ભાગ ૪: અરીસાનું પ્રતિબિંબ
રુદ્રપુરાની સીમ વટાવતી વખતે અવનીની ગાડીની ઝડપ ૧૦૦ને પાર કરી ગઈ હતી. સવારનો સૂરજ ઉગી ગયો હતો, પક્ષીઓ કલરવ કરી રહ્યા હતા, પણ અવનીના મનમાં હજુ પણ એ હવેલીનો અંધકાર છવાયેલો હતો. તેના ગળા પરના પેલા કાળા આંગળાના નિશાન હવે ભૂરા પડી ગયા હતા, પણ તેમાં અજીબ ખંજવાળ આવી રહી હતી.
તેણે વિચાર્યું કે બધું પૂરું થઈ ગયું છે. અરીસો તૂટી ગયો, દાદાની ડાયરી કોરી થઈ ગઈ, અને તે સુરક્ષિત બહાર આવી ગઈ. પણ તેની અંદર કંઈક બદલાઈ રહ્યું હતું. તેને સતત અનુભવાતું હતું કે તે ગાડીમાં એકલી નથી. ગાડીના એસીની ઠંડક હવે તેને ગમવા લાગી હતી, જાણે તેનું લોહી પોતે જ ઠંડું પડી ગયું હોય.
શહેરમાં પહોંચીને અવની સીધી પોતાની ઓફિસે ગઈ. ન્યૂઝરૂમમાં હંમેશ મુજબની ચહલપહલ હતી. તેના સાથી પત્રકારે પૂછ્યું, "અવની, ક્યાં ગાયબ હતી? અને આ તારા ગળા પર શું થયું છે?"
અવનીએ તેની તરફ જોયું. જેવું તેણે બોલવા માટે મોઢું ખોલ્યું, તેના ગળામાંથી પોતાનો અવાજ નહીં પણ પેલો ફાટેલો, ઘેરો અવાજ નીકળવા ગયો. તેણે માંડ કાબૂ રાખ્યો અને ધીમેથી કહ્યું, "કંઈ નહીં, બસ થોડી એલર્જી છે." તેનો અવાજ સાંભળીને સાથી પત્રકાર બે ડગલાં પાછળ હટી ગયો, કારણ કે અવનીના અવાજમાં એક એવી ધ્રૂજારી હતી જે લોહી થીજાવી દે તેવી હતી.
અવની વોશરૂમમાં ગઈ અને નળ ચાલુ કરીને મોઢા પર પાણી છાંટ્યું. તેણે નીચે ઝૂકીને પાણી લીધું અને જેવું મોઢું ઉપર કર્યું, સામેના અરીસામાં જોઈને તે ચીસ પાડી ઉઠી.
અરીસામાં તેનું પ્રતિબિંબ મોડું મોડું હલી રહ્યું હતું! અવની સ્થિર હતી, પણ અરીસામાં રહેલી અવની હજુ પણ મોઢું ધોઈ રહી હતી. ધીમેથી અરીસાની 'અવની' એ ડોક ઊંચી કરી. તેના ચહેરા પર એક ક્રૂર સ્મિત હતું. તેણે અરીસાની અંદરથી જ કાચ પર નખ ઘસીને લખ્યું: "૯-૯-૧૦... ઉલટી ગણતરી."
અવની ત્યાંથી ભાગીને પોતાના ડેસ્ક પર આવી. તેણે જોયું કે તેની લાલ ડાયરી, જે સવારે કોરી હતી, તેમાં હવે કાળી શાહીથી અજીબ નકશાઓ આપમેળે દોરાઈ રહ્યા હતા. આ નકશાઓ રુદ્રપુરાના નહીં, પણ શહેરની એ હોસ્પિટલના હતા જ્યાં તેના દાદાને છેલ્લી વાર દાખલ કરવામાં આવ્યા હતા.
ડાયરીના ખૂણે લખ્યું હતું: "તે અધૂરું છે. નવ બલિ તો મળી ગયા, પણ દસમો બલિ હજુ બાકી છે. જે આ અરીસો તોડશે, તે જ તેનો નવો રખેવાળ બનશે."
અવનીને સમજાયું કે તેણે અરીસો તોડીને ભૂલ કરી હતી. અરીસો તોડવો એ તો એ શક્તિને મુક્ત કરવાનો રસ્તો હતો. હવે એ શક્તિ અરીસામાં કેદ નહોતી, પણ અવનીના પ્રતિબિંબમાં જીવતી હતી.
તે રાત્રે અવની ઘરે ગઈ. તેણે ઘરના બધા જ અરીસાઓ પર કપડાં ઢાંકી દીધા. તેને ડર હતો કે જો તે પોતાની જાતને જોશે, તો કદાચ અંદર રહેલી એ બદી બહાર આવી જશે. પણ મધ્યરાત્રિએ તેને પ્યાસ લાગી. તે રસોડામાં ગઈ અને ફ્રીજ ખોલ્યું. ફ્રીજની સ્ટીલની બોડી પર તેનું ઝાંખું પ્રતિબિંબ દેખાયું.
તે પ્રતિબિંબે તેની સાથે વાત કરી, "અવની, તું ક્યાં સુધી સંતાઈશ? તારા લોહીમાં હવે રુદ્રપુરાનો શ્રાપ વહે છે. જો તું દસમો બલિ નહીં આપે, તો તારું શરીર મારું કાયમી ઘર બની જશે."
અવનીએ જોરથી બૂમ પાડી, "કોણ છે દસમો બલિ?"
પ્રતિબિંબે હસીને જવાબ આપ્યો, "તારી સૌથી નજીકની વ્યક્તિ... તારી કલમ જેનું નામ લખશે, તે જ બલિ ચઢશે."
અવનીના હાથમાં રહેલી પેન આપમેળે ચાલવા માંડી. તે પોતાની જાતને રોકી શકતી નહોતી. તેની કલમે કાગળ પર જે નામ લખ્યું તે જોઈને અવનીના હોશ ઉડી ગયા. એ નામ તેના જ ખાસ મિત્ર અને સાથી પત્રકારનું હતું.
શું અવની તેના મિત્રને બચાવશે? કે પછી અંદર રહેલી એ અતૃપ્ત આત્મા અવનીના હાથે જ ખૂન કરાવશે?
