ભારે વરસાદ વચ્ચે કાળા ડિબાંગ વાદળોથી ઘેરાયેલા જંગલના અવાવરું રસ્તે સમીરની ગાડી સ્લિપ થઈને એક ઝાડ સાથે અથડાઈને બંધ પડી ગઈ. સમીર ઓફિસના અગત્યના કામથી વડોદરાથી મુંબઈ હાઈવે પર જઈ રહ્યો હતો, પણ ગૂગલ મેપે શોર્ટકટ બતાવતા તે આ અજાણ્યા અને બિહામણા જંગલના કાચા રસ્તા પર ફસાઈ ગયો હતો. ગાડીનું એન્જિન સાવ મૃત થઈ ચૂક્યું હતું. તેણે ધ્રુજતા હાથે મોબાઈલ સ્ક્રીન તરફ જોયું—નેટવર્કનો એક પણ કાપો નહોતો.
આસપાસ ઘનઘોર અંધારું હતું. જંગલના વિરાટ, સૂકા વૃક્ષો જાણે રસ્તા પર કાળા રાક્ષસોની જેમ નમીને ઉભા હતા. પવનના સૂસવાટા સાથે પાંદડાઓનો અવાજ કોઈના રડવાનો આભાસ કરાવતો હતો. અચાનક, વરુઓના રડવાનો અને ઘુવડના તીણા અવાજોથી આખું વાતાવરણ થીજી ગયું. ઠંડી હવામાં સમીરના શરીર પર પરસેવાના ટીપાં વળી ગયા. ગાડીની બહાર નીકળતા જ તેને દૂર એક જૂનો, ખંડેર જેવો અવાવરું બંગલો દેખાયો. આશ્રય મેળવવા તે ફાટી આંખે તે બંગલા તરફ દોડ્યો. બંગલાનો લોખંડનો મોટો દરવાજો અવાજ સાથે સહેજ ખુલ્લો જ હતો, જાણે કોઈ તેની જ રાહ જોઈ રહ્યું હોય!
સમીર શ્વાસ લેવા હાંફતો અંદર દોડી ગયો. આખું ઘર ધૂળ, કરોળિયાના જાળા અને ભેજની વિચિત્ર દુર્ગંધથી ભરેલું હતું. હજી તો તેણે સોફા પર બેસીને રાહતનો શ્વાસ લીધો, ત્યાં જ ઉપરના માળેથી અવાજ આવ્યો—'ધબ... ધબ... ધબ...' જાણે કોઈ ભીના પગે ચાલી રહ્યું હોય.
સમીરે ગભરાઈને ઉપર બૂમ પાડી, "કોઈ છે ત્યાં? પ્લીઝ... મારી ગાડી ખરાબ થઈ ગઈ છે, હું સવાર સુધી અહીં રોકાઈ શકું?"
કોઈ જવાબ ન આવ્યો, પણ ચાલવાનો અવાજ બરાબર તેની ઉપરના રૂમ પાસે આવીને અટકી ગયો. સમીરે ધ્રુજતા હાથે ટોર્ચ ચાલુ કરી અને ભારે પગલે સીડીઓ ચડીને ઉપરના માળે ગયો. ત્યાં એક રૂમનો દરવાજો હવામાં આપમેળે જ ખૂલ્યો. રૂમની અંદર એક લોકિંગ ચેર (હલતી ખુરશી) કોઈ અદ્રશ્ય વજનથી જોરજોરથી હલી રહી હતી. કચડ-કચડ અવાજ રૂમમાં ગુંજી રહ્યો હતો. સમીરે ટોર્ચનો પ્રકાશ દીવાલ પર ફેંક્યો અને તેના હોશ ઊડી ગયા. ત્યાં તાજા લોહી જેવા લાલ રંગથી લખ્યું હતું: "તું પાછો આવી ગયો સમીર?"
"ના... ના! આ કોઈની મજાક છે!" સમીર પાછળ હટવા ગયો, પણ જોરદાર ધડાકા સાથે રૂમનો દરવાજો બહારથી બંધ થઈ ગયો.
તેણે દરવાજો ખખડાવતા બૂમો પાડી, "કોણ છે? દરવાજો ખોલો! બહાર કાઢો મને!"
તેણે પાછળ ફરીને જોયું તો ડાઇનિંગ ટેબલ પર ગરમ ચાની બે પ્યાલીઓ પડી હતી, જેમાંથી વરાળ નીકળતી હતી. અચાનક વિન્ડોના કાચ પર એક પડછાયો દેખાયો. એ એક સ્ત્રીનો પડછાયો હતો, જેના લાંબા વાળ હવામાં વિખરાયેલા હતા અને ગળું એક તરફ નમેલું હતું.
એ પડછાયો ધીમેથી બોલ્યો, "સમીર... તે દિવસે પણ વરસાદ આવો જ હતો ને?"
સમીરના માથામાં જાણે હજારો સોય ભોંકાઈ રહી હોય તેવો તીવ્ર દુખાવો ઉપડ્યો. તેના મગજમાં છ મહિના જૂની યાદોના ભયાનક ઝબકારો થયા—એ કાર, દારૂની બોટલ, પત્ની રાધિકા સાથેનો ઝઘડો, કારનું સ્ટેયરીંગ ફરવું, એક જોરદાર અકસ્માત અને રાધિકાની લોહીલુહાણ ચીસ!
સમીર કાન બંધ કરીને જમીન પર બેસી ગયો અને કરગરી પડ્યો, "રાધિકા! મને માફ કરી દે! એ મારો વાંક નહોતો, એ માત્ર એક અકસ્માત હતો! મને જવા દે!"
દીવાલોમાંથી રાધિકાનો હસવાનો ભયાનક અવાજ આવવા લાગ્યો, "ગુનેગાર ક્યારેય ભાગી શકતો નથી સમીર..." ડર હવે ચરમસીમાએ હતો, સમીરનું માનસિક સંતુલન સંપૂર્ણપણે ખોરવાઈ ગયું અને તે ચીસ પાડીને બેભાન થઈ ગયો.
સવારે જ્યારે તેની આંખો ખુલી, ત્યારે કોઈ અવાવરું બંગલો કે જંગલ નહોતું. તે સફેદ રંગની સીલિંગવાળા એક રૂમમાં પલંગ પર મજબૂત ચામડાના પટ્ટાથી જકડેલો હતો. તેની સામે સફેદ કોટ પહેરેલા એક ડોક્ટર અને બે પોલીસ ઓફિસર ઉભા હતા.
ડોક્ટરે નર્સ તરફ જોઈને કહ્યું, "આને ઇન્જેક્શન આપી દો. દર અઠવાડિયે આને આ જ ભયાનક ભ્રમ થાય છે. આ જંગલ, વરસાદ, ગાડી અને બંગલો... બધું જ આના મગજની ઉપજ છે. અહીં કોઈ ભૂત નથી."
પોલીસ ઓફિસરે પૂછ્યું, "ડોક્ટર, આ કેસ આટલો ગંભીર કેમ છે?"
ડોક્ટરે નિસાસો નાખીને કહ્યું, "છ મહિના પહેલાં સમીરે દારૂના નશામાં ગાડી ચલાવીને પોતાની જ પત્ની રાધિકાની હત્યા કરી નાખી હતી. કાયદાથી બચવા માટે તેણે પાગલ હોવાનો નાટક શરૂ કર્યો, પરંતુ તેના મગજ પર આ અકસ્માતનો એટલો ઊંડો આઘાત લાગ્યો કે હવે તેનું મગજ જ તેને સજા આપી રહ્યું છે. તે રોજ રાત્રે પોતાની જ નજરમાં શિકાર બની જાય છે. કોઈ ભૂત નથી, આ તેનો પોતાનો પશ્ચાતાપ છે."
ડોક્ટર અને પોલીસ ઓફિસર દરવાજો લોક કરીને બહાર નીકળી ગયા. રૂમમાં સાવ સન્નાટો છવાઈ ગયો. સમીરે હાશકારો અનુભવ્યો કે તે કોઈ અસલી ભૂતથી બચી ગયો છે અને પાગલખાનામાં સુરક્ષિત છે.
પરંતુ બરાબર બે મિનિટ પછી... રૂમની ટ્યુબલાઈટ એકાએક ઝબકવા લાગી—'ચાલુ-બંધ, ચાલુ-બંધ'.
રૂમનું તાપમાન બરફ જેવું ઠંડું થઈ ગયું. પલંગ પર બંધાયેલા સમીરના કાનમાં પાછળથી કોઈના બરફ જેવા ઠંડા શ્વાસનો અવાજ આવ્યો. તેણે ગભરાઈને પલંગની નીચે જોયું. જે ડોક્ટર હમણાં જ તેની સામે ઉભા હતા, તેમનો જ લોહીલુહાણ મૃતદેહ પલંગની નીચે પડ્યો હતો! તેમના ગળા પર કોઈના નખના ઊંડા ઘા હતા.
સમીરની આંખો ભયથી ફાટી ગઈ. જો અસલી ડોક્ટર ક્યારનાય મરી ચૂક્યા છે... તો હમણાં તેની સામે ઉભીને વાત કરનાર કોણ હતું?
એ જ ક્ષણે, છત પરથી લોહીના ટીપાં સમીરના ચહેરા પર પડવા લાગ્યા. તેણે ફફડતા હૃદયે ઉપર જોયું. છત પર ઊંધી ચોંટેલી રાધિકા લટકતી હતી, જેની આંખો સાવ સફેદ અને લોહીથી ભરેલી હતી.
તે બિહામણા અવાજે હસી અને બોલી, "એ નકલી ડોક્ટર સાચું કહેતો હતો સમીર... બંગલો અને જંગલ તો તારો ભ્રમ જ હતો. તને દુનિયાથી અલિપ્ત કરીને આ પાગલખાનાના બંધ રૂમમાં લાવવા માટે આ આખી માયાવી જાળ મેં જ રચી હતી... જેથી તું બહાર ક્યાંય ભાગી ન શકે. હવે આ રૂમમાં તારી ચીસો સાંભળવા વાળું પણ કોઈ નથી!"
રાધિકા છત પરથી સીધી સમીરની છાતી પર કૂદી. સમીર ચીસ પાડવા ગયો, પણ તેના ગળામાંથી અવાજ જ ન નીકળ્યો. પાગલખાનાના એ બંધ રૂમમાં સમીર સદા માટે કેદ થઈ ચૂક્યો હતો—પોતાની જ મરેલી પત્નીની સાથે.
