અમદાવાદના સાબરમતી રિવરફ્રન્ટ પર રાતનો છેલ્લો પ્રહર ચાલી રહ્યો હતો. ઘડિયાળમાં બે ના ટકોરા પડી ચૂક્યા હતા. આકાશમાં આસો મહિનાનો પૂનમનો ચાંદ આખો ખીલેલો હતો, જેની દૂધિયા ચાંદની આખા અમદાવાદ શહેર પર રેલાઈ રહી હતી. સાબરમતી નદીનું શાંત, ઘેરૂં પાણી એ ચાંદનીમાં જાણે હીરાની જેમ ચમકતું હતું. રિવરફ્રન્ટ પર સામાન્ય દિવસો જેવી ભીડ નહોતી, માત્ર પવનનો સરસર અવાજ અને પાણીના હળવા મોજાંનો નાદ ગુંજતો હતો.
નદીની બરાબર મધ્યમાં ઊભેલો અટલ બ્રિજ આ અંધારી રાતમાં એક આધુનિક અજાયબી જેવો લાગતો હતો. તેની કાચ અને સ્ટીલની બનેલી કમાન આકારની ડિઝાઈન પર લાલ, વાદળી અને લીલી એલઇડી લાઈટોની રોશની ઝિગઝેગ પેટર્નમાં ચમકી રહી હતી. એ લાઈટો જ્યારે નદીના પાણીમાં પ્રતિબિંબિત થતી, ત્યારે એવું લાગતું જાણે કોઈ કલાકારે પાણી પર રંગોની મહેફિલ સજાવી હોય.
૨૪ વર્ષનો આરવ હાથ જેકેટના ખિસ્સામાં નાખીને રિવરફ્રન્ટના વોકવે પર એકલો ચાલી રહ્યો હતો. આરવ વ્યવસાયે સોફ્ટવેર એન્જિનિયર હતો, પણ તેનો સ્વભાવ એકદમ રહસ્યમય હતો. તે બહુ ઓછું બોલતો અને અવારનવાર તેની કલ્પનાની દુનિયામાં ખોવાયેલો રહેતો. તેની આ માનસિક સ્થિતિને કારણે ડૉક્ટરોએ તેને 'ડે-ડ્રીમિંગ' અને તીવ્ર એકલતાનો શિકાર ગણાવ્યો હતો. આરવ માટે વાસ્તવિક દુનિયા કરતાં સપનાની દુનિયા વધુ સાચી હતી.
ચાલતા ચાલતા આરવ અટલ બ્રિજની બરાબર વચ્ચે પહોંચ્યો. ત્યાં કાચની પેનલ પાસે ઊભીને નદીને નિહાળતી એક યુવતી પર તેની નજર સ્થિર થઈ ગઈ. બ્રિજની માયાવી રોશની સીધી તેના ચહેરા પર પડતી હતી, જેના કારણે તેની ત્વચા કોઈ સંગેમરમરની મૂર્તિની જેમ ચમકતી હતી. તેણે સફેદ રંગનો વેસ્ટર્ન ડ્રેસ પહેર્યો હતો, જે પવનમાં લહેરાઈ રહ્યો હતો. તેના ઘૂંટણ સુધી લાંબા, રેશમી કાળા વાળ હવામાં ઉડતા હતા અને તેની મોટી, નશીલી આંખોમાં એક અજીબ ઉદાસી અને આકર્ષણનું મિશ્રણ હતું.
આરવ જાણે કોઈ સંમોહનના પાશમાં બંધાઈ ગયો હોય તેમ તેના તરફ ખેંચાયો. તે નજીક ગયો. બંનેની નજરો મળી.
છોકરીએ તેના ગુલાબી હોઠો પર એક મનમોહક સ્મિત લાવીને કહ્યું, "હું મિરાયા... તું બહુ મોડો આવ્યો આરવ."
આરવ ચોંક્યો, "તું મારું નામ જાણે છે?"
મિરાયા હસી, તેનો અવાજ કોઈ સિતારના તાર જેવો મધુર હતો, "હું તને સદીઓથી જાણું છું."
એ મોડી રાતે, પૂનમના ચાંદની સાક્ષીએ, અટલ બ્રિજ પર બંને હાથમાં હાથ પરોવીને ચાલવા લાગ્યા. મિરાયાની વાતોમાં અદભુત રોમાન્સ અને ગૂઢ રહસ્ય હતું. તે બ્રહ્માંડ, આત્માઓ અને સમયના ચક્રો વિશે એવી વાતો કરતી હતી જે આરવે ક્યારેય સાંભળી નહોતી. આરવ તેના પ્રેમમાં ગળાડૂબ થઈ ગયો. તેને લાગ્યું કે તેના જીવનની બધી એકલતા આ એક જ રાતમાં ઓગળી ગઈ છે.
પરંતુ, જેમ જેમ આકાશમાં સવારનો આછો ભૂરો પ્રકાશ ફેલાવા લાગ્યો, મિરાયાનો ચહેરો ધૂંધળો થવા લાગ્યો. તે ધીમેથી બોલી, "આપણી વાતો અધૂરી છે આરવ, પણ તારો ચહેરો મને યાદ રહેશે."
અને અચાનક... એક તીવ્ર આંચકા સાથે આરવની આંખ ખુલી ગઈ!
આરવ જોરજોરથી શ્વાસ લેતો બેડ પર બેઠો થઈ ગયો. કપાળ પર પરસેવાના ટીપાં હતાં. આજુબાજુ જોયું તો તેનો પોતાનો રૂમ હતો અને સવારના સાત વાગ્યા હતા. "ઓહ ઈશ્વર! આ માત્ર એક સપનું હતું?" તે બબડ્યો. સપનું એટલું જીવંત હતું કે તેના હોઠ પર હજી પણ મિરાયાના સ્પર્શની ભીનાશ અનુભવાતી હતી.
પરંતુ અહીંથી સાયકોલોજિકલ ટ્વિસ્ટ શરૂ થયો. આરવના મગજમાં મિરાયાનો એ દૈવી ચહેરો, તેના વાળની સુગંધ બધું જ એકદમ સ્પષ્ટ યાદ હતું, પણ આશ્ચર્યજનક રીતે, રાત્રે તેમની વચ્ચે કઈ કઈ વાતો થઈ હતી તે બધું જ તેના મગજમાંથી સંપૂર્ણપણે ડિલીટ થઈ ગયું હતું! તે ગમે તેટલો પ્રયત્ન કરે, વાતો યાદ જ નહોતી આવતી.
તે બેચેનીમાં ઊભો થયો, મોં ધોઈને ફ્રેશ થયો અને ચાનો કપ લઈને જેવો બેઠો કે તેના મોબાઈલમાં ન્યૂઝ એપનું નોટિફિકેશન ધણધણી ઉઠ્યું. હેડલાઈન વાંચતા જ તેના હાથમાંથી ચાનો કપ નીચે પડ્યો અને કાચના ટુકડા સાથે ચા આખા ફ્લોર પર ફેલાઈ ગઈ.
"બ્રેકિંગ ન્યૂઝ: સાબરમતી રિવરફ્રન્ટ પર અટલ બ્રિજ પાસેથી મોડી રાતે મિરાયા નામની યુવતીની લાશ મળી. શ્વાસ ગૂંગળાવવાથી મોત. પોલીસ સીસીટીવી ફૂટેજના આધારે મોડી રાતે તેની સાથે દેખાયેલા અજાણ્યા પ્રેમીની શોધમાં..."
આરવે ધ્રૂજતા હાથે ન્યૂઝ લિંક ખોલી અને સીસીટીવીનો સ્ક્રીનશોટ જોયો. તેના આખા શરીરમાંથી લોહી થીજી ગયું. બ્રિજની રંગબેરંગી લાઈટો વચ્ચે મિરાયા સાથે હાથમાં હાથ નાખીને ચાલતો કાળા જેકેટવાળો યુવાન બીજું કોઈ નહીં, પણ પોતે... આરવ જ હતો!
તેનું મગજ ચકરાવે ચડ્યું. 'જો હું આખી રાત રૂમમાં સૂતો હતો, તો સીસીટીવીમાં કેવી રીતે આવ્યો? શું મને સ્લીપવોકિંગ (ઊંઘમાં ચાલવાની બીમારી) છે? કે પછી મારી અંદર કોઈ બીજી સાયકોલોજિકલ પર્સનાલિટી છે જેણે રાત્રે જઈને આ ખૂન કર્યું?' આરવ પોતાના જ મગજ પર શંકા કરવા લાગ્યો. તે પોતાની જાતને જ પાગલ સમજી રહ્યો હતો.
બરાબર એ જ વખતે તેના ઘરનો દરવાજો જોરજોરથી ખખડ્યો.
સામે ઇન્સ્પેક્ટર રાઠોડ અને પોલીસ ફોર્સ ઊભી હતી. રાઠોડે આરવને સીસીટીવી ફૂટેજ બતાવીને કડક અવાજમાં કહ્યું, "આરવ મહેતા, તું જ ગઈકાલે રાત્રે મિરાયા સાથે હતો. સબૂત સાફ છે. બોલ, તેં એનું ગળું કેમ દબાવ્યું?"
"સર, હું ઘરમાં જ હતો! મને બસ એક સપનું આવ્યું હતું..." આરવે રડતા રડતા પોતાની માનસિક સ્થિતિ સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
ઇન્સ્પેક્ટર રાઠોડ ક્રૂરતાથી હસ્યા, "સપનાની વાર્તાઓ કોર્ટમાં નથી ચાલતી. લોકઅપમાં ચાલ!"
આરવને જેલના અંધારિયા લોકઅપમાં પૂરી દેવામાં આવ્યો. સાંજ ઢળી અને રાતના બરાબર બે વાગ્યા. એ જ સમય, જ્યારે ગઈકાલે રાત્રે તે મિરાયાને મળ્યો હતો. અચાનક જેલની બેરેકમાં ઠંડો પવન ફૂંકાયો. લોખંડના સળિયા પાછળથી પાયલનો અવાજ આવ્યો... છન... છન...
આરવે નજર ઊંચી કરી. અંધારામાં મિરાયા ઊભી હતી. તેનું શરીર આછું પારદર્શક હતું અને તેની આસપાસ એક દૈવી પ્રકાશ હતો.
"મિરાયા! તું... તું તો આત્મા છે? શું મેં તને મારી નાખી છે?" આરવે ગભરાઈને પૂછ્યું.
મિરાયાએ નકારમાં માથું હલાવ્યું અને જેલના સળિયાની આરપાર પોતાનો હાથ લંબાવ્યો, "ના આરવ, તેં મને નથી મારી. તું કોઈ માનસિક બીમારીનો શિકાર નથી. તારી પાસે 'એસ્ટ્રલ પ્રોજેક્શન' ની અલૌકિક શક્તિ છે. તારો આત્મા રાત્રે જાગૃત થઈને શરીરની બહાર નીકળે છે. ગઈકાલે રાત્રે તારો આત્મા મારી પાસે આવ્યો હતો. હું એ સમયે જીવતી હતી આરવ... પણ આપણી મુલાકાત પછી કોઈએ મારો જીવ લઈ લીધો."
"પણ મને આપણી વાતો કેમ યાદ નથી?" આરવે પૂછ્યું.
"કારણ કે તારો ભૌતિક મગજ હજી આ એસ્ટ્રલ શક્તિને સહન નથી કરી શકતો. યાદ કર આરવ, ગઈકાલે રાત્રે મેં તને ખૂનીનું નામ આપ્યું હતું. એ ખૂની બીજું કોઈ નહીં, પણ તને પકનાર ઇન્સ્પેક્ટર રાઠોડ પોતે જ છે! તેણે મને બ્લેકમેલ કરીને પૈસા પડાવવા રિવરફ્રન્ટ પર બોલાવી હતી અને ના પાડતા મારો જીવ લઈ લીધો. હવે તે તને બલિનો બકરો બનાવી રહ્યો છે."
બરાબર એ જ સમયે કોરિડોરમાં બૂટનો અવાજ આવ્યો અને મિરાયા ગાયબ થઈ ગઈ. ઇન્સ્પેક્ટર રાઠોડ કેબિન તરફ જઈ રહ્યો હતો. આરવની નજર રાઠોડના શર્ટના કોલર પાછળ ગઈ. ત્યાં નખના તાજા સ્ક્રેચ (ઝઝૂમવાના નિશાન) હતા. રાઠોડના એ નિશાન જોતા જ આરવના મગજનું તાળું ખૂલી ગયું! મિરાયાએ સપનામાં કહેલી બધી જ વાતો અને રાઠોડનું નામ તેના મગજમાં વીજળીની જેમ ચમકી ગયા. રહસ્ય ખુલ્લું પડી ગયું હતું, પણ પુરાવો ક્યાં હતો?
આરવ સમજી ગયો કે કાયદાની રીતે તે રાઠોડને નહીં હરાવી શકે. તેણે પોતાની અર્બન ફેન્ટસી શક્તિ—એસ્ટ્રલ પ્રોજેક્શનનો ઉપયોગ કરવાનું નક્કી કર્યું.
જેલના ખૂણામાં બેસીને આરવે આંખો બંધ કરી. તેણે પોતાના શ્વાસ પર કાબૂ મેળવ્યો અને આત્માને શરીરથી અલગ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો. થોડી જ સેકન્ડોમાં, એક તીવ્ર આંચકા સાથે આરવનો પ્રકાશિત આત્મા તેના ભૌતિક શરીરને જેલમાં છોડીને બહાર નીકળી આવ્યો. તે દીવાલો અને સળિયાની આરપાર થઈને સીધો રાઠોડની ઓફિસમાં પહોંચ્યો. રાઠોડ ટેબલ પર દારૂ પીને અર્ધબેભાન અવસ્થામાં આડો પડ્યો હતો. ટેબલ પર જ કેસ પ્રોપર્ટી તરીકે જપ્ત થયેલો આરવનો મોબાઈલ હતો.
આરવે પોતાની આત્મિક ઉર્જા એકઠી કરી. તેણે ભૌતિક વસ્તુને સ્પર્શ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો. ભારે જહેમત બાદ, તેણે રાઠોડની જ આંગળી પકડીને તેનો મોબાઈલ ફિંગરપ્રિન્ટથી અનલોક કર્યો. આરવે રાઠોડના ફોનમાંથી ઓફિશિયલ પોલીસ હેડક્વાર્ટરના ગ્રુપમાં મેસેજ ટાઈપ કર્યો: "મેં જ પૈસાના વિવાદમાં અટલ બ્રિજ પર મિરાયાનું ગળું દબાવીને ખૂન કર્યું છે. મારા ગળા પર તેના નખના નિશાન છે. આરવ મારો મહોરો છે." અને સાથે રાઠોડના ગળાના નિશાનનો ક્લોઝ-અપ ફોટો પાડીને સેન્ડ કરી દીધો!
બરાબર એ જ ક્ષણે, રૂમની લાઈટો ઝબકવા લાગી. આખી ઓફિસનું તાપમાન માઈનસમાં જતું રહ્યું. રાઠોડની આંખ ખુલી. તેની સામે હવામાં તરતો આરવનો આત્મા અને તેની બાજુમાં લોહીલુહાણ આંખોવાળી મિરાયા ઊભી હતી!
"ભૂૂૂૂૂત...!" રાઠોડ જોરથી ચીસ પાડી ઉઠ્યો અને ખુરશી પરથી નીચે પલટી ગયો. મિરાયાના આત્માએ રાઠોડને હવામાં બે ફૂટ અધ્ધર ઉઠાવ્યો. રાઠોડ હવામાં હાથ-પગ પછાડવા લાગ્યો, "મને માફ કરી દો! હા, મેં જ મિરાયાને મારી છે!"
મેસેજ જોઈને તરત જ દોડી આવેલા સિનિયર ડીસીપી (DCP) અને અન્ય પોલીસ ઓફિસર્સે કેબિનનો દરવાજો તોડ્યો. તેમણે રાઠોડને હવામાં તરફડતો અને પોતાની જાતે જ ગુનો કબૂલ કરતો જોયો. ડીસીપીએ તુરંત જ રાઠોડને એરેસ્ટ કરવાનો ઓર્ડર આપ્યો.
બીજી તરફ, આરવનો આત્મા પાછો જેલમાં આવ્યો અને તેના શરીરમાં સમાઈ ગયો. આરવે હાંફતા હાંફતા આંખો ખોલી.
બીજી સવારે, આરવને સન્માનપૂર્વક જેલમાંથી મુક્ત કરવામાં આવ્યો. મીડિયામાં આ કેસ 'અટલ બ્રિજ મિસ્ટ્રી' તરીકે ફેમસ થઈ ગયો હતો. આરવ જેલની બહાર નીકળીને સીધો સાબરમતી રિવરફ્રન્ટ પર ગયો. દિવસના અજવાળામાં પણ અટલ બ્રિજ એટલો જ સુંદર લાગતો હતો.તે નદી કિનારે ઊભો હતો ત્યાં જ પવનની એક લહેરખી તેની પાસેથી પસાર થઈ. હવામાં મિરાયાનો પરિચિત મધુર અવાજ ગુંજ્યો: "થેન્ક યુ આરવ... આપણી વાર્તા ભલે અધૂરી રહી, પણ આપણો પ્રેમ અને આ ન્યાય હંમેશાં આ બ્રિજના સાક્ષીએ અમર રહેશે."
આરવ મુસ્કુરાયો. તે જાણી ગયો હતો કે હવે મિરાયાના આત્માને શાંતિ મળી ગઈ છે. ભલે તે સપનામાં શરૂ થયેલી એક ફેન્ટસી લવ સ્ટોરી હતી, પણ તે આરવના જીવનની સૌથી ધમાકેદાર અને સચ્ચાઈથી ભરેલી હકીકત બની ગઈ હતી.
