બીજે દિવસે સવારે અમદાવાદ શહેર ફરી પોતાની સામાન્ય ગતિમાં આવી ગયું હતું.
રસ્તાઓ પર ટ્રાફિકનો અવાજ ફરી ગુંજતો હતો. ચાની લારીઓ પર લોકો સમાચારપત્ર વાંચતા બેઠા હતા. બસ સ્ટોપ પર લોકો કામ પર જવા માટે ઊભા હતા.
પરંતુ શહેરના એક ખૂણે, ક્રાઈમ બ્રાન્ચ ઓફિસમાં વાતાવરણ થોડું જુદું હતું.
ઓફિસની અંદર એક મોટું રૂમ હતું જ્યાં દિવાલ પર એક મોટી સ્ક્રીન લગાવવામાં આવી હતી.
રૂમમાં અર્જુન અને તેની ટીમ બેઠી હતી.
સ્ક્રીન પર ત્રણ ફોટા દેખાતા હતા.
ત્રણ અલગ અલગ માણસો.
પરંતુ હવે ત્રણેય જીવતા નહોતા.
રૂમમાં થોડા પળો માટે શાંતિ હતી.
અર્જુન ધીમે ધીમે સ્ક્રીન તરફ આગળ વધ્યો.
“આ કેસ હવે સામાન્ય હત્યા નથી રહ્યો,” તે બોલ્યો.
તે સ્ક્રીન પર પહેલો ફોટો બતાવે છે.
ડૉ. મનીષ શાહ
એક જાણીતા હાર્ટ સ્પેશિયાલિસ્ટ.
અમદાવાદના ઘણા મોટા લોકો તેના દર્દી હતા.
પરંતુ ત્રણ દિવસ પહેલા તે પોતાના ક્લિનિકમાં મૃત હાલતમાં મળ્યો હતો.
કરણ બોલ્યો:
“સર, ડૉક્ટરનો કોઈ ક્રિમિનલ રેકોર્ડ નથી.”
અર્જુન શાંત અવાજમાં બોલ્યો:
“ઘણા ગુનાઓ કાગળ પર નથી લખાતા.”
અર્જુન હવે સ્ક્રીન પર બીજો ફોટો બતાવે છે.
સંજય મલ્હોત્રા
એક મોટો બિલ્ડર.
શહેરમાં ઘણા મોટા પ્રોજેક્ટ તેના હતા.
તે એક અઠવાડિયા પહેલા પોતાના બંગલામાં મૃત મળ્યો હતો.
કરણ બોલ્યો:
“પોલીસ રિપોર્ટ કહે છે કે કોઈ જબરદસ્તી પ્રવેશનો નિશાન નહોતો.”
અર્જુન વિચારી રહ્યો હતો.
કોઈ સંઘર્ષ નહીં.
કોઈ ચોરી નહીં.
માત્ર એક ચોક્કસ હુમલો.
અર્જુન હવે ત્રીજો ફોટો બતાવે છે.
અજય પટેલ
એક જાણીતા વકીલ.
તે કોર્ટમાં ઘણા હાઈ પ્રોફાઇલ કેસ લડ્યો હતો.
તે ગઈકાલે રાત્રે કારમાં મૃત મળ્યો હતો.
રૂમમાં ફરી શાંતિ છવાઈ ગઈ.
કરણ ધીમે બોલ્યો:
“સર… આ ત્રણેય લોકો વચ્ચે કોઈ કનેક્શન મળતું નથી.”
અર્જુન થોડા પળો સુધી ચૂપ રહ્યો.
તે સ્ક્રીન સામે ઊભો રહીને ત્રણેય ચહેરાઓને જોઈ રહ્યો હતો.
તેના મનમાં એક વિચાર ફરી રહ્યો હતો.
આ બધું રેન્ડમ નથી.
તે ધીમે બોલ્યો:
“દરેક ગુનામાં એક પેટર્ન હોય છે.”
“ક્યારેક તે સ્પષ્ટ દેખાય છે… અને ક્યારેક તેને શોધવું પડે છે.”
અચાનક અર્જુન સ્ક્રીન પર એક નવી તસ્વીર મૂકે છે.
તે એક ચેરિટી ટ્રસ્ટની તસ્વીર હતી.
ટ્રસ્ટનું નામ હતું —
શાહ ફાઉન્ડેશન.
કરણ થોડું ચોંકી ગયો.
“સર… આ શું છે?”
અર્જુન બોલ્યો:
“આ ત્રણેય લોકો છેલ્લા બે વર્ષથી આ ટ્રસ્ટને દાન આપતા હતા.”
રૂમમાં બેઠેલા બીજા ઓફિસરો પણ આશ્ચર્યથી એકબીજાને જોઈ રહ્યા હતા.
કરણ પૂછે છે:
“તો શું કિલર ટ્રસ્ટ સાથે જોડાયેલો છે?”
અર્જુન સીધો જવાબ આપતો નથી.
તે ધીમે બોલે છે:
“ક્યારેક ગુનાની કડી સીધી નથી હોતી.”
“ક્યારેક તે માત્ર એક દરવાજો હોય છે… જે આપણને સત્ય સુધી લઈ જાય છે.”
કરણ ફરી પૂછે છે:
“આ ટ્રસ્ટ કોણ ચલાવે છે?”
અર્જુન સ્ક્રીન પર એક નવી તસ્વીર મૂકે છે.
એક સુટ પહેરેલો, આત્મવિશ્વાસભર્યો માણસ.
તેનું નામ હતું —
વિક્રમ શાહ.
શહેરનો એક મોટો ઉદ્યોગપતિ.
તેના ઘણા બિઝનેસ હતા.
અને તેની છબી સમાજમાં ખૂબ સારા માણસ તરીકે જાણીતી હતી.
ચેરિટી કામ, દાન, અને સામાજિક સેવા.
કરણ બોલ્યો:
“સર… શું તમને લાગે છે કે આ બધું તેના સાથે જોડાયેલું છે?”
અર્જુન થોડી ક્ષણ માટે ચૂપ રહ્યો.
પછી બોલ્યો:
“મને હજુ ખબર નથી.”
“પરંતુ આ કેસમાં એક વાત સ્પષ્ટ છે.”
“કોઈ માણસ ખૂબ શાંત રીતે કામ કરી રહ્યો છે.”
“અને તે દરેક પગલું વિચારીને લઈ રહ્યો છે.”
તે જ સમયે અર્જુનના ફોન પર એક મેસેજ આવ્યો.
તે મેસેજ એક અજાણ્યા નંબર પરથી હતો.
મેસેજમાં માત્ર એક જ લાઈન લખેલી હતી:
“જો સત્ય શોધવું હોય… તો ભૂતકાળમાં જુઓ.”
અર્જુન થોડા પળો સુધી સ્ક્રીનને જોઈ રહ્યો હતો.
પછી તેણે ધીમે બોલ્યું:
“આ કેસ માત્ર આજનો નથી.”
“આની શરૂઆત બહુ વર્ષો પહેલા થઈ હતી.”
અને કદાચ…
કોઈ માણસ હવે તે જૂના પાપોનો હિસાબ ચૂકવી રહ્યો હતો.
તે જ સમયે શહેરના બીજા ખૂણે એક માણસ અંધારામાં ઉભો હતો.
તે એક બિલ્ડિંગની છત પરથી શહેરને જોઈ રહ્યો હતો.
પવન તેની કોટને હલાવી રહ્યો હતો.
તેના હાથમાં એક જૂનો ફોટો હતો.
તે ફોટોમાં એક પરિવાર હતો.
પિતા.
માતા.
અને બે બાળકો.
તે માણસ ફોટોને શાંતિથી જોઈ રહ્યો હતો.
પછી ધીમે બોલ્યો:
“હિસાબ હજુ પૂરો થયો નથી.”
પવન સાથે તેનો અવાજ અંધારામાં ગાયબ થઈ ગયો.
