અમદાવાદની એ આછી ગુલાબી સવારે, જ્યારે આખું શહેર હજુ મીઠી ઊંઘમાં પોઢેલું હતું, ત્યારે વાસણા વિસ્તારના એક જૂના, નાના ફ્લેટની એકમાત્ર બારીમાંથી ટેબલ લેમ્પનો ઝાંખો પ્રકાશ બહાર રેલાઈ રહ્યો હતો. ઘડિયાળમાં સવારના ટકોરા સાત વાગ્યાના થયા, પણ એ ઓરડામાં સમય જાણે થંભી ગયો હતો.
મીત છેલ્લા ચોવીસ કલાકથી લેપટોપની સ્ક્રીન સામે એકીટશે નજર માંડીને બેઠો હતો. કી-બોર્ડ પર સતત ચાલતી તેની આંગળીઓ અચાનક અટકી ગઈ. લાલ ચોળ થયેલી આંખોમાં ઊંઘનો એક કતરો પણ નહોતો, પણ હા... વર્ષોથી સેવેલા સપનાઓનો આખો મહાસાગર હિલોળા લેતો હતો. તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને ધ્રૂજતા હાથે કી-બોર્ડ પર છેલ્લા સાત અક્ષરો ટાઈપ કર્યા—
**"THE END"**
પાંચ વર્ષ... પૂરા અઢારસો પચ્ચીસ દિવસ અને કેટલીય અંધારી રાતોનો નીચોડ, તેની જિંદગીની સર્વશ્રેષ્ઠ ફિલ્મની સ્ક્રિપ્ટ, આજે આખરે કાગળ પર ઉતરી ચૂકી હતી.
મીત ખુરશી પરથી ઊભો થયો. તેનાથી પોતાની ખુશી રોકી ન શકાઈ. રૂમની ખાલી દીવાલો સામે જોઈને તે ગદગદિત અવાજે બોલી ઊઠ્યો, "થઈ ગયું... આખરે થઈ ગયું હો ભાઈ..." અને એ સાથે જ તેની આંખોમાંથી પાંચ વર્ષનો થાક અને ખુશી આંસુ બનીને વહી નીકળ્યા.
બરાબર એ જ ક્ષણે, હાથમાં ચાનો કપ અને આંખોમાં ચિંતા સભર વહાલ લઈને તેની મમ્મી રૂમમાં આવી. મીતનો લઘરવઘર વેશ અને આંખના આંસુ જોઈને તેણે પૂછ્યું, "અલ્યા મીતિયા! પાંચ વર્ષથી જે ભૂત વળગ્યું હતું એ પૂરું થયું કે નહીં? તારી ઉંમરના છોકરાઓ ગાડીઓ ફેરવતા થઈ ગયા, હવે આમાંથી કમાણી ક્યારે શરૂ થશે મારી માડી?"
મીતે આંસુ લૂછ્યા, મમ્મીના હાથમાંથી ચાનો કપ લીધો અને એક મક્કમ સ્મિત સાથે બોલ્યો, "અરે મમ્મી, આ કાગળ નથી, મારી કિસ્મત છે. બસ... પહેલા મુંબઈમાં કોઈ મોટો ડાયરેક્ટર, પ્રોડ્યુસર આને વાંચે તો ખરા, પછી જો તારા દીકરાનો વટ!"
મમ્મીના આશીર્વાદ લઈને મીત જ્યારે ઘરની બહાર નીકળ્યો ત્યારે કાલુપુર રેલ્વે સ્ટેશન તરફ જતાં રસ્તાઓ તેને રોજ કરતાં જુદા લાગતા હતા. હવામાં અમદાવાદની પરિચિત સુગંધ હતી, પણ મનમાં મુંબઈના સપનાનો રોમાંચ. તેણે ફોન ખોલીને ફરી એકવાર એ મેસેજ વાંચ્યો જેણે તેની કિસ્મતનો દરવાજો ખોલ્યો હતો. મુંબઈના અગ્રણી ડિરેક્ટરે લખ્યું હતું: *"તારો આઈડિયા પ્રોમિસિંગ છે, કાલે બપોરે ત્રણ વાગ્યે મારી ઓફિસે સ્ક્રિપ્ટ નરેશન માટે આવી જા."*
બસ, આ એક મેસેજે મીતને આખી રાત ઊંઘવા નહોતો દીધો.
બીજા જ દિવસે સવારે તે ટ્રેનમાં બેઠો. તેની પાસે સામાનના નામે કપડાંની નાની થેલી હતી, પણ તેની અસલી જિંદગી એક વોટરપ્રૂફ કાળા રંગની બેગમાં કેદ હતી. એ બેગમાં તેનું લેપટોપ, સ્ક્રિપ્ટની પ્રિન્ટેડ કોપી, પાત્રાલેખનની નોટ્સ અને પાંચ વર્ષની મહેનતના અસંખ્ય પાના હતા. ટ્રેનની બારી બહાર પાછળ છૂટી રહેલા ઝાડ અને વીજળીના થાંભલાઓ જોઈને મીતનું દિલ ધડકી રહ્યું હતું. તેણે આખી મુસાફરી દરમિયાન એ કાળી બેગને પોતાની છાતી સરસી ચાંપી રાખી, જાણે એ કોઈ બેગ ન હોય પણ તેનું પોતાનું હૃદય હોય!
જેમ જેમ ટ્રેન મહારાષ્ટ્રની સરહદ વટાવીને મુંબઈ તરફ આગળ વધી રહી હતી, તેમ તેમ મીત આ કાળા રંગની બેગ તરફ જોઈને મનોમન પોતાની સ્ક્રિપ્ટના ડાયલોગ્સ ગોખી રહ્યો હતો. મનમાં ગણતરીઓ ચાલતી હતી—ડિરેક્ટર કયા સીન પર તાળી પાડશે, કયા વળાંક પર ચોંકી જશે.
બહાર ચોમાસાના આગમનની આછી કણીઓ ટ્રેનના કાચ પર અથડાઈ રહી હતી, અને અંદર મીતના સપનાઓ કટોકટીની ક્ષણ તરફ વધી રહ્યા હતા. તેને ક્યાં અંદાજ હતો કે જે બેગને તે દુનિયાથી છુપાવીને આટલી સાચવી રહ્યો છે, તેના પર જ માયાનગરી મુંબઈના કોઈ શાતિર શિકારીની નજર મંડાયેલી છે!
ટ્રેન જ્યારે મુંબઈના છત્રપતિ શિવાજી મહારાજ ટર્મિનસ (CST) પર પહોંચી, ત્યારે ત્યાં માણસોનું કીડીયારું ઉભરાયું હતું. મીત મુંબઈની આ ભીડ જોઈને અંજાઈ ગયો. બરાબર બપોરે અઢી વાગ્યે તેના ફોનની રિંગ વાગી. ડિરેક્ટરના આસિસ્ટન્ટનો ફોન હતો, "હેલો મીત, સર ત્રણ વાગ્યે ઓફિસે પહોંચશે, તું ક્યાં છે?" મીતે ઉત્સાહમાં કહ્યું, "જી સર, હું CST સ્ટેશન પર જ છું, બસ અડધા કલાકમાં પહોંચું છું." ફોન કાપીને મીતે જેવો નીચે જોયું, તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.
તેની બેગ ગાયબ હતી!
મીતના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો. પાંચ વર્ષની મહેનત, હજારો રાતોનો ઉજાગરો... બધું જ એ બેગમાં હતું. તે ગભરાઈને સ્ટેશન પર આમતેમ દોડવા લાગ્યો, દરેક કુલી અને મુસાફરને પૂછવા લાગ્યો, પણ કોઈની પાસે જવાબ નહોતો. મુંબઈના એ ભીડભાડવાળા સ્ટેશન પર મીત જમીન પર બેસીને રડવા લાગ્યો. તેના સપના એક મિનિટમાં ચોરાઈ ગયા હતા.
તે હિંમત હારીને નજીકના પોલીસ સ્ટેશને પહોંચ્યો. ત્યાં ઇન્સ્પેક્ટર આરામથી ચા પી રહ્યો હતો.
તેણે પૂછ્યું, "બેગમાં શું હતું? સોનું-ચાંદી કે રોકડા હીરા?"
મીતે ધ્રુજતા અવાજે કહ્યું, "ના સાહેબ, મારી લખેલી ફિલ્મની સ્ક્રિપ્ટ હતી."
ઇન્સ્પેક્ટરે હસીને કહ્યું, "તો પછી કાગળિયા માટે આટલું શું રડે છે ભાઈ? અહીં રોજ લાખોની ચોરી થાય છે, તારા કાગળ શોધવા બેસીશું તો અમારું થઈ રહ્યું!"
પોલીસ સ્ટેશનના પગથિયાં ઊતરતી વખતે મીતની આંખો સામે અંધારું આવી ગયું હતું. મુંબઈના ધોમધખતા તાપમાં પણ તેનું શરીર બરફ જેવું ઠંડું પડી ગયું હતું. બરાબર એ જ ક્ષણે, પોલીસ સ્ટેશનની બહાર લીમડાના ઝાડ નીચે મૂકેલા એક જૂના લોખંડના બાંકડા પર મીતની નજર પડી.
ત્યાં એક અજીબ, રહસ્યમય માણસ બેઠો હતો. એક પગ બાંકડા પર ચડાવેલો, વિખરાયેલા કાળા-ભૂરા વાળ, આંખોમાં ગજબની ચમક અને ચહેરા પર આખી દુનિયાને ખિસ્સામાં લઈને ફરતો હોય એવી બેફિકરાઈ. તેનું નામ હતું રફીક ઉર્ફે 'જાદુગર'.
મીત હજુ કંઈ સમજે એ પહેલાં જ રફીકે હવામાં સિગારેટનો ધુમાડો છોડતા, ઝીણી આંખો કરીને પૂછ્યું, "કેમ અલીબાબા... ચાળીસ ચોર તમારી સ્ક્રિપ્ટ ઉઠાવી ગયા ને?"
મીત જગ્યા પર જ થંભી ગયો. તેના કાન લાલ થઈ ગયા, "તમને... તમને કેવી રીતે ખબર કે મારી સ્ક્રિપ્ટ ખોવાઈ છે?"
જાદુગર મોટેથી હસ્યો, જાણે કોઈ જોક સાંભળ્યો હોય! તે બાંકડા પરથી ઊભો થયો, મીતની સાવ નજીક આવ્યો અને તેની આંખોમાં જોઈને બોલ્યો, "અરે ભાઈ, આ મુંબઈ છે. અહીં માણસના ખિસ્સા કરતાં એના ચહેરા પર વધારે નજર રખાય છે. તારા ચહેરા પર નિરાશાની આખી નવલકથા લખેલી છે. બોલ, મદદ કરું?"
મીતે નિસાસો નાખ્યો, "તમારી ફી નહીં આપી શકું. મારી પાસે ફૂટી કોડી પણ નથી બચી."
જાદુગરે મીતના ખભા પર હાથ મૂક્યો, તેના હોઠ પર એક ભેદી કટાક્ષભર્યું સ્મિત આવ્યું, "પૈસા? અરે દોસ્ત, પૈસા હોત તો હું અહીં પોલીસ સ્ટેશનની બહાર બાંકડા તોડતો હોત? મારી પાસે પણ ક્યાં છે! પણ મને હારેલા ઘોડા પર દાવ લગાવવાની મજા આવે છે... ચાલ, ખેલ શરૂ કરીએ!"
ત્યાર પછીની થોડી જ મિનિટોમાં મીત એક એવી દુનિયામાં ધકેલાઈ ગયો જેના વિશે તેણે માત્ર ફિલ્મોમાં જ સાંભળ્યું હતું. જાદુગર તેને માયાનગરીના એવા અંધારિયા, ભેજવાળા અને બિહામણા ખૂણાઓમાં લઈ ગયો જ્યાં કાયદાના હાથ પણ ટૂંકા પડતા હતા. ચોર બજારની એ સાંકડી ગલીઓ જ્યાં હજારો ચોરાયેલા મોબાઈલ અને લેપટોપના પાર્ટ્સ સેકન્ડોમાં જુદા થઈ રહ્યા હતા. ધારાવીના એવા જૂના, કાટ ખાઈ ગયેલા ગોડાઉનો જ્યાં માત્ર વંદાઓ અને ઉંદરોનો અવાજ આવતો હતો. આજુબાજુ રાતના અંધારામાં છરીની ધાર કાઢતા અને ડ્રગ્સના સોદા કરતા લોહીતરસ્યા ચહેરાઓ દેખાતા હતા.
મીતનું આખું શરીર ડરના માર્યા ધ્રૂજી રહ્યું હતું, કપાળે પરસેવાના ટીપાં વળી ગયા હતા.
તેણે ધ્રુજતા અવાજે જાદુગરના કાનમાં પૂછ્યું, "ભાઈ... આપણે અહીંથી જીવતા બહાર જઈશું ખરા કે મારી વાર્તાનો અહીં જ 'ધી એન્ડ' થઈ જશે?"
જાદુગરે ચાલતા ચાલતા જ પાછળ જોયા વગર એક જોરદાર હાસ્ય વેર્યું, "અરે ઓ રાઈટર બાબુ! મરવાની આટલી જ બીક લાગતી હતી, તો પછી સપના મુંબઈના કેમ જોયા? સપના જોવા માટે જિગરા જોઈએ, અને એને પૂરા કરવા માટે લોહી ગરમ હોવું જોઈએ. ગભરાઈશ નહીં, જાદુ હજુ બાકી છે."
જાદુગરના નેટવર્ક અને બાતમીદારોની મદદથી આખરે ખબર પડી કે એ કાળી બેગ ધારાવીના એક ભયાનક ઈલાકામાં સક્રિય 'કાળુ ડોન'ની સ્થાનિક ગેંગ પાસે પહોંચી છે.
બંને જ્યારે એ અવાવરૂ ફેક્ટરીની અંદર પહોંચ્યા, ત્યારે આખું વાતાવરણ સ્મશાન જેવું શાંત હતું. અચાનક લોખંડના સળિયા પછાડતા ચાર ખુંખાર, કદાવર ગુંડાઓએ તેમનો રસ્તો રોકી લીધો. તેમની લાલ આંખો અને હાથમાં રહેલા હથિયારો જોઈને મીત આપોઆપ બે ડગલાં પાછળ ખસી ગયો.
પણ જાદુગર બિલકુલ ન ડર્યો. તે એકદમ શાંતિથી આગળ વધ્યો, ખિસ્સામાં હાથ નાખ્યા અને એકદમ વટથી બોલ્યો, "ભાઈલોગ... નમસ્કાર. આ ભોળા છોકરાની એક કાળી બેગ ભૂલથી તમારા માણસો ઉપાડી આવ્યા છે. અમારે બસ એ બેગ પાછી જોઈએ છે, લફડું વધારવું નથી."
એ સાંભળીને ચારેય ગુંડાઓ રાક્ષસી અવાજે હસવા લાગ્યા. એક ગુંડાએ લોખંડનો પાઈપ મીતના મોંની સાવ નજીક લાવીને હવામાં લહેરાવ્યો અને ઘૂરકિયાં કરતા બોલ્યો, "અને જો અમે એ બેગ ના આપીએ... તો તું અને તારો આ રોતલ ભાઈડો અમારું શું તોડી લેશો?"
જાદુગરે મીત તરફ જોયું. મીત અત્યાર સુધી ડરપોક હતો, પણ આજે તેના પાંચ વર્ષની મહેનતનો સવાલ હતો. તેની અંદર કંઈક બદલાયું. તે આગળ આવ્યો અને ગુંડાઓની આંખોમાં આંખ પરોવીને કંપતા છતાં મક્કમ અવાજે બોલ્યો, "હું ડરું છું એટલે લડતો નથી એવું નથી... પણ મારા સપના માટે હું કોઈનાથી નહીં ડરું. બેગ પાછી આપો!"
મીતનો આ આત્મવિશ્વાસ જોઈને ગુંડાઓ પણ એક પળ માટે ચૂપ થઈ ગયા. તેમણે ડરીને બેગ આપી દીધી.
પરંતુ, જ્યારે મીતે ધ્રૂજતા હાથે એ કાળી બેગની ચેઈન ખોલી, ત્યારે તેનો શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયો. બેગ અંદરથી સાવ ખાલી હતી! પાંચ વર્ષની મહેનતના એ કિંમતી પાના ગાયબ હતા, ત્યાં માત્ર કેટલીક નકામી ખાલી ફાઈલો પડી હતી. મીતના હાથમાંથી બેગ નીચે સરી પડી.
એ જ વખતે અંધારા ખૂણામાંથી સોફા પર બેઠેલા ગેંગના લીડરે હવામાં ધુમાડાના ગૂંચળા ઉડાડ્યા અને એક ક્રૂર અટ્ટહાસ્ય કર્યું. તેનું એ હાસ્ય આખી અવાવરૂ ફેક્ટરીમાં ગુંજી ઊઠ્યું.
મીતની લાચારી પર મજા લેતા તે બોલ્યો, "અરે ઓ ભોળા રાઈટર! તને શું લાગે છે? તારી કિસ્મત એટલી ખરાબ છે કે CST સ્ટેશન પર કોઈ સામાન્ય ગજવાકાતરુ તારી બેગ ઉઠાવી ગયો? અરે ના ભાઈ ના, આ કોઈ નાની-મોટી ચોરી નહોતી, આ તો એક બહુ મોટું અને પાકું પ્લાનિંગ હતું!"
લીડર ઊભો થયો અને મીતની નજીક આવીને એક એવો ભેદભરમ ખોલ્યો જે સાંભળીને મીત સ્તબ્ધ થઈ ગયો, તેના કાનમાં જાણે સીસું રેડાઈ ગયું હોય એવો આઘાત લાગ્યો.
ગેંગના લીડરે ખુલાસો કર્યો, "તને જે પ્રખ્યાત બોલિવૂડ ડિરેક્ટરે મુંબઈ વાર્તા સાંભળવા બોલાવ્યો હતો ને, આ ખેલ એનો જ છે! એ ડિરેક્ટરની છેલ્લી ત્રણ ફિલ્મો ઉપરાઉપરી બોક્સ ઓફિસ પર ધબડકો થઈ ગઈ છે. મુંબઈની ઇન્ડસ્ટ્રીમાં એનું કરિયર પૂરું થવા આવ્યું હતું અને પોતાનું ડૂબતું સામ્રાજ્ય બચાવવા તેને કોઈ પણ ભોગે એક બ્લોકબસ્ટર, શાનદાર સ્ક્રિપ્ટની જરૂર હતી. તેં જ્યારે અમદાવાદથી ફોન પર તેને વાર્તાનો આઈડિયા આપ્યો, ત્યારે જ એ શિયાળ જેવો શાતિર ડિરેક્ટર સમજી ગયો હતો કે આ સ્ક્રિપ્ટ સોનાની ખાણ છે. બસ, એ જ ક્ષણે એણે તારા સપનાઓનો શિકાર કરવાનું કાવતરું ઘડી કાઢ્યું!"
મીત ફાટી આંખે સાંભળી રહ્યો હતો. લીડરે આગળ કહ્યું, "તું જ્યારે ટ્રેનમાંથી CST સ્ટેશન પર ઉતર્યો, ત્યારથી જ એ ડિરેક્ટરનો ખાસ આસિસ્ટન્ટ તારો પીછો કરતો હતો. ભીડનો લાભ લઈને એણે જ તારી આંખ સામેથી બેગ ગાયબ કરાવી અને સીધી ડિરેક્ટરના બંગલે પહોંચાડી દીધી. અમને તો માત્ર આ ખાલી બેગ અહીં ફેંકી દેવાના પૈસા મળ્યા છે. અસલી માલ તો એ મોટા સાહેબ પાસે પહોંચી ગયો છે. અને સાંભળ... તારી પાસે ટાઈમ નથી, કારણ કે કાલે સવારે જ એ ડિરેક્ટર પોતે રાઇટર બનીને મીડિયા સામે એક બહુ મોટી પ્રેસ કોન્ફરન્સ કરવાનો છે, જેમાં એ તારી આ પાંચ વર્ષની મહેનતને પોતાની જિંદગીની સૌથી મોટી ફિલ્મ સ્ટોરી તરીકે લોન્ચ કરી રહ્યો છે!"
આ સાંભળીને મીતના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. જે ડિરેક્ટરને તે પોતાનો ભગવાન માનીને સપના પૂરા કરવા મુંબઈ આવ્યો હતો, એ જ માણસ એના સપનાઓનો કસાઈ નીકળ્યો. મીત ઘૂંટણિયે બેસી પડ્યો, તેની આંખો સામે અંધારું છવાઈ ગયું. પાંચ વર્ષની તપસ્યા કાલે સવારે સત્તાવાર રીતે ચોરાઈ જવાની હતી અને તેની પાસે પોતાની જ વાર્તા સાબિત કરવાનો કોઈ રસ્તો નહોતો બચ્યો.
મીત રડવા લાગ્યો, "મારું બધું જ લૂંટાઈ ગયું જાદુગર... મારા સપના ચોરાઈ ગયા."
જાદુગરે મીતના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને ગંભીર અવાજે કહ્યું, "ના, વાર્તા કાગળ પર નથી હોતી, વાર્તા અહીં મગજમાં અને દિલમાં હોય છે. તારા સપના હજુ જીવતા છે, ચાલ દુનિયાને બતાવીએ કે અસલી હીરો કોણ છે!"
બીજા જ દિવસે મુંબઈની એક ભવ્ય ફાઈવ-સ્ટાર હોટેલમાં એ ફિલ્મનું ગ્રાન્ડ લોન્ચિંગ હતું. મીડિયાના કેમેરા ચમકી રહ્યા હતા, સેલિબ્રિટીઓ હાજર હતી. પેલો કપટી ડિરેક્ટર સ્ટેજ પર માઈક લઈને ગર્વથી બોલી રહ્યો હતો, "આ વાર્તા લખવા માટે મેં રાત-દિવસ એક કર્યા છે. આ મારી જિંદગીની શ્રેષ્ઠ રચના છે..."
એ જ વખતે હોલના ભારે દરવાજા ખૂલ્યા. મીત અને જાદુગર અંદર પ્રવેશ્યા. હોલમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. મીત સીધો સ્ટેજ પર ગયો અને ડિરેક્ટરના હાથમાંથી માઈક ઝૂંટવી લીધું. સુરક્ષાકર્મીઓ આગળ વધ્યા, પણ જાદુગરે તેમને રોક્યા.
મીતે ડિરેક્ટરની આંખોમાં જોઈને કહ્યું, "જ્યારે તમે આખી દુનિયા સામે ખોટું બોલો, ત્યારે એક વાત યાદ રાખજો... સત્યને પહોંચવામાં મોડું થાય છે, પણ તે પહોંચે જરૂર છે!"
ડિરેક્ટર ગભરાઈ ગયો અને રાડ પાડી, "કોણ છે તું? બહાર કાઢો આને!"
પણ મીત પુરી તૈયારી સાથે આવ્યો હતો. પ્રોજેક્ટર સ્ક્રીન પર મીતે પોતાના લેપટોપમાંથી ઈ-મેઈલ્સ, પાંચ વર્ષ જૂના ડ્રાફ્ટની તારીખો, ટ્રેનની ટિકિટ અને એ ડિરેક્ટરના આસિસ્ટન્ટનો કબૂલાત કરતો ઓડિયો વિડિયો પ્લે કરી દીધો, જે જાદુગરે રાતોરાત પોતાની ટ્રીકથી રેકોર્ડ કર્યો હતો.
આખી મીડિયા સામે ડિરેક્ટરની પોલ ખુલી ગઈ. હોલમાં હાજર લોકો અને પત્રકારો ઊભા થઈને મીત માટે તાળીઓ પાડવા લાગ્યો. ડિરેક્ટરે શરમથી માથું ઝુકાવી લેવું પડ્યું.
કાળચક્ર બદલાયું. કેટલાક મહિનાઓ પછી...
મુંબઈના જ એક શૂટિંગ સેટ પર ભારે ચહલપહલ હતી. મીત પોતાની જ એ ફિલ્મનો અસલી ડિરેક્ટર બનીને મોનિટર સામે બેઠો હતો. શૂટિંગના બ્રેક દરમિયાન, તેણે જોયું કે જાદુગર દૂર એક ખૂણામાં ઉભો રહીને ચા પી રહ્યો હતો.
મીત તેની પાસે ગયો અને આંખોમાં કૃતજ્ઞતા સાથે બોલ્યો, "જાદુગર, જો તું તે દિવસે સ્ટેશન પર ના મળ્યો હોત, તો હું મારી સ્ક્રિપ્ટ ક્યારેય પાછી ના મેળવી શકત."
જાદુગરે ચાનો કપ નીચે મૂક્યો, સ્મિત કર્યું અને કહ્યું, "તું હજુ પણ ભૂલ કરે છે દોસ્ત. હું તે દિવસે સ્ટેશન પર તારી સ્ક્રિપ્ટ શોધવા નહોતો આવ્યો."
મીતે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "તો?"
જાદુગરે મીતની છાતી પર આંગળી મૂકીને કહ્યું, "હું તો તારી અંદર છુપાયેલો, આ દુનિયાથી ડરીને ખોવાયેલો અસલી હીરો શોધવા આવ્યો હતો... જે હવે મળી ગયો છે."
મીતની આંખો ભીની થઈ ગઈ. કેમેરા ધીમે ધીમે ઊંચે આકાશ તરફ જાય છે, મુંબઈના દરિયા પર સૂર્યાસ્ત થઈ રહ્યો છે અને સ્ક્રીન પર આખરી શબ્દો લખાય છે:
"ક્યારેક આપણે જે શોધતા હોઈએ છીએ, તે કોઈ વસ્તુ નથી હોતી... પણ આપણે પોતે હોઈએ છીએ."
