ભાગ ૧૭: ફેલ્કનનું વોર્નિંગ સિગ્નલ
સાંજ ઓગળીને રાતમાં પ્રવર્તિત થઈ ચૂકી હતી. કોલેજ કેમ્પસની સ્ટ્રીટ લાઈટ્સનો પીળો પ્રકાશ રસ્તા પર પથરાયેલો હતો.
આરવ હોસ્ટેલની બાલ્કનીમાં એકલો ઊભો હતો. એની આંખો સામે અંધકાર હતો અને દિમાગમાં ડૉ. વ્યાસના ષડયંત્રનું ભયાનક જાળું ગૂંથાઈ રહ્યું હતું. ફેલ્કને આપેલી માહિતી અને આધ્યાની રોસ્ટર ડ્યુટી—આ બંને કોઈ સંયોગ નહોતો. ડૉ. વ્યાસે અત્યંત ચાલાકીથી આધ્યાની ડ્યુટી વોર્ડ નંબર ૭ માં મુકાવી હતી, કારણ કે એ વોર્ડની બરાબર પાછળની દીવાલ જૂના એનાટોમી હોલને સ્પર્શીને આવેલી હતી.
આવતીકાલે રાત્રે જ્યારે ભાઉરાવના ગુંડાઓ ડ્રગ્સની ડિલિવરી લેવા આવશે, ત્યારે જો આરવ એમને રોકવા જશે, તો ડૉ. વ્યાસ આધ્યા પર હુમલો કરાવી દેશે! આરવે કાં તો પોતાનું મિશન બચાવવાનું હતું, કાં તો પોતાનો પ્રેમ.
"અલા ભાઈ આરવ, તું અહીં બાલ્કનીમાં શું તારા ભવિષ્યના તારા ગણી રહ્યો છે?" કેતનનો અવાજ પાછળથી આવ્યો. આરવે પાછળ વળીને જોયું. કેતને પોતાના ડાબા હાથની હથેળી પર ભૂરી પેનથી પેથોલોજીના અઘરા સ્પેલિંગ લખ્યા હતા.
"આ જો ભાઈ, કાલે વાઈવા (Viva) માં પૂછશે તો હાથમાંથી જોઈને બોલી જઈશ. આને કહેવાય સ્માર્ટ વર્ક!"
જિગ્નેશ પાછળથી આવ્યો અને કેતનના માથામાં ધીમેથી ટપલી મારી. "અલા ભાઈ, હાથ પર પરસેવો વળશે એટલે તારું 'પેરાસિટામોલ' ભૂંસાઈને 'પેરાલિસિસ' થઈ જશે! વાંચવા બેસ છાનોમાનો."
આરવના કઠોર ચહેરા પર ફરી એકવાર આ નિર્દોષ મિત્રતાને જોઈને સ્મિત આવી ગયું. આ જ તો એ મધ્યમવર્ગીય, સહજ દુનિયા હતી જેના રક્ષણ માટે આરવ સરહદો પર લડ્યો હતો.
રાતના બાર વાગ્યા.
રૂમમાં બંને મિત્રો ઊંઘી ગયા પછી આરવે પોતાની સ્માર્ટવોચ એક્ટિવેટ કરી.
"ફેલ્કન, ડૉ. વ્યાસનો ઈરાદો સ્પષ્ટ છે. એ આવતીકાલ રાતની ડિલિવરીમાં આધ્યાને 'કોલેટરલ ડેમેજ' (Collateral Damage) બનાવવા માંગે છે. જો હું ડ્રગ્સ પકડવા જઈશ, તો આધ્યાનો જીવ જોખમમાં મુકાશે. મને અત્યારે ને અત્યારે બેકઅપ ટીમ જોઈએ." આરવનો અવાજ અત્યંત ધીમો, પણ એકદમ સત્તાવાહી હતો.
"નેગેટિવ, કેપ્ટન." ઇયરપીસમાંથી ફેલ્કનનો લાચાર અવાજ આવ્યો. "લોકલ પોલીસ ભાઉરાવના પેરોલ પર છે. જો આપણે દિલ્હીથી કોઈ સ્પેશિયલ ટીમ મોકલીશું, તો ડૉ. વ્યાસના 'શેડો' ને ખબર પડી જશે અને એ ડીલ કેન્સલ કરીને ભૂગર્ભમાં ઉતરી જશે. આ નેટવર્કને જડમૂળથી ખતમ કરવાનો આવતીકાલ રાતનો આ જ એકમાત્ર મોકો છે. કેપ્ટન... તમે ત્યાં બિલકુલ એકલા છો."
આરવે આંખો મીંચી લીધી. એની મુઠ્ઠીઓ વળી ગઈ. "એક સૈનિક ક્યારેય એકલો નથી હોતો ફેલ્કન, જ્યારે એની માતૃભૂમિ અને એના પ્રેમની રક્ષા કરવાની વાત આવે. આવતીકાલની રાત... ડૉ. વ્યાસ અને ભાઉરાવ બંને માટે છેલ્લી રાત હશે."
**********************
શીતળ સવારની શાંતિ જાગી ગયેલા શહેરના કલબલાટમાં સમાઈ ગઈ.
પૂર્વમાં મહાનારંગી સૂર્ય ઉપર આવી ચૂક્યો હતો. એના સોનેરી કિરણો સ્વામી વિવેકાનંદ મેડિકલ કોલેજના ભવ્ય દરવાજા પર પડી રહ્યા હતા.
આરવ લાઈબ્રેરીની બહારના બાંકડા પર આધ્યાની રાહ જોતો બેઠો હતો. આધ્યા આવી. એણે ધીમા અને આકર્ષક પગલે આરવની પાસે આવીને એક તાજું લાલ સફરજન આરવના હાથમાં મૂક્યું.
"ગુડ મોર્નિંગ! કાલે રાતનો તારો તાવ પૂરો ઉતરી ગયો છે એની ખાતરી કરવા માટે આ 'એન એપલ અ ડે' વાળો કીમિયો." આધ્યાએ ખડખડાટ હસતા કહ્યું.
આરવે સફરજન હાથમાં લીધું, પણ એના ચહેરા પર ગંભીરતા હતી.
"આધ્યા..." આરવે સીધી વાત પર આવતા કહ્યું, "આજે રાત્રે તારી જે વોર્ડ નંબર ૭ માં ડ્યુટી છે... તું એ કેન્સલ કરાવી દે. કોઈ બીજા સાથે એક્સચેન્જ કરી લે."
આધ્યાનું હાસ્ય અટકી ગયું. એણે આરવની આંખોમાં જોયું. આધ્યાની નજર આરવના અસ્તિત્વને વીંધી ચૂકી હતી. એ પારખી ગઈ કે આરવ કોઈ સામાન્ય ચિંતા નથી કરી રહ્યો, એની આંખોમાં કોઈ ભયાનક આવનારા ખતરાનો પડછાયો હતો.
"કેમ આરવ? શું વાત છે?" આધ્યાનો અવાજ એકદમ ધીમો અને ગંભીર થઈ ગયો. "તું ફરીથી મારાથી કંઈક છુપાવી રહ્યો છે. ગઈકાલે લેબમાં બીકર તૂટવું, કેફેમાં તારું અચાનક ટેન્શનમાં આવવું, અને આજે આ નાઈટ ડ્યુટી... આરવ, તું મારા સમ ખાઈને કહે, શું હું કોઈ મુસીબતમાં છું?"
આરવના હ્રદયમાં એક સોય ભોંકાઈ. એ સત્ય કહી શકે એમ નહોતો, અને જૂઠ આધ્યાની આંખો પકડી લેતી હતી.
"એવું કંઈ નથી આધ્યા. બસ... વોર્ડ નંબર ૭ પાછળનો એરિયા બહુ અવાવરુ છે. અને તારી તબિયત પણ થોડી નરમ લાગે છે મને. હું નથી ઈચ્છતો કે..."
"આરવ શર્મા." આધ્યાએ આરવનો હાથ પોતાના બંને હાથમાં પકડીને એકદમ મક્કમતાથી કહ્યું, "હું એક ડૉક્ટર બનવા જઈ રહી છું. અને એક ડૉક્ટર પોતાની ડ્યુટીથી ક્યારેય પીછેહઠ ના કરે, પછી ભલે ગમે તેવો ખતરો હોય. અને જ્યાં સુધી તું મારી સાથે છે, ત્યાં સુધી મને કોઈ અવાવરુ જગ્યાનો ડર નથી. હું ડ્યુટી કેન્સલ નહિ કરું."
આધ્યાની આ અડગતા અને ફરજ પ્રત્યેની નિષ્ઠા જોઈને આરવને એના પર બેહદ ગર્વ થયો. આ જ તો એ આધ્યા હતી, જેને આરવે દિલ આપ્યું હતું.
"ઠીક છે." આરવે ધીમેથી હસવાનો પ્રયાસ કરતા કહ્યું. "તો પછી આજે રાત્રે વોર્ડ નંબર ૭ માં... તારો આ બોડીગાર્ડ પણ તારી સાથે જ જાગશે."
બંને એકબીજાની આંખોમાં ખોવાયેલા હતા.
બીજી તરફ...
કોલેજની મેઈન બિલ્ડીંગના સૌથી ઉપરના માળે, ડૉ. શશાંક વ્યાસ પોતાની અંધારી ઓફિસમાં ઊભા હતા. એમણે બારીના કાચમાંથી નીચે બાંકડા પર બેઠેલા આરવ અને આધ્યાને જોયા.
ડૉ. વ્યાસના હોઠ પર એક અત્યંત ક્રૂર, રક્તપીપાસુ સ્મિત આવી ગયું. એમણે પોતાના હાથમાં રહેલો મોબાઇલફોન કાન પર લગાવ્યો.
"ભાઉરાવ... બધું જ પ્લાન મુજબ થઈ રહ્યું છે." ડૉ. વ્યાસનો અવાજ સાપના ફૂંફાડા જેવો હતો. "આજે રાત્રે ૧૨ વાગ્યે જૂના એનાટોમી હોલમાં આપણી ડીલ થશે. કેપ્ટન આરવ સિંહ એ ડીલ રોકવા માટે ત્યાં ચોક્કસ આવશે... પણ એ મૂર્ખને ખબર નથી કે મેં મારો અસલી ખેલ એનાટોમી હોલમાં નહિ, પણ બરાબર વોર્ડ નંબર ૭ ની અંદર જ ગોઠવ્યો છે!"
સામે છેડેથી ભાઉરાવ હસ્યો. "શું ગોઠવ્યું છે સાહેબ?"
ડૉ. વ્યાસે ધીમેથી પોતાના ટેબલ પર પડેલા એક નકશા પર લાલ પેનથી કુંડાળું કર્યું.
"વોર્ડ નંબર ૭ ની સેન્ટ્રલ એસી ડક્ટ (AC Duct) માં મેં 'સાયનાઇડ બેઝ્ડ' (Cyanide-based) ઝેરી ગેસના વાલ્વ ફિટ કરાવી દીધા છે! આજે રાત્રે જેવા ૧૨ વાગશે, એ વાલ્વ ઓટોમેટિક ખૂલી જશે. કેપ્ટન આરવ એનાટોમી હોલમાં આપણી ડીલ રોકતો હશે, અને બરાબર એ જ સમયે... એની આધ્યા બેડ પર જ ગૂંગળાઈને કાયમ માટે સૂઈ જશે!"
ડૉ. વ્યાસે ફોન કટ કર્યો.
શિકારીએ શિકાર માટે જાળ એવી આચ્છાદિત કરી હતી કે આરવ માટે હવે બચવાનો કોઈ રસ્તો જ બચ્યો નહોતો! મોતનો કાંટો ફરવા લાગ્યો હતો.
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
