நிலவே.. என் நிலவே.. ❤
பாகம் 1: வசந்தத்தின் வாசல்
சென்னையின் அந்த மிதமான மார்கழி மாதக் காலைப் பொழுது. அடையாறில் இருந்த வர்மனின் இல்லம் எப்போதும் போல அதிகாலையிலேயே விழித்துக்கொண்டது. வர்மன், ஒரு கண்டிப்பான மற்றும் நேர்மையான ஓய்வுபெற்ற அரசு அதிகாரி. அவரது வீட்டில் ஒழுக்கம் என்பது மூச்சுக் காற்று போன்றது. ஆனால், அந்த ஒழுக்கக் கோட்டிற்குள் ஒரு சிறு ஓட்டையை எப்போதும் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பவன் அவரது கடைசி மகன் ஆதித்யா.
"மகா... ஆதி இன்னும் எழுந்திரிக்கலையா? இன்னைக்கு அவனுக்கு 11-ஆம் வகுப்பு முதல் நாள். முதல் நாளே இப்படித் தூங்கினால் எப்படி?" என்று வர்மன் தனது செய்தித்தாளிலிருந்து கண்களை எடுக்காமலேயே குரல் கொடுத்தார்.
சமையலறையிலிருந்து காபியுடன் வந்த மகாலட்சுமி, "இதோ வந்துட்டேன்ங்க... அவன் சின்னப் பையன் தானே, தூங்கட்டுமே," என்று செல்லம் கொடுத்தார்.
"சின்னப் பையனா? 10-வது முடிச்சுட்டான் மகா. வருணும் அஸ்வினும் பாரு, எவ்வளவு பொறுப்பா இருக்காங்க," என்றார் வர்மன்.
மேல் மாடியிலிருந்து சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. ஆதித்யாவின் அண்ணன்கள் வருண் மற்றும் அஸ்வின் இருவரும் கீழே வந்து கொண்டிருந்தனர். வருண் ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலையில் சேர்ந்திருந்தான், அஸ்வின் கல்லூரியின் இறுதியாண்டு கால்பந்தாட்ட நாயகன்.
"அப்பா... ஆதித்யா இன்னைக்கு ஒரு பெரிய பிளான்ல இருக்கான். நேத்தே என்கிட்ட புது ஷூ வாங்கித் தரச் சொல்லி ஒரே டார்ச்சர்," என்று சிரித்தான் அஸ்வின்.
அப்போது தான் ஆதித்யா தூக்கக் கலக்கத்துடன் கீழே வந்தான். தலைமுடி கலைந்து, ஒரு கையில் கண்ணைத் துடைத்தபடி வந்தவனைப் பார்க்க அப்படியே அவனது தாயைப் போலவே இருந்தது. "என்னப்பா... விடியறதுக்குள்ள எல்லாரும் என் மேல ஒரு கம்ப்ளைன்ட் பாக்ஸ் ஓபன் பண்ணி வச்சிருக்கீங்க?" என்று அவன் குறும்புத்தனமாக கேட்க, அந்த இடமே கலகலப்பானது.
"சீக்கிரம் கிளம்பு ஆதி. இன்னைக்கு ஸ்கூல்ல உன்னோட புது இன்னிங்ஸ் ஆரம்பிக்குது," என்று வருண் அவன் தோளைத் தட்டினான்.
ஆதித்யாவுக்கு அண்ணன்கள் என்றால் உயிர். வர்மன் கண்டிப்பு காட்டினாலும், மகாலட்சுமியின் பாசமும், அண்ணன்களின் தோழமையும் அவனை ஒரு சுதந்திரப் பறவையாக வளர்த்திருந்தது.
அங்கிருந்து சில மைல் தொலைவில் உள்ள கிருஷ்ணனின் இல்லம் முற்றிலும் வேறானது. கிருஷ்ணன் ஒரு வங்கியில் மேலாளராகப் பணிபுரிபவர். அமைதி, பக்தி, படிப்பு - இவை தான் அந்த வீட்டின் தாரக மந்திரம். அவர் மனைவி சித்ரா, மகள்களைக் கண்ணும் கருத்துமாக வளர்த்து வருபவர்.
அவர்களின் மூத்த மகள் தீபிகா ஒரு தனியார் வங்கியில் பணிபுரிகிறாள். இரண்டாவது மகள் அக்ஷயா கல்லூரியில் இரண்டாம் ஆண்டு. இவர்களுக்கிடையில் ஒரு வெண்மலராகத் திகழ்பவள் இளையவள் மீரா.
மீரா ஒரு அமைதியான கடல் போன்றவள். அவளது அழகு அவளது அமைதியில் தான் இருந்தது. அன்று அவளுக்குப் புதிய பள்ளியில் 11-ஆம் வகுப்பின் முதல் நாள். இதுவரை பெண்கள் பள்ளியில் படித்தவள், இப்போது கிருஷ்ணனின் விருப்பப்படி ஒரு புகழ்பெற்ற இருபாலர் (Co-education) பள்ளியில் சேரப்போகிறாள்.
"மீரா... கிளம்பியாச்சா? அப்பா வாசல்ல வெயிட் பண்றாரு," என்று சித்ரா அவசரப்படுத்தினார்.
மீரா தன் அறைக்கண்ணாடி முன் நின்றாள். இரண்டு பின்னல்கள், லேசான பவுடர், நெற்றியில் ஒரு சிறு சந்தனப் பொட்டு - இது தான் அவளது அலங்காரம். ஆனால் அந்த எளிமையே அவளுக்கு ஒரு தேவதை உருவத்தைக் கொடுத்தது.
"பார்த்துப் போ மீரா. புது இடம், பசங்க எல்லாம் இருப்பாங்க. தேவையற்ற பேச்சுகள் வேணாம். படிப்பு மட்டும் தான் நம்ம குறிக்கோள்," என்று தீபிகா அறிவுரை வழங்கினாள். மீரா மௌனமாகத் தலையசைத்தாள்.
அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத பயம் இருந்தது. புதிய சூழல், புதிய மனிதர்கள் - அவளால் இதையெல்லாம் சமாளிக்க முடியுமா?
ஆதித்யா தனது சைக்கிளில் நண்பர்களுடன் சீறிக்கொண்டு பள்ளிக்குள் நுழைந்தான். சூர்யா, விக்னேஷ் என அவனது நண்பர் பட்டாளம் அவனைச் சுற்றியிருந்தது. ஆதித்யா ஸ்கூலில் ஒரு 'லோக்கல் பிரபலம்'. விளையாட்டுப் போட்டிகளாகட்டும், கலை நிகழ்ச்சிகளாகட்டும் ஆதித்யா இல்லாமல் எதுவும் நடக்காது.
"டேய் ஆதி! இந்த வருஷம் நம்ம செக்ஷன்ல நிறைய புது ஸ்டூடண்ட்ஸ் வராங்களாம். அதுலயும் ஒரு பொண்ணு செம அழகா இருப்பாளாம், கேள்விப்பட்டேன்," என்றான் சூர்யா கண்ணடித்து.
"டேய்... நமக்கு எதுக்குடா இதெல்லாம்? நாம தான் இந்த ஸ்கூலோட கிங். நமக்குத் தேவை என்டர்டைன்மென்ட் மட்டும் தான்!" என்று சிரித்தபடி காலரைத் தூக்கிவிட்டான் ஆதித்யா.
அப்போது தான் கிருஷ்ணனின் கார் பள்ளி வாசலில் வந்து நின்றது. மீரா காரிலிருந்து இறங்கினாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தயக்கமும், கையில் இருந்த புத்தகங்களை அவள் அணைத்துப் பிடித்திருந்த விதமும் அவள் எவ்வளவு மென்மையானவள் என்பதைச் சொல்லாமல் சொன்னது.
ஆதித்யா தன் நண்பர்களுடன் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டு நடைபாதையில் வந்து கொண்டிருந்தான். அப்போது மீரா ஒரு ஆசிரியரிடம் வழி கேட்டுவிட்டுத் திரும்பி நடந்தாள். அவளது கவனம் முழுவதும் வகுப்பறை எண்ணைத் தேடுவதிலேயே இருந்தது.
திடீரென்று பலத்த காற்று வீச, மீராவின் கையில் இருந்த ஒரு சில தாள்கள் (அவளது மதிப்பெண் சான்றிதழ் நகல்கள்) நழுவித் தரையில் சிதறின.
"அய்யோ..." என்று பதறியபடி அவள் குனிந்து அவற்றை எடுக்க முயன்றாள்.
அதே சமயம், அந்தப் பக்கமாக வந்த ஆதித்யா, ஒரு தாள் பறந்து வந்து அவன் காலடியில் விழுவதைக் கண்டான். அவன் குனிந்து அந்தத் தாளை எடுத்தான். அதே வினாடி, மீராவும் அந்தத் தாளைப் பிடிக்கக் குனிந்தாள்.
இருவரின் கைகளும் அந்த ஒரு காகிதத்தில் சந்தித்தன.
ஆதித்யா நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்களுக்கு முன்னால், ஒரு ஓவியம் உயிர் பெற்று நிற்பது போல மீரா நின்றிருந்தாள். அவளது கண்கள் பயத்தில் லேசாக விரிந்திருந்தன. காற்றில் ஆடிய அவளது தலைமுடி ஆதித்யாவின் முகத்தில் மென்மையாக உரசியது. அந்த ஒரு நொடி, ஆதித்யாவிற்குள் ஏதோ ஒன்று உடைந்தது. அவன் இதுவரை உணராத ஒரு சிலிர்ப்பு அவனது உடல் முழுவதும் பரவியது.
சுற்றியிருந்த சத்தங்கள் எல்லாம் மறைந்து, மௌனம் சூழ்ந்தது போல ஒரு உணர்வு. ஆதித்யா அவளது கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பெரிய விழிகளில் ஒரு ஆழமான அமைதியும், ஒரு மெல்லிய மர்மமும் இருப்பதை அவன் கண்டான்.
"சாரி..." என்று மிகவும் மெல்லிய குரலில் சொன்னாள் மீரா. அவளது குரல் வீணையின் நாதம் போல அவனது காதுகளில் ஒலித்தது.
ஆதித்யா சட்டென்று நினைவுக்கு வந்து, "பரவாயில்லை... இந்தாங்க," என்று தாள்களைக் கொடுத்தான்.
மீரா அவனிடமிருந்து தாள்களை வாங்கிக் கொண்டு, ஒரு நிமிடம் கூட அங்கே நிற்காமல் வேகமாகத் தன் வகுப்பறையை நோக்கி நடந்தாள். ஆதித்யா அப்படியே நின்றுவிட்டான். அவனது இதயம் வழக்கத்தை விட வேகமாகத் துடிப்பதை அவனால் உணர முடிந்தது.
"டேய் ஆதி! என்னடா அப்படியே சிலையாகிட்ட?" என்று சூர்யா அவன் தோளைப் பிடித்து உலுக்கினான்.
"சூர்யா... அந்தப் பொண்ணு யாருடா? அவ கண்ணு... அது ஏதோ பண்ணுதுடா என்னை," என்றான் ஆதித்யா தன் நெஞ்சில் கை வைத்தபடி.
11-ஆம் வகுப்பு 'A' பிரிவு. ஆதித்யா தன் நண்பர்களுடன் கடைசி பெஞ்சில் அமர்ந்து வழக்கமான லூட்டிகளைத் தொடங்கினான். ஆனால் அவனது கண்கள் மட்டும் ஜன்னல் வழியாக வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
சிறிது நேரத்தில், வகுப்பு ஆசிரியை உள்ளே நுழைந்தார். அவரோடு சேர்ந்து ஒரு மாணவியும் உள்ளே வந்தாள். ஆதித்யாவின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. அது மீரா!
"மாணவர்களே, இது மீரா. உங்கள் வகுப்பின் புதிய மாணவி. மீரா, நீ அங்கே இரண்டாவது வரிசையில் அமரலாம்," என்றார் ஆசிரியை.
மீரா தலைகுனிந்தபடியே ஆதித்யாவின் வரிசைக்கு நேர் முன்னால் இருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்தாள். ஆதித்யாவுக்குத் தன் அதிர்ஷ்டத்தையே நம்ப முடியவில்லை. அவன் முகத்தில் ஒரு புன்னகை விரிந்தது.
அன்றைய வகுப்பு முழுவதும் ஆதித்யா எதையும் கவனிக்கவில்லை. அவனது பார்வை மீராவின் பின் கழுத்திலும், அவள் அவ்வப்போது தன் தலைமுடியைச் சரி செய்யும் அழகிலுமே இருந்தது.
மீராவிற்குத் தன்னைப் பின்னால் இருந்து யாரோ கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது புரிந்தது. அவள் ஒருமுறை கூடத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. ஆனால் அவளுக்குள் ஒரு விதப் பதற்றம் இருந்தது. காலையில் பார்த்த அந்தப் பையன்... அவனது பார்வை ஏன் இவ்வளவு தீர்க்கமாக இருக்கிறது?
பள்ளி முடிந்து ஆதித்யா சைக்கிளில் வீடு திரும்பும் போது, அவனது மனம் முழுவதும் மீராவின் நினைவுகளே நிறைந்திருந்தன. அவன் ஒரு சராசரி வாலிபனைப் போல அவளை வெறும் அழகாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அவளது அந்த அமைதி அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றத்தைத் தந்திருந்தது.
வீட்டிற்குச் சென்றதும், மகாலட்சுமி அவனுக்குப் பிடித்த இனிப்புகளைக் கொடுத்தார். "என்ன ஆதி, முதல் நாள் எப்படி இருந்தது?"
"அம்மா... இன்னைக்கு ஸ்கூல்ல ஒரு புதுத் தேவதையைப் பார்த்தேன்மா!" என்று விளையாட்டாகச் சொன்னாலும், அவன் குரலில் ஒரு உண்மை இருந்தது.
"அடேய்... இப்போதே ஆரம்பிச்சுட்டியா? படிப்புல கவனம் வைடா," என்று வருண் அவனை வம்பு இழுத்தான்.
அதே நேரம், மீரா தன் வீட்டில் அமர்ந்து பாடங்களைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவளது நோட்டுப் புத்தகத்தில் ஆதித்யாவின் முகம் நிழலாடியது. 'ஆதித்யா' - அவனது நண்பர்கள் அவனை அழைத்த விதம் அவள் காதுகளில் விழுந்திருந்தது.
"மீரா... என்ன யோசனை? படிக்காம புத்தகத்தையே பார்த்துட்டு இருக்க?" என்று அக்ஷயா கேட்டாள்.
"ஒன்னும் இல்லக்கா... முதல் நாள் இல்லையா, அதான் கொஞ்சம் டயர்டா இருக்கு," என்று பொய் சொன்னாள் மீரா.
ஆனால் அன்று இரவு, ஆதித்யா மற்றும் மீரா இருவருக்குமே உறக்கம் அவ்வளவு எளிதாக வரவில்லை. ஒருவன் அவளைத் தன் உலகமாக மாற்ற முடிவெடுத்திருந்தான்; ஒருத்தி அவனைக் கண்டு அஞ்சி ஓட முயன்றாள்.
தொடரும்..... 🤍
இரு வெவ்வேறு துருவங்கள், இரு வெவ்வேறு குடும்பப் பின்னணிகள். ஒருவன் காற்றைப் போலத் துள்ளித் திரிபவன், மற்றொருத்தி அமைதியான நீரோட்டத்தைப் போன்றவள்.
கதை மாந்தர்கள்:
கதாநாயகன் : ஆதித்யா
கதாநாயகன் குடும்பம்:
அப்பா : வர்மன்
அம்மா : மகாலட்சுமி
மூதல் அண்ணன் : வருண்
இரண்டாவது அண்ணன் : அஸ்வின்
கதாநாயகி : மீரா
கதாநாயகி குடும்பம் :
அப்பா : கிருஷ்ணன்
அம்மா : சித்ரா
மூதல் அக்கா : தீபிகா
இரண்டாவது அக்கா : அக்ஷயா
