ આપ્યું છે.
કદાચ આ શબ્દો વાંચતી વખતે તમારી આંખો પણ ભીની થઈ જશે. કદાચ તમને મારા ભાગે આવેલું દર્દ તમારું પોતાનું લાગશે. પણ વિશ્વાસ રાખજો, આ અક્ષરોમાં માત્ર પીડા નથી, પણ અંધારામાંથી બહાર નીકળવાનો સંઘર્ષ છે, હારીને ફરીથી બેઠા થવાની જીદ છે, અને દરેક ઠોકર પછી પણ ભગવાનના ચરણોમાં શ્રદ્ધા અકબંધ રાખવાની તાકાત છે.
જો આ પાનાંઓમાંથી પસાર થતી વખતે તમારી આંખમાંથી એક પણ ટીપું સરી પડે, તો સમજી લેજો કે મારી આ સફર તમારા સુધી સાચેસાચી પહોંચી ગઈ છે...
ઘણીવાર સવાલ થાય છે કે, "આ બધું કાગળ પર ઉતારીને શું મળશે?" ત્યારે મન જવાબ આપે છે કે, કેટલાક ઘા એવા હોય છે જે સમય રૂઝવી નથી શકતો, પણ કાગળ અને શાહી તેને જીવંત રાખે છે. આ કોઈ સામાન્ય પુસ્તક નથી, આ મારા અસ્તિત્વનો દસ્તાવેજ છે.
જ્યારે દુનિયા મને માત્ર એક હસતો ચહેરો સમજીને આગળ વધી જતી હતી, ત્યારે મારી રાતો કેવી રીતે વીતી છે એ મારો પલંગ અને મારા ભગવાન જ જાણે છે. મેં સપનાંઓનાં કાચને મારા જ હાથથી તૂટતાં જોયા છે. પોતાના હોવાનો દાવો કરનારાઓને અજાણ્યા બનતા જોયા છે. એ પીડા કોઈ અગ્નિપરીક્ષાથી કમ નહોતી. પણ શુ કરું? હારી જવું મારી પ્રકૃતિમાં નહોતું. મારા કૃષ્ણએ મારી આંગળી ક્યારેય છોડી નથી, ભલે પછી રસ્તો કેટલોય કાંટાવાળો કેમ ન રહ્યો હોય!
આ પાનાંઓ પટલાવશો ત્યારે તમને ક્યારેક ભીનાશ લાગશે, તો ક્યારેક એક અજબની હૂંફ દેખાશે. આમાં મારાં આંસુ પણ છે અને એ આંસુ લૂછનાર મારા સ્વજનોનો અમીઝરણો સ્પર્શ પણ છે. જો આ શબ્દો વાંચીને તમારી ભીતરે રહેલી કોઈ વેદના બહાર આવી જાય, અથવા કોઈ અજાણ્યા દર્દ પર મલમ લાગી જાય, તો સમજજો કે મારી આ કથા લખાઈ જવાનો હેતુ સર થઈ ગયો.
આ મારી જીવતેજીવની કથા છે... મારા શ્વાસની સાક્ષીએ લખાયેલું સત્ય છે!
