ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅವಸರದ ಬದುಕಿನ ನಡುವೆಯೂ ಅಮನ್ ಒಬ್ಬ ವಿಚಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ. ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಧೂಳು ಹಿಡಿದ ವಸ್ತುಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವುದು ಅವನ ಹವ್ಯಾಸ. ಅವನಿಗೆ ಹಳೆಯ ವಸ್ತುಗಳೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಜಡ ಪದಾರ್ಥಗಳಲ್ಲ, ಅವುಗಳು ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಉಸಿರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಜೀವಂತ ಸಾಕ್ಷಿಗಳು. ಒಂದು ಮಳೆಗಾಲದ ಸಂಜೆ, ಅವೆನ್ಯೂ ರಸ್ತೆಯ ಕಿರಿದಾದ ಗಲ್ಲಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಪುರಾತನ ವಸ್ತುಗಳ ಅಂಗಡಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲಿದ್ದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ನಕ್ಷತ್ರದ ಕೆತ್ತನೆ ಅವನನ್ನು ಅಯಸ್ಕಾಂತದಂತೆ ಸೆಳೆಯಿತು. ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ಅದರ ಬೆಲೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅಮನ್ನ ಕೈಗಳು ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಾಗ ಏನೋ ಒಂದು ಮಿಂಚು ಸಂಚರಿಸಿದಂತಾಯಿತು.
ಮನೆಗೆ ಬಂದವನೇ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ದಶಕಗಳ ಕಾಲದ ಧೂಳನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಒರೆಸಿದ. ಅದರೊಳಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೀಲಿ ಇತ್ತು. ಅದನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದಾಗ ಬಂದ ಕಿರ್ ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಯಾವುದೋ ಕಾಲದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಂತಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ್ದ ಹಳೆ ಪೇಪರ್ ಕಟಿಂಗ್ಗಳು, ಒಂದು ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು ಫೋಟೋ ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದಿನಚರಿ ಇತ್ತು. ಆ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸುಂದರ ಯುವತಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಯುವಕನ ಮುಖ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು, ಯಾರೋ ಬೇಕೆಂದೇ ಅದನ್ನು ಕೆರೆದು ಅಳಿಸಿದಂತಿತ್ತು.
ಅಮನ್ ಆ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ತೆರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ. ಮೊದಲ ಪುಟದಲ್ಲೇ ಹೀಗಿತ್ತು ದಿನಾಂಕ: 15 ಆಗಸ್ಟ್, 1924. ಇಂದು ನಾನು ಸಾರಾಳನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದೆ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಕಾಂತಿ ಇತ್ತು. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕಾಗ, ಈ ಪ್ರಪಂಚವೇ ನಿಂತುಹೋದಂತಾಯಿತು. ಅಮನ್ ಆ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ಅವನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನಚರಿಯ ಮಾಲೀಕ ವಿರಾಟ್, ತನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾವನೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದ. ಸಾರಾ ಮತ್ತು ವಿರಾಟ್ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಅಂದಿನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಾಲದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳುತ್ತಿತ್ತು. ಲಾಲ್ಬಾಗ್ನ ಹಸಿರು ಮೈದಾನ, ಕಬ್ಬನ್ ಪಾರ್ಕ್ನ ಮರದ ನೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಂಡ ಕನಸುಗಳು ಅಮನ್ನ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಸಿನೆಮಾದಂತೆ ಓಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಥೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಂತೆ ಅಮನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಶುರುವಾಯಿತು. ವಿರಾಟ್ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವು ಸ್ಥಳಗಳ ವರ್ಣನೆ ಮತ್ತು ಅವನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಪದಗಳು ಅಮನ್ ತನ್ನ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುವ ಪದಗಳಿಗೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದವು. ವಿರಾಟ್ ಒಂದು ಕಡೆ ಬರೆದಿದ್ದ ಸಾರಾ, ನನಗೆ ಆಗಾಗ ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ನಾನು ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ, ಮುಂದಿನ ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬರಹಗಾರನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ ನಮ್ಮ ಈ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಸಾಲನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಅಮನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ದಿನಚರಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅಮನ್ ಕೂಡ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ. ಅವನಿಗೂ ಆಗಾಗ ಯಾರೋ ಕರೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಯಾವುದೋ ಅಪೂರ್ಣ ಕಥೆ ತನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಆ ಫೋಟೋವನ್ನು ಮತ್ತೆ ತದೇಕಚಿತ್ತದಿಂದ ನೋಡಿದ. ಫೋಟೋದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾರಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಅಮನ್ ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮದುವೆಯಾಗಲು ಬಯಸಿದ್ದ ರಶ್ಮಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆಯೇ ಇದ್ದವು ಇದು ಕೇವಲ ಕಾಕತಾಳೀಯವೇ? ಅಥವಾ ವಿಧಿಯ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಸಂಚೇ?
ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಅಮನ್ ಆ ದಿನಚರಿಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ವಿರಾಟ್ನ ಕೈಬರಹ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಅದು ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಬರೆದಂತಿತ್ತು. ಸಾರಾ, ನನಗೀಗ ಎಲ್ಲವೂ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ವೈದ್ಯರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಇದೊಂದು ಅಪರೂಪದ ಕಾಯಿಲೆ ಎಂದು. ನಾಳೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಮರೆತರೆ? ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಮರೆತರೆ? ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಮಣ್ಣಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಎಂದಾದರೂ, ಯಾವತ್ತಾದರೂ ನನ್ನ ಆತ್ಮವೇ ಇದನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರಲಿ. ಈ ನಕ್ಷತ್ರದ ಗುರುತೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಕೇತ.
ಅಮನ್ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಎಡಗೈ ಮಣಿಕಟ್ಟನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡ. ಅವನಿಗೆ ಜನ್ಮಜಾತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಕ್ಷತ್ರದ ಆಕಾರದ ಮಚ್ಚೆ ಇತ್ತು. ಅವನ ಇಡೀ ಶರೀರ ನಡುಗತೊಡಗಿತು. ಅಂದರೆ, ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿಯನ್ನು ಮರೆತುಹೋಗುವ ಭಯದಲ್ಲಿ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹೂತಿಟ್ಟಿದ್ದ ವಿರಾಟ್ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಅದು ತಾನೇ. ತಾನು ಇಂದು ಅರಸುತ್ತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ವಸ್ತುವನ್ನಲ್ಲ, ತನ್ನದೇ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ಅಪೂರ್ಣ ಪ್ರೇಮ ಕಥೆಯನ್ನು. ಅಂದು ವಿರಾಟ್ ತನ್ನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದ. ಇಂದು ಅಮನ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವನೇ ತನ್ನ ಅಕ್ಷರಗಳ ಸೆಳೆತಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅಮನ್ ಆ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹಳೆಯ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋದ. ಅಲ್ಲಿ ಈಗ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅವನು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ರಶ್ಮಿ ಬಂದಳು. ಅಮನ್ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ, ರಶ್ಮಿ, ನಿನಗೆ ಈ ಜಾಗ ನೆನಪಿದೆಯೇ? ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
ರಶ್ಮಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೂ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ನಿಂದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳೆಯ ಬಳೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ತೋರಿಸಿದಳು. "ಅಮನ್, ಈ ಬಳೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಮುತ್ತಜ್ಜಿಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇದರ ಮೇಲೆ ವಿರಾಟ್ಗಾಗಿ ಎಂದು ಕೆತ್ತಲಾಗಿದೆ. ನಾನು ಯಾಕೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ ಎಂದು ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಏನೋ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂತು.
ಅಮನ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಮೌನವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲದ ಮೌನ ಅಂದು ಅಳು ಹನಿಯಾಗಿ ಹೊರಬಂತು. ವಿರಾಟ್ ಮತ್ತು ಸಾರಾ ಅಂದು ಸೋತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅಮನ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಇಂದು ಗೆದ್ದಿದ್ದರು. ಕಾಲ ಅಳಿಸಿದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತೆ ಬರೆದಿತ್ತು. ಅಂದು ವಿರಾಟ್ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ಅಮನ್ ತನ್ನ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿಯ ಮೂಲಕ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ.
ಆದರೆ ಆ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಹೀಗಿತ್ತು ನೆನಪುಗಳು ಮಿದುಳಿನಿಂದ ಅಳಿಸಿಹೋಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಮರೆವಿನ ಕಾಯಿಲೆ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ನೀತಿ: ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನುವುದು ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣದ ನಡುವಿನ ಸೇತುವೆ. ಅದು ಕಾಲವನ್ನು ಮೀರಿ ತನ್ನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
