ಕಳುವಾದ ಎರಡು ದಿನಗಳ ನಂತರವೂ ಶಿರಡಿಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೋಲಾಹಲವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಒಂದು ಬಗೆಯ ಭಾರವಾದ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಊರ ಜನರಿಗೆ ಕಳ್ಳ ಸಿಗದಿರುವ ಆತಂಕಕ್ಕಿಂತ, ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಅನ್ಯರಂತೆ ದುರ್ಬಲವಾಯಿತೇ? ಎಂಬ ಸಂಕಟ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಕಳ್ಳ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ, ಅವನನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನಂಬಿಕೆ ಗಳಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಳ್ಳ ಸಿಗದಿರುವುದು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮೇಲೂ, ಸ್ವತಃ ತಮ್ಮ ಮೇಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು. ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯನವರೂ ಈ ಮೌನವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಮೊಮ್ಮಗ ವಿಶ್ವಾಸ್ನಿಗೆ ತಾಳೆಗರಿಯ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಓದಲು ಹೇಳಿ, ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ದಿನಚರಿಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಕೇಂದ್ರದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತರು.
ಅಜ್ಜ, ವಿಶ್ವಾಸ್ ಕೇಳಿದ, ಆ ಚಿನ್ನದ ಚೀಲವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆ ಸಾಧುವೇ ಕದ್ದಿರಬಹುದೇ?
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ: ಇಲ್ಲ ವಿಶ್ವಾಸ್. ಸಾಧು ಕದ್ದಿದ್ದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಪಾಪದ ಭಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪದ ಭಯವಿಲ್ಲದವನು ಸಾಧುವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಧು ಹಣವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲಾರ.
ವಿಶ್ವಾಸ್: ಹಾಗಾದರೆ ಆ ರೈತ, ಗಣೇಶಪ್ಪ, ಅಥವಾ ಶಿವಣ್ಣ... ಯಾರಾದರೂ...?
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ: ಕಳ್ಳ ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ. ನಷ್ಟದ ಬೆಲೆ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಮುಖ್ಯ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ಕಳ್ಳ ನಮ್ಮ ಊರಿನವನೇ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಅವನು ನಮ್ಮನ್ನು ನಂಬದೆ ಕದ್ದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದರ್ಥ. ಅದೇ ನಿಜವಾದ ದುರಂತ.
ಅದೇ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ, ಸಮುದಾಯ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಯುವಕನಾದ ರಾಮಣ್ಣ ಬಂದ. ರಾಮಣ್ಣ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ, ಆದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅಸಡ್ಡೆ ಇತ್ತು.
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ,ರಾಮಣ್ಣ ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದ, ನೀವು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೇ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದೀರಿ. ಹೊರಗಿನ ಲೋಕ ಬದಲಾಗಿದೆ. ನೀವು ಆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಒಂದು ಚಿಲಕವನ್ನಾದರೂ ಹಾಕಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾಳೆ ನನ್ನ ಜಮೀನು ಪತ್ರ ಕಳವಾದರೆ ಯಾರು ಹೊಣೆ?
ರಾಮಣ್ಣನ ಮಾತುಗಳು ಮೊದಲು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಿರುಕನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವು.
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ಶಾಂತವಾಗಿ ನಾವು ಈ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ನಂಬಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುತ್ತೇವೆ ರಾಮಣ್ಣ. ಕಾಗದಗಳಿಗಿಂತ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸೇ ದೊಡ್ಡ ಬೀಗ.
ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ,ರಾಮಣ್ಣ ನಕ್ಕ. ನಂಬಿಕೆ ಮರಳುಗಡಿಯಾರದ ಹಾಗೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾಲ ಮಿತಿ ಇದೆ. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಪುಣ್ಯಪೀಠಕ್ಕೆ ಭದ್ರವಾದ ಬೀಗ ಹಾಕದಿದ್ದರೆ, ಜನ ಬರಲು ಹೆದರುತ್ತಾರೆ.
ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಲೇ ರಾಮಣ್ಣ, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಮರದ ತುಂಡಿನಿಂದ ಕೇಂದ್ರದ ಬಾಗಿಲಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ಗೀಚಿದ. ಅವನು ಗೀಚಿದ್ದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಕೃತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಚಿಲಕ ಹಾಕುವ ಜಾಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಗುರುತು. ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯನವರಿಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಕಳ್ಳ ಬಂದಾಗಲೂ ಬೀಳದಿದ್ದ ಕಂಬಕ್ಕೆ, ಈಗ ಊರ ಯುವಕನಿಂದ ಅಪನಂಬಿಕೆಯ ಗಾಯ ಆಯಿತು. ಕಳ್ಳ ವಸ್ತು ಕದಿಯಲು ಬಂದಿದ್ದ, ಆದರೆ ರಾಮಣ್ಣ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದಿದ್ದ. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಓಡಿಹೋಗಿ ಆ ಗುರುತನ್ನು ಅಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಅದು ಮರದೊಳಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯ ದುಃಖದಿಂದ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದರು. ರಾಮಣ್ಣ, ನೀನು ಈ ಕೇಂದ್ರದ ತತ್ವಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ದ್ರೋಹ ಇದು. ನೀನು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಚಿಲಕವನ್ನು ಹಾಕಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಂಬಿಕೆಯ ಸಾವಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದಿದ್ದೀಯ. ರಾಮಣ್ಣ ಭುಜ ಕದಡಿ ಹೊರಟುಹೋದ. ಆದರೆ ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ಗೀಚಿದ ಗುರುತು ಊರಿನವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಅಳಿಸಲಾಗದಂತೆ ಉಳಿಯಿತು.
ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯನವರು ಕಾಲವಾದರು. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ಹಿಂದಿರುಗಿದ. 'ಧರ್ಮಸಂಕೇತ' ಇನ್ನೂ ಬಾಗಿಲಿಲ್ಲದೆ ಮೌನವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಹಳೆಯ ಮರದ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ರಾಮಣ್ಣ ಗೀಚಿದ ಚಿಲಕದ ಗುರುತು ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ವಿಶ್ವಾಸ್ ಆ ಚಿಲಕದ ಗುರುತನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಮರುದಿನ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಗಣೇಶಪ್ಪ ಬಂದು, ಕೇಂದ್ರದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರು.
ವಿಶ್ವಾಸ್, ಗಣೇಶಪ್ಪ ಹೇಳಿದರು, ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಂಬಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾನೀಗ ನನ್ನನ್ನೇ ನಂಬುತ್ತಿಲ್ಲ. ಚಿನ್ನದ ಕಳುವಿನಿಂದ ನಷ್ಟ ಆಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿಲ್ಲ. ನಂಬಿಕೆಯ ಯುಗ ಮುಗಿದಿದೆ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜನನ್ನು ನಂಬಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಇಡೀ ಊರನ್ನು ನಂಬಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಗಣೇಶಪ್ಪ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹೊಸ, ದೊಡ್ಡ ಕಬ್ಬಿಣದ ಚಿಲಕ ಮತ್ತು ಬೀಗವನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸ್ ಮುಂದಿಟ್ಟರು. ದಯವಿಟ್ಟು, ನಾಳೆಯಿಂದಲಾದರೂ ಈ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ. ನಂಬಿಕೆ ಸತ್ತುಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಇದು ನಂಬಿಕೆಯ ಯುಗದ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು. ಬಾಗಿಲುಗಳು ಇನ್ನೇನು ಬೀಳಲಿವೆ.
ಕೇಂದ್ರದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಕೊನೆಗೂ ಚಿಲಕ ಬೀಳುವ ದಿನ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು.
ಅಂದಿಗೆ ಸರಿ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಸಂದಿದ್ದವು. ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯನವರು ಕಾಲವಾಗಿ, ಅವರ ಮೊಮ್ಮಗ ವಿಶ್ವಾಸ್ ಪಟ್ಟಣದ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಹಳ್ಳಿಯ ನಂಟು ಕಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಹಳೆಯ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಗಣೇಶಪ್ಪನವರ ಒತ್ತಾಯದ ಮೇರೆಗೆ ಮತ್ತು ಇಡೀ ಊರಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಮೌನ ಸಂಶಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು, 'ಧರ್ಮಸಂಕೇತ' ಕೇಂದ್ರದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಚಿಲಕ ಹಾಕುವ ಕಾರ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದು ಬರೀ ಚಿಲಕ ಅಲ್ಲ ವಿಶ್ವಾಸ್, ಗಣೇಶಪ್ಪ ಹೇಳಿದರು, ಇದು ನಮ್ಮ ಹೊಸ ಭದ್ರತೆಯ ಆರಂಭ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕಳ್ಳ ಬರಲು ಹೆದರುತ್ತಾನೆ.
ವಿಶ್ವಾಸ್ ಚಿಲಕವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ರಾಮಣ್ಣ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಗೀಚಿದ ಗುರುತಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಕಳ್ಳನ ಹೆದರಿಕೆಗಿಂತ, ಗಣೇಶಪ್ಪ, ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ. ಬೀಗ, ಒಂದು ಬಗೆಯ ಅಪರಾಧದ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಂತಿದೆ.
ಅದೇಕೆ ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡ್ತೀಯಾ ವಿಶ್ವಾಸ್?
ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದಾಗ, ಕಳ್ಳತನವಾದರೆ ನಷ್ಟ ಕಳ್ಳನಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಈಗ ಚಿಲಕ ಹಾಕಿದರೆ, ಪ್ರತಿ ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೂ ನಾವೇ ಹೊಣೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಾಗಿಲು ಬೇಕಾಯಿತು.
ಗಣೇಶಪ್ಪ ಕೋಪಗೊಂಡವರಂತೆ ಚಿಲಕವನ್ನು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಜಡಿದು, ತಮ್ಮದೇ ಬೀಗವನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ, ಕ್ಲಿಕ್ ಎಂದು ಬೀಗ ಹಾಕಿದರು. ಆ ಶಬ್ದ ಶಿರಡಿಹಳ್ಳಿಯ ಮೌನವನ್ನು ಭೇದಿಸಿತು. ಆ ಕ್ಲಿಕ್' ಶಬ್ದವು ಆ ಊರಿನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯ ಯುಗದ ಅಂತ್ಯ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದಂತೆ ಇತ್ತು. ಚಿಲಕ ಹಾಕಿದ ಮೂರೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಘಟನೆಯೊಂದು ಸಂಭವಿಸಿತು.
ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ತಿಮ್ಮಣ್ಣಯ್ಯನವರು ಹಳೆಯ ರೈತ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಜಮೀನು ಪತ್ರಗಳ ಹಗ್ಗದ ಗಂಟು ಕಳುವಾಯಿತು.
ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿದ ನಂತರ ನಡೆದ ಮೊದಲ ಕಳ್ಳತನ ಇದು. ಇಡೀ ಊರು ದಂಗಾಗಿ ಹೋಯಿತು. ಚಿಲಕ ಹಾಕಿದರೂ ಕಳ್ಳ ಹೇಗೆ ಬಂದ?
ಗಣೇಶಪ್ಪ ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಡವಾಗಿದ್ದರು. ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಚಿಲಕ ಬಿದ್ದ ಜಾಗವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಕಳ್ಳ ಬಂದಿದ್ದು ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಕಳ್ಳ ಕೇವಲ ಮರದ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬಗ್ಗಿಸಿ, ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಹರಿದು, ಒಳಗೆ ನುಸುಳಿದ್ದ! ಹಳೆಯ, ನಮ್ಯ ಮರವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಚಿಲಕದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಕಳ್ಳತನ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
ವಿಶ್ವಾಸ್ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದರು, ಚಿಲಕ ಕೇವಲ ಮಾನಸಿಕ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಳ್ಳ ಕದ್ದಿದ್ದು ನಮ್ಯತೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು. ಚಿಲಕವಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಭದ್ರತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆವು.
ಗಣೇಶಪ್ಪ ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತೆ ಸುಮ್ಮನಾದರು. ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಚಿಲಕ, ಬರೀ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬಾಗಿಲು. ಕಳ್ಳರಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಲ್ಲ.
ಆ ಸಂಜೆ, ಗಣೇಶಪ್ಪನವರು ವಿಶ್ವಾಸ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆ ಮತ್ತು ಗುಟ್ಟು ಅಡಗಿದ್ದವು.
ವಿಶ್ವಾಸ್, ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾ? ನಾನು ಯಾಕೆ ಆ ಚಿನ್ನದ ಚೀಲ ಕಳುವಾದ ದಿನದಿಂದ ಇಷ್ಟು ಭಯಪಟ್ಟೆ ಅಂತ? ಹಣದ ನಷ್ಟಕ್ಕಾ? ಅಲ್ಲ, ವಿಶ್ವಾಸ್. ನೀನು ಚಿಲಕ ಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ, 'ನಷ್ಟದ ಹೊಣೆ ನಮ್ಮದು' ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ಯಲ್ಲ? ಅದು ನಿಜ. ಆ ಜಮೀನು ಪತ್ರ ಕಳುವಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಆ ಚಿನ್ನದ ಚೀಲ ಕಳ್ಳತನವಾದದ್ದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.
ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು, ನೀವು ನೋಡಿದ್ರಿ? ಯಾರು ಕದ್ದರು?
ಗಣೇಶಪ್ಪ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿ ಬಂದವು. ಕದ್ದಿದ್ದು ಆ ಸಾಧುವಲ್ಲ, ಆ ರೈತನಲ್ಲ, ಆ ಊರವರೂ ಅಲ್ಲ. ಆ ಚಿನ್ನದ ಚೀಲವನ್ನು ತೆಗೆದಿದ್ದು ಅದು ಬರೀ ಆ ಸಾಧುವಿನ ಸಣ್ಣಾಟವಾಗಿತ್ತು. ಆತ ನಿಜವಾಗಿ ಕದ್ದವನಲ್ಲ.
ವಿಶ್ವಾಸ್ನ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಹಾಗಾದರೆ ಯಾರು ಕದ್ದರು?
ಗಣೇಶಪ್ಪ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು, ನಾನು. ಹೌದು, ನಾನೇ ಆ ಜಮೀನು ಪತ್ರವನ್ನು ಕದ್ದೆ.
ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ಇದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಘಾತ. ನೀವಾ? ಯಾಕೆ?
ಗಣೇಶಪ್ಪ ನಾನು ಆ ರೈತನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಹಣವನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಕೊಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಪತ್ರಗಳು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಕದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಋಣ ಮರೆಮಾಚಬಹುದು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ಚಿಲಕ ಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಕೃತ್ಯದ ಅರಿವಾಯಿತು. ನಂಬಿಕೆ ಇದ್ದಾಗ ಯಾರೂ ಕದಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಚಿಲಕ ಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ, ನಾನು ಕದಿಯಲು ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ.
ಗಣೇಶಪ್ಪ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಜಮೀನು ಪತ್ರಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸ್ಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿಸಿದರು.
ಈ ಘಟನೆಯು ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿತು. ಚಿಲಕ ಕಳ್ಳನನ್ನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅನುಮಾನ ಮತ್ತು ದುರಾಶೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಿತು.
ಗಣೇಶಪ್ಪ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ವಿಶ್ವಾಸ್, ಇನ್ನು ಚಿಲಕ ಬೇಡ. ನಮಗೆ ಬೇಕು ಕಬ್ಬಿಣದ ಭದ್ರತೆ ಯಾರೂ ಮುರಿಯಲು ಆಗದ ಬಲಿಷ್ಠ ಬೀಗ ಬೇಕು. ನಂಬಿಕೆ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ, ಇನ್ನು ಆ ಬೀಗವೇ ನಮ್ಮ ದೇವರು.
ಶಿರಡಿಹಳ್ಳಿಯ ಮರದ ಯುಗ ಮುಗಿದು, ಬೀಗಗಳ ಯುಗ ಆರಂಭವಾಯಿತು.
ಮುಂದುವರೆಯುವುದು.
